Het bloed klopte in mijn slapen. Woedend was ik. Ik worstelde in die tijd namelijk enorm met mijn gender. Sterker nog, ik overwoog sterk mij aan te melden voor het VU-traject. Niet dat dat van buitenaf zo te zien was, maar wat zegt de blindheid van een ander nou? Voor ik wist dat ik op vrouwen viel, wist ik al dat ik een man wilde zijn. Sterker nog, ik identificeerde mij volledig als jongen en was stomverbaasd (en doodongelukkig) toen ik op een dag ontdekte dat ik borsten kreeg. Of ongesteld werd, ook al zoiets gruwelijks. 

Jarenlang heb ik voor de spiegel gestaan zonder ook maar een flits van herkenning te vinden in dat spiegelbeeld. Het beeld van de jongen die ik ben – in mijn hoofd – correspondeerde op geen enkele manier met dat wat ik in de spiegel zag. Het is een vreemde gewaarwording kan ik je zeggen. 

Tegelijk werd ik in de loop der jaren er ook steeds trotser op om vrouw te zijn. Naarmate ik meer lastiggevallen werd door mannen, vaker doelwit werd van random aanrandingen en straatgeweld, en steeds meer into the ladies kwam, realiseerde ik me welke strijd vrouwen wereldwijd moeten leveren – dag in, dag uit. Ik wil hen daarin steunen, hen sterken ook, als vrouw. Als vrouw die niet aan de vaste boxen en kaders doet. Als mens opgesloten in dat ene soort lichaam, dat zo’n wereld van verschil maakt. 

Het heeft me jaren gekost om mijn gender-oriëntatie geleidelijk aan te omarmen. Ik ben boos geweest. Verdrietig. Eenzaam. Vrouwen reageerden bitchy als ik het over mijn twijfels had. Alsof ik een gevaar, een overloper was. Mannen lachten slechts. Voor hen ben ik een vrouw. Geen lelijke ook.

Het is niet eenvoudig om transgender te zijn. Maar queer is zeker ook niet alles. Of simpelweg label-loos. What you see, is never what you get. Ik heb mijn geslacht omarmd, zoals ik mijn geaardheid en achtergrond omarmd heb. Maar niet met evenveel liefde. En ik sluit niet uit dat ik alsnog eens die weg zal gaan van vrouw naar man of iets ertussenin.

Ik moet er veel aan denken nu het gay-nieuws steeds meer in transgender-nieuws verandert. Foto-expositie hier. Film daar. Documentaire zus en zo. Om mij heen zette recentelijk een vroegere vriendin ook de stap. Nu een vriend dus. Hij is niet de eerste in mijn directe omgeving. Zij wel, ik niet. Hoewel ik dolgraag de vader van mijn toekomstige kinderen ben, sluit ik niet uit dat ik ook hun moeder zal zijn. Maar nu ben ik dus vooral gewoon mens. 

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur, volg haar blog op: www.moniquesamuel.nl. (Foto: Johan van Walsem)