Waar er in 70 jaar Verenigde Naties op deze plek veelvuldig over genderongelijkheid en (seksueel) geweld tegen vrouwen is gesproken, is het onderwerp LBTI-vrouwen op deze plek nog nooit aangekaart.

En daar zijn best wel wat redenen voor te bedenken.

Seksuele diversiteit is immers een moeilijk bespreekbaar onderwerp in veel van de aanwezige landen. Er zullen regeringsleiders zijn van landen waar ‘homopropaganda’ verboden is, of waar een gevangenisstraf staat op homoseksualiteit. In enkele van de landen die er vergaderen, rust er zelfs de doodstraf op homoseksualiteit. 

De lobby die vele belangenbehartigers en overheden internationaal voeren om de rechten van LHBTI’s te beschermen, is er bovendien eentje met zachte hand: een van twee stappen voor, één stap achteruit. Het is best een uitdaging om een speech uit te spreken die het subtiele masseren niet met voeten treedt, maar waarin het beestje wel bij de naam wordt genoemd. 

Ik zal onder andere spreken over de gevolgen die aan de normen ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ kleven. In landen waar homoseksualiteit verboden is, lopen niet alleen vrouwelijke homomannen en stoere lesbiennes, maar ook hetero’s die buiten de norm vallen het risico om aangegeven dan wel opgepakt te worden.

Wat ik hiermee denk te bereiken? 

Wanneer LBTI-vrouwen in volle vrijheid hun leven kunnen leven, zullen heterovrouwen dit zeker kunnen. Het feit dat ik dit onderwerp ter tafel breng, zal hoe dan ook discussie teweegbrengen. Ik hoop er bovendien LHBTI-activisten waar ook ter wereld een hart mee onder de riem te kunnen steken. En als ik dan ook nog een homofobe regeringsleider een beetje kan vermurwen – al is het er maar eentje – dan heb ik dubbel en dwars mijn doel bereikt. 

Irene Hemelaar schrijft, praat, organiseert en zingt. Ze is directeur LHBTI-emancipatie bij stichting Amsterdam Gay Pride en dit jaar Nederlandse Vrouwenvertegenwoordiger bij de VN. Reacties? irene@heavenlycreature.nl. (Foto: Martin de Bouter)