'Mam, ik wil blond haar.' De van nature zeer donkerblonde Tokke kwam naast me staan in de keuken waar ik een lasagne aan het voorbereiden was voor het avondeten, later die dag. 'Leuk, een tintje lichter?' 'Nee, echt pornoblond'.

Terwijl de lasagne in de koelkast stond te wachten tot hij in de oven kon, fietsten we samen naar de Etos. Doelgericht stapte Tokke op het haarkleurschap af en binnen no time stonden we bij de kassa met een doos haarverf waarop inderdaad een heel blonde dame stond afgebeeld. Ze zag er toch vrij netjes uit, ik had niet direct een associatie met Kim Holland. Eenmaal thuis, gehuld in mijn oude badjas, die ik zelf altijd gebruik om mijn haar te verven, zat mijn nog donkerharige zoon in de badkamer klaar voor zijn platina lokken. Ik bracht het blondeermiddel aan en hij verdween voor een half uur met zijn naar ammonia stinkende hoofd richting zijn kamer. Na de goede inwerktijd hoorde ik boven de douche en daarna de föhn. 

'Waarom heb jij oranje haar?' hoorde ik mijn jongste, Em, op de trap vragen aan haar grote broer. Inderdaad, Tokke was oranje. Heel licht, lelijk oranje met daaronder een intens ongelukkig, paniekerig hoofd. 'Eh, mam… Dit is dus niet blond.' Geïrriteerd trok Tokke zijn hoofd weg toen ik aan zijn haar wilde voelen. Ik hield de opmerking: 'Maar het valt toch best mee', maar even voor me, want het viel helemaal niet mee. Gelukkig had ik mijn eten al klaar dus hadden we tijd over om nog een keer terug te gaan naar de Etos. Daar kregen we advies van een jong meisje met wonderlijke make-up en zelf ook erg blond. 'Tja, je moest het, als het eerst zo donker was, ook met speciale ontkleuringverf behandelen. Geen gewone verf. Anders krijg je dit hè!' 'Doet u ons zo’n doos.' Met een nieuw pakketje snelden wij ons naar huis, het kon nog net voor het eten opnieuw. 'Als jij nou die verf even mengt', zei ik tegen Tokke, 'dan maak ik nog even snel sla en zet ik de oven vast aan. Ik ben zo boven.'

Ik verfde mijn zoon opnieuw. Eenmaal klaar en toen hij weer naar zijn kamer vertrokken was om het goedje te laten inwerken, zag ik in de verpakking nog een zakje zitten. Dat bleek dus het ontkleuringspoeder te zijn die bij het verfmengsel had gemoeten. Ik liep naar zijn kamer: 'Hé sukkel, dit poeder had bij de verf gemoeten.' Hij liet Facebook even voor wat het was. 'Hoezo?' 'Ja, heb je de gebruiksaanwijzing niet gelezen dan? Verdorie nou doet het waarschijnlijk niets.' Nog even overwogen we, niet gehinderd door enige kennis op blondeergebied, het poeder los over het haar te strooien en het in te masseren. Maar dat leek ons toch niet zo slim. Enfin, het eindresultaat was even oranje als daarvoor, voor de zorgvuldige kijker misschien nog net iets lichter. Gelukkig had hij voor die avond verder geen plannen en ging hij oranje naar bed. 

Soms lossen lastige zaken zich op na een nachtje slapen. Zoniet het haar van zoonlief. We overwogen nog maar één keer een poging te wagen; nu met het poeder. Voor de derde keer binnen 24 uur stond ik bij de Etos. Gelukkig had het meisje van gisteren een dag vrij en wist ik precies wat ik nodig had. En driemaal is scheepsrecht. Tokke is nu blond. Erg blond met in de felle zon nog steeds een zweempje oranje, maar dat schijnt vanzelf op te lichten na een tijdje. Hij is er in ieder geval gelukkig mee en het misstaat hem niet. Bovendien hebben we geluk dat zijn haar nog op zijn hoofd zit, ondanks onze totaal onverantwoorde chemische mishandeling. 'Man, het is uiteindelijk nog best een duur grapje geworden, dat haar van jou,' zei ik hem. 'Ach mam, being gay is never cheap.'

Foto: Tokke