Samen met Tokke ben ik ooit een weekje naar Rome geweest. Een voor ons beiden onbekende wereldstad. We vertrokken uit een grauw druilerig Nederland. Na een turbulente vlucht landden we in zonovergoten Rome. Ons hotel lag op twee minuutjes lopen van station Termini, althans, als we in één keer goed gelopen waren. Mijn zoon droeg galant mijn weekendtas, zodat ik het wat makkelijker had met zijn koffer op wielen. Dat wil zeggen, op papier zou dat zo zijn, ware het niet dat mijn kind een koffer had die zo belachelijk zwaar was dat ik mijn schouder dagen later nog voelde. Eenmaal in onze hotelkamer aangekomen bleek dat ik ongeveer tien paar schoenen en een vrachtlading aan kleding voor hem had versjouwd, waar je een maand mee vooruit zou kunnen. Terwijl ik mijn arm wat aan het masseren was, stond hij blij alles in de kast op te bergen en zei: 'Eerst maar even een wijntje doen mam?'.  

Een van de meest memorabele avonden was toch wel het bezoek aan de gaybar met de toepasselijke naam ‘Coming out’. Tokke en ik werden in eerste instantie op het terras wat nieuwsgierig bekeken door de stamgasten. Veel stelletjes, voornamelijk heren, die rustig genoten van een drankje. Het duurde niet lang voordat twee jongens contact met ons maakten: 'Do you know that this is a gaybar?' Ja, dat wisten we. En op de vraag waarom we hier zaten antwoordde mijn zoon: 'Well, I’m gay.' Ze vielen van hun stoel dat hij, pas 17 jaar, daar al zo jong voor uitkwam. En wie ik dan was. Wederom verbazing alom dat dit kind hier zat met zijn moeder. Ik dacht dat ze dat heel suf vonden maar niets was minder waar.         

Rome heeft vreselijk veel te bieden. We hadden dan thuis ook een strakke planning gemaakt. Tijdens ons eerste ontbijt besloten we de planning helemaal om te gooien en te starten met een shopdagje. De rest van de week zouden we wel zien. Bovendien lagen de Trevifontein én de Spaanse trappen in het winkelgedeelte, dus geheel acultureel waren we niet bezig als we die even mee zouden pikken. Nou houden Tokke en ik er budgettair een beetje dezelfde regels op na. Liever iets kleins maar iets goeds dan veel rotzooi voor weinig. Ik geef ook eerder drie mooie bonbons in een prachtige verpakking cadeau aan iemand, dan een doos fabriekszeebanket voor dezelfde prijs. 

Deze regel is in Nederland werkbaar. In Rome niet. Iets kleins en moois staat daar gelijk aan onbetaalbaar, iets kleins en héél moois, daar zetten ze niet eens een prijskaartje bij. Maar oh, die tassen… Die schoenen… Die winkels…

Natuurlijk hebben we ook het Vaticaan, de wijk Trastevere, het Colloseum en vele andere prachtige dingen gezien. Maar toch heeft die gaybar minstens even veel indruk gemaakt. Waar Tokke verdween van het terras naar de dansruimte binnen in de bar, terwijl ik lekker buiten bleef zitten. Als ruim 40-plusser met je tienerzoon gaan dansen vond ik zelf dan namelijk wel weer heel suf. Een stelletje bleef bij me zitten. Eén van de twee, een zachtaardige, beetje verlegen jongen zei me dat hij er veel, echt héél veel voor over zou hebben om met zijn moeder samen in een gaybar een wijntje te drinken. Hij woonde in Napels, waar niemand wist dat hij homo was. Ook zijn familie niet. Hij had al twee jaar een relatie en alleen hier in Rome, in het weekend, kon hij samen met zijn vriend ongestoord wat drinken. Ik werd op slag verdrietig. Wat is het toch dat ouders niet willen zien dat hun kind gelukkig en verliefd is? Het stel verdween later ook naar de dansvloer. Ik zag geroerd hoe ze elkaar lief en vertrouwd aanraakten terwijl ze zich een weg door de menigte naar binnen baanden. Ik wachtte tot Tokke terug naar buiten kwam. Vrolijk en verhit. Toen pas kon ik weer een beetje glimlachen.

Foto: Tokke