Ons gezin bestaat uit twee setjes kinderen. 22 jaar geleden werd onze oudste dochter, Mej. R geboren en twee jaar daarna onze oudste zoon, Tokke. Later kregen mijn man en ik nog twee extra cadeautjes in de vorm van nog een zoon, Es (nu 13 jaar) en nog een dochter, Em (nu 12). Laat ik het er op houden dat we een dynamisch zestal zijn. We kunnen over het algemeen heel goed met elkaar opschieten maar er zijn ook dagen dat rituele slachtingen van één of meerdere gezinsleden op de loer liggen. Tot op heden zijn die gelukkig uitgebleven.

De twee kleintjes weten niet beter dan dat Tokke homo is. Voor de oudste was het evenmin een verrassing als voor mijn man en ik, dus in huis komt het onderwerp homoseksualiteit eigenlijk zelden aan de orde. Het is meestal de buitenwereld die het onderwerp naar binnen brengt. Volwassen bezoek dat bijvoorbeeld vraagt of Mej. R al een vriendje heeft en Tokke een vriendinnetje. De eerste vraag kan ik soms bevestigend, soms ontkennend beantwoorden, maar de tweede vraag sowieso ontkennend. De reacties zijn grofweg in drieën deelbaar:

  • De duidelijke non-verbale shock onmiddellijk gevolgd door een snel geïmproviseerd veilig ander onderwerp waardoor het hele homo-item verder genegeerd kan worden. Prima. 
  • Dan heb je de groep die de shock wél in gesproken vorm uit. Dit kan soms bij mij voor wat meer wrevel zorgen. Vooral de opmerking: 'O, wat erg…. Vooral voor je man. Vaders willen toch het liefst een echte man als zoon', trek ik vrij slecht. Je zult er van versteld staan hoe vaak ik hem nog hoor. Mijn man is bijzonder gek en trots op al zijn kinderen en dus ook op onze oudste zoon. Bovendien zitten aan Tokke alle onderdelen die je op een echte man mag verwachten. Deze categorie probeert vaak in een later stadium de schade te beperken door te zeggen: 'Maar ik ken ook wel een gewone homo hoor. Als je het niet ziet of merkt heb ik er helemaal geen moeite mee eigenlijk. Als het maar niet van die Gordon of Gerard Joling types zijn.' Een gewone homo. Ja ja. In deze lieden stop ik maar geen energie. 
  • De derde groep is oprecht geïnteresseerd. Vaak volgen met hen warme gesprekken.

Als we het er in gezinsverband wel over hebben is het vaak door toedoen van Es. Zijn spichtige lijf staat al een tijdje bol van tot nu toe ongebruikte hormonen. De focus ligt voor hem eigenlijk op twee dingen, voetbal en damesborsten. Toen Tokke, een tijd terug, aan tafel vertelde dat hij met een aantal vriendinnen een proefles zumba had gedaan, zat Es nog een beetje verveeld met ‘vieze’ witlof op zijn bord te schuiven. Pas toen hij hoorde dat zijn grote broer zich gezellig had omgekleed bij de dames, zat hij ineens rechtop. Vooral toen Tokke vertelde dat de borsten van één van zijn vriendinnen ‘echt goeie tieten’ waren. Het vriendinnetje in kwestie had zijn compliment met vreugde in ontvangst genomen. Es kreeg van al deze informatie rode konen. Na wat schuchter gevraagde details zakte hij weg in een dromerige staat waarin hij zelfs, zonder aansporen, zijn witlof weglepelde.

Die avond toen ik mijn kleinste man naar bed bracht, hem welterusten had gezoend en zelf al weer half op de overloop stond, ging hij ineens rechtop zitten. 'Mam, ik heb een briljant plan.' Zijn ogen glinsterden James Bond-achtig. Ik ben altijd voorstander van briljante plannen dus ik zat in twee tellen weer op de rand van zijn bed. 'Vertel man!' Met een serieus gezicht begon hij: 'Nou, als ik straks naar de middelbare school ga, dan ga ik van het begin af aan zeggen dat ik homo ben.' 'Oh, maar waarom zou je dat doen schat?' Nu brak er een enorme glimlach door: 'Want dan kan ik altijd in de kleedkamer van de meiden en dus heel veel tieten zien!'

Foto: Tokke