Met het middelbare schooldiploma nog niet op zak maar wel alle examens achter de rug vertrok Tokke destijds naar het cultureel hoogstaande Chersonissos. Indien mogelijk nog enthousiaster gemaakt door zijn zus Mej. R, die het jaar daarvoor daar de eindexamenvakantie van haar leven had. Met zeven bloedmooie vriendinnen in zijn kielzog zou hij zich daar een dag of tien onderdompelen in zon, feestvreugde, bungy-jumpen, alcohol en ongezond eten. Geen verstandige ouders om de jongelui te vermanen wat minder te drinken, zich in te smeren met een hoge beschermingsfactor of een mooie oude kerk te bezoeken. Nee, volledige vrijheid, de ultieme vakantie! 

Tokke deed qua hoeveelheid kleding (en schoenen!) niet onder voor de dames. Dus met bolstaande koffers vertrokken ze door de poortjes van Schiphol, hun ouders en een enkel vriendje licht bezorgd achterlatend. Wij thuisblijvers hadden allemaal de net uitgezonden tv-serie Oh Oh Cherso nog levendig op onze netvliezen. We susten elkaar met de woorden: 'Ja, maar zij zijn toch een stuk verstandiger dan die Haagse kinderen. Toch?' 

De eerste Whatsapp (er was gelukkig wifi op het park waar ze vertoefden) was meteen een foto van nog witte studiesnuitjes rond een terrastafel. Ieder had een kleurige cocktail in de hand. Het aantal foto’s dat de achterblijvers te zien kreeg, was overigens een minieme selectie die ter plaatse door de groep gemaakt werd, de rest van de plaatjes werd gepost op een besloten Facebookpagina. 

Wel kreeg ik een keer ’s nachts rond 1 uur een Whatsapp met een foto van zijn voeten in een bak enge visjes die dan eelt wegvreten. Met daarbij de mededeling: ‘Kijk mam, net een Dr. Fish gewonnen met paaldansen.’ Ik kijk nergens meer van op, ik vreesde alleen het ergste voor die visjes. Hoeveel alcohol verschanst zich in voeteneelt? 

Toen Tokke eenmaal bruinverbrand terug was en de alcoholdampen een beetje waren opgetrokken, vertelde hij me het volgende verhaal. Tegenover het huisje waar hij en de meiden sliepen, stond zo’n zelfde huisje gevuld met acht heren, ook uit Nederland. Er waren na de eerste dag al vele blikken uitgewisseld tussen de vrijgezellen meiden en de overbuurmannen. Hij werd door de dames op pad gestuurd om polshoogte te gaan nemen. Als een soort ijsbreker werd hij door de jongens met open armen ontvangen. Nadat hij op hun terras had plaatsgenomen was de eerste vraag: 'Man, hoe krijg je het als jongen voor elkaar om met al die mooie meiden in één huis te zitten?' Tja, als homo kan dat. Eén van de jongens reageerde geschokt, hij had niet door dat hij een homo op zijn terras had zitten en zei ook ronduit: 'Ik hou niet van homo’s!'. Waarop mijn kind de discussie niet aanging alleen zei: 'Oh, dat kan.'

De rest deed helemaal niet moeilijk en diverse amoureuze ontwikkelingen tussen de twee huizen volgden de dagen daarop. De twee groepen gingen vaak samen uit. Tot Tokkes verbazing kwam de enige jongen met het negatieve beeld van homo’s na een paar dagen naar hem toe en zei: 'Joh, ik wist niet dat er ook gewone, chille gays waren. Eigenlijk ken ik er ook helemaal geen. Zeker niet van onze leeftijd. Maar jij bent best oké! Alleen zie je er niet uit alsof je kunt vechten, dus als er een of andere eikel met uitgaan moeilijk doet, dan kan je mij en de rest van de jongens roepen. Dan knappen wij het wel even voor je op.' Wat een goeie jongen; dat je zo openlijk op je eigen vooroordeel kan terugkomen. Gelukkig zijn zijn aangeboden diensten nooit nodig geweest.  

Ik heb hierbij dan ook een tip voor alle jonge heteroheren. Word beste vriend met een leuke homojongen. Zij worden zeer regelmatig omringd door knappe meiden. Dé ingang voor leuke relaties zonder enige vorm van concurrentie. En weet je, ze kunnen ook best gewoon chill zijn.

Foto: Tokke