Seksistisch, ja. Vreselijk hetero-normatief, dat ook. Tenenkrommend cliché, absoluut. En goed voor niemand, behalve voor die gelikte reclamemannetjes die zichzelf volgens mij het liefst als model, inspirator, voorbeeld en doelgroep nemen. Maar ja, dat is nog maar de Suitsupply. Who cares, zou je denken. 

Dat doe ik dan ook niet. Althans niet als het om die lelijke pakken gaat. Maar de totale teneur in de reclamewereld zit me wel dwars. De man moet meer en meer macho. Blank. Hetero. Het meisje blonder dan blond. En maar bevallig lachen. Uit de kleren. Voor al die heren. Smachtend. Wachtend. Op iemand die haar zin en leven geeft.

Mijn God, mag het wat spannender? Waar blijven the united colors? Baldadige reclames tegen al dat maatschappelijk fatalisme in? Ik bedoel: als we dan toch in een McWorld moeten leven waarin alles om commercie, kapitalisme en materialisme draait, geef ons – overconsumenten – dan tenminste iets om naar te kijken. Meer nog: druk ons niet allemaal datzelfde hokje in. 

Geef me twee vrouwen om van te houden. Een beetje van Tom en nog wat meer van Michel. L’Oréal, omdat je lief het waard is, jij toch ook? Gezellig moestuinen met je favoriete potje erbij. Allisha en Fatima bij de Praxis en dan Henk en Ahmed bij de Trendhopper. Papa en papa die lekker koken en bij het eten van het Mona-toetje zijn er dan opeens twee mama’s bij. Een hamburger die gewoon op een hamburger valt. Krijg je een lekkere dikke double burger van. En papa in z’n Volkswagen op weg naar huis, omdat hij nodig is als tweede man achter de buis. Ruim nu de overdaad aan schoenen van je vriendje op met een IKEA-schoenenkast. En KPN die een vrouwelijke monteur met sexy tool belt stuurt om een eind te maken aan al die kabelproblematiek.

Geef mij kortom nog maar wat meer AXE Effect. En maar spuiten en spuiten en al die vrouwen op me af laten duiken, tot ik mijn kekke lesbische bril van Pearle opzet.

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur, volg haar blog op: www.moniquesamuel.nl. (Foto: Johan van Walsem)