Wat is er een hoop gebeurd de afgelopen tijd! De BBC had een grote show om het 60-jarig jubileum van het Songfestival te vieren, waarbij een reünie van 'de grootste Zweedse Songfestivalact ooit!' werd beloofd. Was het Abba? Nee, het waren die Mormonen van 'Diggi-Loo Diggi-Ley'. 'Jeetje wat fijn dat die Mormonen van Diggi-Loo Diggi-Ley nu op het podium staan en niet Abba' zei niemand in het publiek die avond.

Trijntje Traincha's videoclip voor 'Walk Along' is inmiddels ook online verschenen. Fijn om te zien dat kosten noch moeite zijn gespaard om hier een prachtige audiovisuele presentatie van te maken, en dat Trijntje zo'n mooie jurk draagt die lekker afkleedt... Gelukkig zit er een heel knappe meneer in.

Måns Zelmerlöw, die dit jaar Zweden vertegenwoordigt met 'Heroes' en een groot kanshebber is om te gaan winnen (zie ook mijn Zweedse bönuscølumn!) heeft een klein probleempje: hij liet zich voor de visuals van zijn performance wel heel erg 'inspireren' door 'a dandypunk'. Dus Måns krijgt nieuwe visuals voor zijn optreden in Wenen. Want recyclen is inderdaad goed voor het milieu, maar het is misschien wat netter als je het van tevoren even vraagt. Hier 'The Alchemy of a Light' door a dandypunk.

Over het nummer dat Armenië heeft ingestuurd is nogal wat discussie. Het zou gaan over de Armeense genocide die precies 100 jaar geleden plaatsvond. Tenzij je het aan bijvoorbeeld Turkije of Azerbeidzjan vraagt: die ontkennen dat die genocide zou hebben plaatsgevonden. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of Nederland nu wel of niet officieel erkent dat het heeft plaatsgevonden, want er is kennelijk een soort genocide-keurmerk en als het daar niet aan voldoet mag je het geen genocide noemen maar 'volkerenmoord'? Hoe dan ook: een Songfestivalinzending mag geen politieke boodschap hebben, en dus ook niet aanmoedigen om op te houden met het ontkennen van genocide die al dan niet heeft plaatsgevonden, dus hebben de makers de oude titel ('Don't Deny') vervangen door een nieuwe titel ('Face the Shadow'). Verder eigenlijk niets. In de bijbehorende videoclip zien we een grote Armeense familie poseren in kleding die rond de Eerste Wereldoorlog gedragen werd, en die familie wordt steeds kleiner. Maar het gaat dus niet over genocide, houdt Armenië vol. Dus het is niet zo dat er misschien iemand dacht: ach, Turkije doet dit jaar toch niet mee, dit is onze kans. Of het nummer nu wel of niet een politieke boodschap heeft: op het einde gaan alle zes leden van de groep door elkaar heen schreeuwen en dat is gewoon heel onaangenaam.

Er werd vorig jaar al wat geflirt met Australië, en nu doet Australië dus officieel mee! In principe is het eenmalig iets ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van het Songfestival, maar als ze winnen – Australië staat momenteel in de top 5 van de bookmakers – zou daar misschien nog weleens verandering in kunnen komen. Wel jammer dat Australië geen grote naam als Kylie Minogue, Gotye of Natalie Imbruglia wist te strikken, maar Guy Sebastian doet het op zich niet heel erg verkeerd.

Met hun inzending voor dit jaar laat het Verenigd Koninkrijk voor de zoveelste keer weten eigenlijk helemaal geen interesse te hebben om het Songfestival te winnen of zelfs maar in de top 10 te eindigen. Het leek er vorig jaar even op alsof iemand van de plaatselijke organisatie wakker was geworden en toch besloot een halfzachte poging te doen om een redelijk fatsoenlijk nummer in te sturen (Molly met 'Children of the Universe'). Maar de twee jaren ervoor stuurde het Verenigd Koninkrijk een stel potsierlijke bejaarden (resp. Engelbert Humperdinck en Bonnie Tyler). Dit jaar geen bejaarden, maar wel een liedje dat de hoogbejaarde medemens zou moeten aanspreken, in de stijl van muziek uit de jaren 20. Ja, óf je vindt het helemaal 'de muziek van nu', als je een aanhanger van bijvoorbeeld Caro Emerald bent. Die in Engeland overigens best populair is.

Volgende keer meer over Italië, Spanje, Slovenië, Rusland en een kort interviewtje met Loïc Nottet, die België vertegenwoordigt.