Halleluja. Dat Amsterdam een gay capital was, wist ik al. Maar dat onze hoofdstad zo explodeert van de girls-who-love-girls of beter gezegd girls-who-love-boys-who-love-girls-and-are-willing-to-have-a-threesome (en dat dan op drie, vier of zeven minuten afstand), voegde toch wel een nieuwe dimensie toe. Natuurlijk was er de verbazing over de bezette vriendinnen die eigenlijk helemaal niet op Tinder zouden moeten zitten (en nu zo ook hun vragen hadden over mij). Of die ene Turkse kennis waar ik al zo mijn vermoedens bij had, maar die daar zelf toch weinig van moest weten (mijn vinger ging naar rechts, maar de hare resoluut naar links, dus dat was dan weer een illusie minder).

En dat alles op een paar minuten afstand. 

Het begon een leuke hobby te worden dat Tinder. Alsof je gehakt besteld op AH.nl, deed ik mijn vleeskeuring op basis van veel te kleine fotootjes. 

Al swipend door de eindeloze fotoregen van lachende mooie meisjes – links, links, hmm, nee toch links, hé rechts, links, links – keek ik verwachtingsvol om me heen, er op berekend ieder moment een Tinderchick in real life tegen te komen. Want zo op die telefoon waren het toch maar plaatjes. Prachtige plaatjes, dat moet gezegd. Stralende ogen en lachende monden. Mooi Instagram-vernisje eroverheen. Fijne verre plekken. Sneeuw even wit als de tanden. Maar toch wel erg veel meer van hetzelfde. 

Soms keek een vriendin met een schuin oog mee. ‘Wow, kijk dan, zij is mooi en zij dan!’ Maar mijn vinger swipete resoluut naar links. Ik heb mijn eigen criteria. Geen foto met daarop zoveel gezichten dat je bij God geen idee hebt naar wie je kijken moet. Geen foto’s met een glas bier in de hand. Mijn hemel, het leven gaat toch over meer dan heerlijk helder Heineken. En alsjeblieft: geen foto's van de o zo zalige WINTERSPORT. Ik ben een kind van de zon. Heb nog nooit in mijn leven op ski’s of een snowboard gestaan en zie een vrouw echt veel liever in een bikini dan in een vloekend astronauten-pak. 

In de metro dan maar richting de Bijlmer. Kijk, nu begint mijn vinger flink naar rechts te glijden. Op tien minuten afstand. Drie minuten afstand. Warm, warmer, warmst. Meisjes waarvan de meeste waarschijnlijk nog nooit in hun leven een besneeuwde bergtop hebben gezien, maar alles van een goed feestje en fijn zandstrand weten. Heerlijk.

Ze waren mooi en ik likete geestdriftig, maar blijkbaar hadden ze al even strenge criteria als ik. Mijn Tinder bleef stil.

Terug in huis legde ik mijn telefoon vermoeid weg. Ik stond op het punt de hele app alweer te verwijderen – wel zo gunstig met een chronisch virtueel geheugentekort – tot ik nog een keer keek.

En daar was ze. 

Een krullenbos mooier dan de golven van de Nijl. Ogen stralender dan de sterren. Geen bier, geen wintersport, geen lachend staartje, maar een glimlach zo groot als de wereld. En dat alles gewoon… op zeven minuten afstand, maar een wereld ver weg.

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur, volg haar blog op www.moniquesamuel.nl. (Foto: Johan van Walsem)