We hebben een tijdje niet van je gehoord, afgezien van wat losse singles en de Italiaanse EP Mi Senti. Waardoor kwam het dat het zo lang duurde om een nieuw album te maken?
Nergens door! Gewoon het leven, weet je wel. Ik heb twee kinderen gekregen, de vader van mijn eerste kind en ik zijn uit elkaar gegaan - dat was een moeilijke tijd dus ik heb toen niet veel gewerkt. Toen werd ik verliefd, en daar was ik een paar jaar mee bezig, met weinig zin om keihard te werken, hoewel ik wel een paar projecten deed. Toen maakte ik Mi Senti, want mijn nieuwe vriend is een producer en Italiaans. Ik begon veel naar Italiaanse muziek te luisteren, en zo’n project leek me wel een uitdaging. Dus ik werkte met hem samen, en met [Moloko-bandlid] Eddie Stevens, die ik al twintig jaar ken. Mi Senti was een soort voorbode van dit album, want hierdoor wilde ik dit album maken met Eddie. Ik plan gewoon niet zo veel vooruit. Ik hoefde niet per se een album te maken. Ik droomde er niet van om met Pharrell Williams te werken of zo. Met ieder album was het een uitdaging die op dat moment voor me lag, ik wachtte altijd af tot het moment daar was. Bijna alsof het per ongeluk ging. Maar veel mensen hebben me gevraagd waarom ik zo lang weg ben geweest.

Van de 30 nummers die je voor dit album schreef staan er ‘maar’ 8 op het album. Hoe heb je geselecteerd?
Nou, op een gegeven moment moesten we gewoon nummers kiezen die we af zouden maken. Anders waren we misschien wel twee of drie jaar in de studio gebleven. Uiteindelijk hebben we er 14 afgemaakt. Toen ik moest bepalen welke nummers op het album kwamen, en in welke volgorde, viel alles eigenlijk binnen een uur in elkaar. Het moesten gewoon déze 8 nummers zijn. Alsof het wiskundig klopte. We hadden er niet meer nodig, en ook niet meer. Het is moeilijk uit te leggen, een beetje abstract.

Op je nummer ‘Gone Fishing’ liet je je inspireren door de documentaire Paris is Burning. Wanneer zag je die film voor het eerst?
Oh, dat was pas een jaar geleden. Ik had er vreemd genoeg nog nooit eerder van gehoord. Ik vond hem ontzettend ontroerend. Weet je wanneer je iets ziet en je van iedere miliseconde geniet? Zo voelde het. Alsof ik de film aan het opeten was.

Heb je überhaupt een affiniteit met drag?
Ik vind van wel. Ik ben een flamboyant mens, en ik probeer de waarheid te laten zien door de manier waarop ik me kleed voor een optreden. Ik gebruik allemaal attributen om zoveel mogelijk de waarheid te vertellen. Not om me erachter te verschuilen. Toen ik ‘Gone Fishing’ schreef probeerde ik me in te denken hoe het zou zijn om ‘Paris is Burning - de Musical’ te schrijven. Gek trouwens, dat niemand dat nog heeft gedaan. Dat zou echt een fucking geweldige Broadwaymusical zijn. Het voelde nostalgisch, het deed me denken aan de tijd waarin ik omgeven was door jonge mensen die zich outsiders voelden, of onbegrepen, en die gezamenlijk hun eigen familie samenstelden, omat ze in hun échte familie niet echt een plekje hadden. Zo voelde ik me toen ook. Het nummer ‘House of Glass’ borduurt verder op dat thema, heel autobiografisch. Dat gaat over toen ik in Scheffield woonde, met twee meisjes in een apartement. We noemde onszelf de ‘Glass House Girls’. We hadden een open huis policy, met heel veel feestjes, ontdekkingen, lachen en huilen. Daar heb ik veel aan teruggedacht toen ik dit album maakte. Daarnaast werkte ik op dit album natuurlijk samen met iemand die ik al twintig jaar kende. Dus zowel de teksten als het beeld doen wat nostalgisch aan, denk ik.

Meer lezen? Het volledige interview met Róisín vind je in de Gay&Night van deze maand, of via deze link: