De jongens dringen op het balkon. Sigaretten galant in de vingers. Nagels lang en verzorgd. Grote ogen. Hier en daar heeft een van hen mascara op. Spaarzame biertjes in de hand. Dit feestje is BYOB. Een vreemd gegeven in Egypte. De feestgangers kunnen zich niet al te veel veroorloven en dan is het ook nog moeilijk alcohol scoren. Er zit een ‘Drinkies’ verderop waar je drie soorten bier en twee soorten nep-breezers kunt halen en dat is het wel. Alcohol is verder redelijk off limits in deze wereldstad.  

Gelukkig heeft de Nederlandse gastheer door een vriend op doorreis een aantal flessen sterke drank op de kop laten tikken. Met de verliefdheid van iemand die net zijn handen aan een nieuwe vlam heeft gewarmd, vertelt hij over zijn romance met de moeder van de wereld – mijn vaderland Egypte – en natuurlijk zijn vriend – een knappe Egyptische jongen die hij vier jaar eerder tijdens zijn studie in Caïro heeft ontmoet. Drie maanden geleden besloot hij de grote stap te zetten. Als hipster uit Amsterdam deed hij alles van de hand om zich definitief in het land van de Nijl te vestigen en samen te gaan wonen met zijn liefje – die hoegenaamd een kamergenoot is met ‘eigen kamer’ en al. Zijn moeder, een gehoofddoekte moslima, komt wekelijks langs en is maar wat trots op haar zoon die het zo ver geschopt heeft met zo’n galante blanke westerling als boezemvriend. Op kamers wonen is een raar taboe in Egypte, maar voor zo’n flinke stap omhoog op de maatschappelijke ladder wordt voor eens een uitzondering gemaakt. Liefde en gelijk een carrièremove? Mooie bijkomstigheid.

Het is een wat gekke ervaring, in de woonkamer ben ik een Egyptenaar onder de Egyptenaren (en de enige Egyptische vrouw). Maar in de keuken sta ik als een Hollander op het verkeerde feestje te kletsen over het leven in de grachtengordel en het moordend drukke Down Town van deze stad. Al lachend drink ik met mijn kersverse Amsterdamse vriend een halve fles goedkope tequila weg. Het zout bijt in m’n lippen. De alcohol brandt in m’n keel. Beyoncé galmt op de achtergrond. Afgewisseld door de zoete stemmen van mijn andere landgenoten. Diepe keelklanken afgewisseld met hoog gelach. 

Zou ik hier ook ooit zo wonen? vraag ik me af. Me met mijn lief verschansen in een appartement ergens hoog op de tiende verdieping? En daar clandestien de liefde vieren? 

De hoofdpijn begint al voor ik het mooie appartement in de dure expat-wijk Maadi verlaten heb. 

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur, volg haar blog op www.moniquesamuel.nl. (Foto: Johan van Walsem)