Hoe zijn de weken na je overwinning geweest?
‘Enorm druk. Ik heb heel veel interviews afgelegd en ontzetten veel nieuwe mensen ontmoet. Ik heb ondertussen ook zelf al twee keer mogen jureren: bij Miss Summerqueen en Miss Travestie Antwerpen. Ineens zat ik aan de andere kant van de tafel.’

Hoe waren de reacties van je ouders en vrienden?
‘Super. Er was ongeveer honderd man voor mij aanwezig tijdens de finaleshow in theater Elckerlyc. Dat was echt een grote eer, dat iedereen tijd vrijmaakte om mij te komen supporteren.’

Was dit de eerste keer dat je je inschreef voor de competitie?
‘Ik had me nog niet eerder ingeschreven. Ik heb er de vorige twee edities wel over getwijfeld, maar ik was nog vrij jong, zat nog op school en vreesde dat ik het moeilijk zou kunnen combineren. Inmiddels werk ik al een jaar als kapper. Ik was er dit keer helemaal klaar voor. Mijn partner stond ook volledig achter mij. Ik had weinig verwachtingen op voorhand en nam me voor vooral mijn standpunt omtrent holebi-ouderschap heel duidelijk naar voren te brengen. Dat was eigenlijk de hoofdreden dat ik me heb ingeschreven. Sinds mijn kindertijd heb ik al een kinderwens en ik heb gezien dat het voor holebi-koppels niet altijd even makkelijk is die in vervulling te laten gaan.’

Heb je veel over jezelf geleerd tijdens de competitie?
‘Ik ben er enorm door veranderd zelfs. Een jaar geleden durfde ik bij wijze van spreken nog geen brood bij de bakker te bestellen. We hebben veel mediatraining gekregen en daardoor ben ik helemaal opengebloeid. Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen en ik durf nu ook mensen uit mezelf aan te spreken.’

Een onmisbare vaardigheid het komende jaar, lijkt me. 
‘Klopt, ik ga dat nog vaak nodig hebben de komende tijd. De organisatie heeft daar bij iedereen keihard keihard aan gewerkt. Er lopen twaalf totaal andere jongens weg uit deze competitie.’

Je vertelde onlangs aan Gay&Night-ZiZo dat je niet bepaald een makkelijke coming-out hebt gehad. Kun je daar iets meer over vertellen?
‘Vanaf mijn twaalfde vermoedde ik al dat ik anders was, maar ik zat in Aarschot op een zeer conservatieve katholieke school. Ik durfde er niet voor uit te komen en werd vanaf het eerste jaar op de middelbare school al gepest. Mijn klasgenoten hadden al zo hun vermoedens, denk ik. Ik heb heel veel moeten slikken. Dat was heel moeilijk. Boekentassen die verstopt werden, bedreigingen, pesterijen. Ik had gelukkig veel vriendinnen die me op probeerden te beuren, maar het bleef niet leuk. In mijn vierde of vijfde jaar, in 2010, heb ik toch de stap gezet om mijn beste vriendin te vertellen dat ik op jongens val. Zij heeft me daar heel erg in gesteund en stapje voor stapje ben ik het mijn familie en andere vrienden gaan vertellen. Er waren een hoop mensen die me daarin steunden. Ik had dat niet verwacht. Vanaf dat moment stond ik een stuk sterker in mijn schoenen. Ik was de eerste op mijn school die die stap zette, terwijl ik zeker wist dat er anderen waren. Na mij zijn er nog een paar scholieren uit de kast gekomen, omdat ze zagen dat het mij eigenlijk best oké verging. Ik heb veel klappen geïncasseerd, maar ik ben blij dat ik daarmee de weg voor anderen heb helpen vrijmaken.’

Verder lezen? De rest van dit interview vind je in het julinummer van Gay&Night-ZiZo. Vanaf volgende week gratis verkrijgbaar op meer dan 100 locaties in Vlaanderen en Brussel, maar nu al online te lezen. 

Tekst: Martijn Kamphorst / Foto's: Johan Cansse (Yourpix.be)