In mijn voorlaatste column schreef ik over Caitlyn Jenner: voormalig atleet Bruce Jenner, die tegenwoordig leeft zoals zij zich van binnen voelt, als vrouw. Ik zag haar onlangs op de cover van de Vanity Fair, gefotografeerd door niemand minder dan Annie Leibovitz. Caitlyn, gekleed in een crèmekleurig korset, zag er prachtig uit, als een klassieke dame op leeftijd. Ze mag er wezen. Nu is het voor iemand met haar achtergrond, sociale contacten en kapitaalmiddelen natuurlijk niet zo moeilijk om op de cover van Hollywoods glossy te verschijnen en gefotografeerd te worden door Leibovitz; hoge bomen vangen veel wind maar met geld kom je een heel eind in de Verenigde Staten. Transgenders die minder middelen ter beschikking hebben, hebben het een stuk zwaarder. De zorg is daar immers niet zo goed geregeld als hier. Hier betaal ik per maand ongeveer 8 euro bij voor mijn ampullen testosteron, in de VS betaal je alles zelf.

Schoonheid is ook zo’n kapitaalmiddel; iets waarmee je een heel eind komt in het leven, bij sollicitatiegesprekken, op de datingmarkt en ook als transgender. Er is al meerder malen tegen mij gezegd dat het wel goed komt met mijn transitie: ik was een mooie vrouw en nu word ik gewoon een mooie man.  Het is fijn om te weten dat het zaadje van mijn vader en de eicel van mijn moeder zich zo goed gekruist hebben dat ik binnen de algemene schoonheidsnormen val. Ik heb zelf het gevoel dat ik hierdoor ook makkelijker gesteund wordt in mijn transitie. Maar hoe is dat voor mensen die minder voldoen aan die normen? Zullen mensen in hun omgeving dan zeggen: ‘doe maar niet, dat wordt geen succes’? Het is toch geen kwestie van uiterlijk of iemand in transitie moet gaan? Je voelt je ongelukkig van binnen en daar wil je iets aan veranderen, lijkt mij. Gelukkig zijn er ook mensen die zich daar niets van aantrekken. 

Ik was begin vorig jaar bij een algemene voorlichtingsbijeenkomst van de VU en daar vertelde een transvrouw van begin zestig dat haar levensgeluk alleen maar was toegenomen na haar transitie. Zij was vrachtwagenchauffeur en had besloten om op haar 60ste nog voor haar eigen geluk te kiezen. Ze is daarna gewoon blijven werken als vrachtwagenchauffeur maar dan als vrouw. Prachtig dat je op die leeftijd nog besluit om voor je eigen geluk te gaan. Dat ik nu op mijn 34ste nog die man kan worden die ik wil zijn is ook fijn en het gaat de goede kant op. Ik zit inmiddels al 5 weken aan de hormonen en er treden al best snel veranderingen op. De hormonen, die ik tweewekelijks moet laten inspuiten, zorgen ervoor dat ik nu eindelijk in de juiste puberteit kom. Ik heb inmiddels de baard in de keel, mijn kaaklijn wordt sterker, mijn spierkracht neemt al wat toe, mijn lichaamsbeharing neemt toe en verder is mijn libido behoorlijk gestegen. Dat laatste is lekker maar niet altijd even prettig. De meest positieve verandering is dat veel mensen mij nu eindelijk aanspreken als man en daar moest zelfs ik even aan wennen. Ik was onlangs voor een korte reis in Frankrijk en ik werd overal gewoon aangesproken als monsieur. Monsieur?! Een lekkere croque monsieur dan wel. 

X

Toby 

*De naam Toby is uit privacyoverwegingen gefingeerd. Vragen aan Toby? Plaats ze in de reacties of stuur ze aan redactie@gay.nl. Wij zorgen dat ze bij hem uitkomen.