‘Het was gewaagder’, aldus de man die geboren werd als Michael Penniman vanaf een van zijn pluchen tuinbanken. De 31-jarige Mika draagt een T-shirt, gympies en een paar chinos bedrukt met ietepetieterige tennisrackets. Zo nu en dan komt een van zijn golden retrievers even buurten. ‘Ik herinner me nog goed die uitdagende, brutale popnummers van Lily Allen. Dat was echt oprechte muziek.’ Wat vindt hij van de hedendaagse muziek? Hij opent zijn ogen, er verschijnt een maffe grijns op zijn gezicht en er volgt een veelbetekenende stilte…

We zitten hier om zijn vierde album te bespreken, No Place in Heaven; een album dat zijn fans over de hele wereld zal aanspreken. Het is op het eerste gezicht meer simplistisch dan zijn vorige werk, maar bij Mika is dat natuurlijk allemaal relatief; het album bevat nog altijd die onstuitbare Mika-bounce. Er staat zelfs een tribute op aan Freddy Mercury (niet zijn eerste). Hij is groot in Europa, groot in Azië en hier is voor de verandering niet alleen zijn pr-team aan het woord – Mika heeft 864.000 volgers op Twitter. Hij is net terug van zijn tour in Azië. Blijkbaar zijn de Koreanen met name erg gezellig, zij zingen letterlijk ieder woord mee: ‘Zelfs bij de Franse nummers’. Een behoorlijke prestatie, Mika staat immers bekend om zijn buitenaards hoge bereik. ‘Ach, als je flink schreeuwt, kom je met een hoop weg’, zegt hij, zijn schouders ophalend.

Verder lezen? De rest van dit interview vind je in Gay&Night #209, de speciale Gay Pride Special. Vanaf volgende week gratis verkrijgbaar op meer dan 250 locaties in Nederland, maar nu al online te lezen.