Coming of age
Voor gaytieners was deze film in de jaren negentig een feest van herkenning. Gevoelig en zonder opsmuk. Je zou kunnen zeggen dat hij dé gay coming of age-film van de nineties was. Kreten als #lovewins en same love waren er
toen niet, maar deze film droeg dezelfde boodschap: liefde is gelijk en allesoverwinnend.

 

Het verhaal speelt zich af in een typische Britse arbeidersbuurt en centreert rond Jamie en Ste. De twee zitten op dezelfde school en wonen in dezelfde flat in een grote buitenwijk van Londen. Jamie is niet bepaald dol op sporten en mede daardoor ook niet populair op school. Als gevolg hiervan spijbelt hij geregeld. Ste daarentegen, is een fanatieke sporter, maar heeft op zijn beurt thuis veel problemen. Hij wordt vaak geslagen door zijn vader en oudere broer.

 

Wanneer Ste weer eens een pak rammel heeft gekregen van zijn vader, mag hij van Jamies moeder blijven logeren. Een zwoele massage met Peppermint Foot Lotion wakkert de vlam tussen de twee jongens aan. Terwijl Jamie betoverd raakt door Ste, probeert laatstgenoemde zijn gevoelens nog voor de buitenwereld te verbergen.

Teder en herkenbaar

Menig tienerhomo zou nooit meer op dezelfde manier naar een flesje Peppermint Foot Lotion van de Body Shop kijken. De tedere massagescène is niet bijzonder gefilmd, maar juist daarom toegankelijk voor de jonge kijker, die zelf nog vaak de eerste stappen moest zetten in de gaywereld. Een recht-toe-recht-aan-aanpak, die we in de hele film terug zien en die heel geslaagd uitpakt.

Mama Cass
Behalve ‘gewone’ jongens in een arm arbeidersbuurtje, is er ook een rol weggelegd voor een extravagant buurmeisje. Zij beschouwt zichzelf als de personificatie van Mama Cass, de excentrieke zangeres van The Mamas and the Papas. Daarmee is ook een grote rol weggelegd voor muziek: de film draait een beetje om de muziek van Mama Cass, met 'One way ticket', als uitblinker.

Onverwacht succes
Oorspronkelijk was Beautiful Thing bedoeld als telefilm maar bleek zo’n succesnummer, dat ‘ie toch in de bioscoop werd vertoond. De vele close-ups en het minimalistische camerawerk zijn misschien minder op hun plek op het witte doek, maar doen niet af aan het realistisch vertelde verhaal. Ook kent de film een tamelijk onbekende cast: sommigen studeerden zelfs nog aan de toneelschool toen de film uitkwam. Gezien de prima acteerprestaties stonden filmproducenten daarna ongetwijfeld de rij om met de hoofdrolspelers te werken.

Tekst: Naz Taha