Zoals Einar “als spelletje” met zijn vrouw als een dame naar een feestje ging, zo ging ik op een dag “voor de grap”  strak in pak met getekende snor en al naar een lesbisch feestje waar de dresscode eigenlijk een onesie was. 

Bloednerveus stapte ik de tram in. De voltallige vijfenveertig minuten (van West naar Oost) staarden de medereizigers naar mij en een vriendin die evenals een alternatieve Don Juan was gekleed.

Zenuwachtig was ik ja. Bewust van iedere blik. Maar mijn voeten veerden bij iedere pas. En eenmaal op het feestje, stond ik anders, praatte ik anders, liep ik anders.

Mijn partner van die tijd merkte later op dat ik sinds die ene keer nooit meer dezelfde ben geweest. Ze heeft gelijk. 

Mijn partner in crime is ondertussen al enkele maanden aan de hormonen. En ik? Ik ben ruim een jaar en drie maanden later opnieuw uit de kast. 

'Mijn transitie is een mentale transitie'

Jarenlang zag ik een ander gezicht als ik in de spiegel keek, dan de mijne. Voelde mijn lichaam, als een onheuse gevangenis. De kracht en het zelfvertrouwen dat vrijkwam, daar in dat pak met mijn lange haren nog weggewerkt onder een hoedje, scherpe kaaklijn, spieren strak, liet mijzelf schrikken en lachen gelijk. Alsof ik eindelijk aan mijzelf kon ontstijgen. Me los kon maken van de labels, de vaste etiketten waaraan ik mij moet conformeren als biologische vrouw, als meisje van een generatie waar je vooral zo meisjesachtig mogelijk moet zijn – ook als je gay bent.

Dat ik nog steeds borsten had en dat snorretje niets meer was dan wat geklieder met pikzwarte eye-liner, deed daar niets af. Anders dan Lili, de vrouwelijke naam die Einar Wegener aanneemt, ambieer ik het niet zozeer onder het mes te gaan. Mijn transitie is een mentale transformatie. Een eenzame reis ook, want het blijkt voor mijn omgeving maar moeilijk om in min emotionele omzwervingen mee te gaan. “Wanneer ga je beginnen met de hormonen? Heb je al een operatie gepland?” Nee. En misschien zal die nooit komen. 

Er is bij voorhand al veel kritiek vanuit de LGBTQ-gemeenschap op The Danish Girl. Waarom de rol van Lili nu weer door een heteroseksuele, niet-trans man gespeeld moet worden is de vraag. Maar persoonlijk heb ik er geen enkele problemen mee. Eigenlijk zouden we allemaal eens in een andere huid moeten kruipen.

Foto: Ernst Coppejans