Terwijl ik mijn colaflesje voor de zoveelste keer probeer te openen – dit keer met een euromuntje – zie ik Daan de zee in lopen. Hij wurmt zich door groepjes mensen die met ballen naar elkaar overgooien of elkaar nat spetteren, en laat zich dan in het water zakken. Als ik nu wegkijk, zal ik hem straks niet meer herkennen.

‘Do it like this,’ hoor ik iemand naast mij zeggen. 

Ik draai me om en kijk in het glimlachende gezicht van een blonde jongen. Hij ligt een paar meter naast mij op een grote badhanddoek. Met zijn handen maakt hij een rare beweging.

Ik kijk hem vragend aan en de jongen staat op. Pas nu kan ik hem goed bekijken: hij draagt een strak zwemshort en de kleur van zijn huid doet vermoeden dat hij vaker aan het strand ligt. De blokjes op zijn buik kan ik tellen, het zijn er precies zes.

Vlug kijk ik in de richting van de zee, maar ik kan Daan niet meer onderscheiden van de andere zwemmende stipjes. De jongen gaat voor mij staan, pakt mijn colaflesje uit mijn handen en daarna die van Daan die op de handdoek ligt. Hij houdt één flesje op zijn kop en zet dan de dop onder die van het andere flesje. Na een snelle beweging geeft hij mij een geopend flesje terug. Zijn vingers raken mijn vingers iets langer aan dan nodig is.

‘Here you go, cutie’, zegt hij glimlachend.

Mijn gedachten dwalen af naar een paar dagen eerder...

Ik prop mijn nieuwe zwembroek tussen de andere kleding in mijn koffer. Bijna was ik hem vergeten, terwijl ik hem speciaal voor deze vakantie had gekocht. Ik ga op de koffer zitten, duw wat stukjes kleding die uitsteken terug en rits hem dan in één beweging dicht.

‘Heb jij ook alles?’, vraag ik aan Daan, die in de badkamer zijn tanden poetst.

‘Hm-hm’, mompelt hij.

Stomme vraag, hij weet zelf waarschijnlijk niet eens het antwoord. Ik heb gisteren ook zijn spullen ingepakt, anders had hij dat zelf deze ochtend nog moeten doen en zouden we sowieso onze trein missen. 

Na vijf jaar relatie leer je iemand goed kennen, zowel de leuke als de minder leuke eigenschappen ontdek je van elkaar. Een van die minder leuke eigenschappen is dat Daan altijd laat is. Het eerste jaar zeurde ik er nog over, maar inmiddels heb ik het geaccepteerd. ‘Ik compenseer het toch met mijn knappe gezicht?’, grapte Daan eens na zo’n discussie. Ik heb toen geknikt en sindsdien er nooit meer één woord over gezegd.

‘Lief, spuug nú die tandpasta uit en trek je schoenen aan.’

Ik kijk op mijn horloge, over drie minuten moeten we buiten staan.

Daan loopt de badkamer uit, geeft een tik op mijn bil en kust mij dan in mijn nek.

‘Ik ben klaar,’ en trots laat hij zien dat hij zijn schoenen al aan heeft.

De jongen is weer op zijn handdoek gaan liggen en heeft zijn ogen dicht. ‘Cutie’ noemde hij mij, als in een romantische film waarin de hoofdpersoon – een toerist –  een intense affaire begint met een Spaanse man. Had ik hem ook iets moeten noemen? ‘Guapo’ had gekund, dat was in ieder geval beter dan het ‘dank-, eh, thank you’ dat uit mijn mond kwam nadat hij mij het colaflesje teruggaf. Misschien liep hij daarom wel meteen terug naar zijn handdoek.

Ineens springt Daan voor me en schudt zijn haren boven mij uit. De druppels komen koud op mijn lichaam. Ik lach en trek hem naar beneden, eerst op mijn handdoek en daarna half op mij.

‘Lekker gezwommen?’

Daan knikt. ‘Wil jij niet mee zwemmen, Maartje?’

Daan is de enige die Maarten afkort tot Maartje. Hij is ook de enige die dat mág doen.

‘Ja, ik ga zo met je mee.’ In mijn ooghoek zie ik dat de jongen opstaat en zijn handdoek opvouwt. Daarna loopt hij langs ons. Zonder iets te zeggen glimlacht hij naar mij, daarna kijkt hij Daan aan en knipoogt. Even voel ik een jaloers gevoel in mijn buik. Voor Daan? Of voor de jongen?

Het gevoel verdwijnt zodra hij wegloopt.

‘Knappe jongen,’ zegt Daan en hij kijkt de jongen na. Zonder er verder iets over te zeggen, begint hij weer over de zee: ‘Ik ga weer zwemmen, kom je zo ook? We moeten ons jubileum natuurlijk ook samen in zee vieren.’

Vijf jaar is een jubileum dat gevierd mag worden. Vandaar dat we nu in Barcelona zitten. Het is ook precies het juiste moment; ik heb net mijn scriptie ingeleverd en Daan heeft de weken voor de zomer hard gewerkt aan zijn bedrijf. We zagen elkaar weinig, maar hier in Barcelona kunnen we eindelijk weer echt van elkaar genieten.

Ik pak Daans uitgestoken hand en laat me omhoog trekken, daarna ren ik achter hem aan tot ver in zee.

Aan het eind van de middag lopen we terug naar ons hotel. Het is nog steeds warm, dus onze handen zweten en voelen klam tegen elkaar aan. Ik moet glimlachen: door de warme zon, door de mooie straten en natuurlijk door Daan. Ik knijp even in zijn hand.

‘Heb je al honger? We kunnen in het restaurantje bij het hotel eten, ik trakteer.’

‘Ja, lekker. Maar eerst wil ik nog even naar de hotelkamer,’ antwoordt Daan en hij knijpt ook in mijn hand. Meteen gaan we sneller lopen.We passeren haastig de drukke winkelstraten vol groepen toeristen en een aantal inwoners van Barcelona tot we bij het Axel Hotel aankomen. Daan duwt de deur voor mij open en loopt mij achterna naar de lift. Ik knik vlug naar de portier die betekenisvol naar ons glimlacht, waarschijnlijk vermoedt hij waarom we haast hebben. Alsof ook de liftdeuren ons door hebben, springen ze meteen open. We stappen naar binnen en Daan drukt op het knopje voor de zesde etage.

Als eindelijk de liftdeuren dichtgaan, druk ik Daan tegen de spiegel achter hem en duw mijn schreeuwende onderlichaam tegen dat van hem. Mijn lippen zoeken die van hem, onze ogen gesloten, tot de lift laat weten dat we op de zesde etage zijn...

Nieuwsgierig hoe dit verhaal afloopt? Het vervolg lees je op Gaytrip.nl/het-verhaal-gaat-verder.

Gaytrip.nl is deze week gelanceerd en viert dat met een speciale actie!

Wil je 250 euro cash aan vakantiegeld winnen? Volg Gaytrip dan op Twitter en retweet met een persoonlijk account één van hun eigen tweets. De actie loopt t/m 31 december en hoe meer retweets, hoe meer kans!