Precies een jaar terug tekenden bijna veertig gemeenten een intentieverklaring om zich meer in te spannen voor homo-emancipatie. Het ministerie van OCW stelde zelfs extra budget beschikbaar voor deze zogeheten Regenboogsteden. Sindsdien hebben we van het leeuwendeel van deze gemeenten weinig vernomen over hun plannen.

Met Coming-outdag voor de deur stroomden de berichten echter ineens weer binnen op de redactie van Gay.nl. Regenboogzebrapaden schieten als paddenstoelen uit de grond en een ‘recordaantal gemeenten’ – nog altijd maar ongeveer een vijfde van het landelijk totaal – hijst op of rond 11 oktober de regenboogvlag. Amersfoort, Utrecht, Den Haag, Leiden, verhip, zelfs Katwijk: ‘om te benadrukken dat iedereen het hele jaar door zichzelf moet kunnen zijn’.

Zie je het voor je? Moeder loopt met kind over straat. Kind ziet regenboogzebrapad: ‘Mamma, wat doen al die kleuren daar op de weg?’. Moeder: ‘Dat zal ik je eens even haarfijn uitleggen, lieverd. Dat is een regenboogzebrapad. Het gaat ervoor zorgen dat homo’s zich meer welkom voelen in onze stad. De regenboog is namelijk het symbool van de LHBT-gemeenschap – dat staat voor lesbiennes, homo’s, bi’s en transgenders. De kleuren verbeelden goed de grote diversiteit binnen de emancipatiebeweging. Zeg, heb je trek in een ijsje?’. En ze lopen weer verder.

Ik denk dat het wat makkelijk is om te veronderstellen dat de gemiddelde Nederlander, zeker buiten de Randstad, op de hoogte is van het verband tussen de regenboog en de homogemeenschap. Een begin zou zijn om de zebrapaden te voorzien van enige verwijzing naar het COC, bijvoorbeeld, om mensen te helpen de relevantie van het gebaar te begrijpen.

'In de meeste steden blijft het bij kleurrijke aankleding en goede intenties'

Het vlaggenspel is een mooie, symbolische actie, maar momenteel blijft het in de meeste steden bij kleurrijke aankleding en goede intenties. Wanneer de gemeente wordt gevraagd een regenboogzebrapad te plaatsen, grijpt zij deze kans vaak met beide handen aan. Het kost weinig moeite en ze scoren er een wit voetje mee. De burgers hebben weer even een week het idee in een onwijs homovriendelijke stad te wonen. Wanneer er echter gevraagd wordt een serieuzer probleem aan te pakken – het ‘opruimen’ van de resterende weigerambtenaars, om maar iets te noemen – blijft het stil. Daar branden ze zich niet aan. Laat staan dat gemeenten in de regel proactief handelen als het op homo-emancipatie aankomt.

Nederland staat momenteel op plek 7 in de ranglijst van meest homovriendelijke landen. Op zich een mooie prestatie, maar een zwaktebod vergeleken met de koploperspositie die we hadden op dit gebied. Hoe kleurrijk het ook is dat de gemeenten hun steden behangen met regenbogen – ik kan het alleen maar aanmoedigen – het zou mooier zijn als ze hun geld, tijd en creativiteit steken in nuttige, duurzame initiatieven om maatschappelijke acceptatie van LHBT’s in hun stad te stimuleren. Het liefst voor de volgende Coming-outdag.

Martijn Kamphorst (26) is hoofdredacteur van Gay.nl.