Voor je Winq oprichtte, was je hoofdredacteur van Squeeze. Wat deed je besluiten je eigen gaymagazine te beginnen?
‘We zijn bij Squeeze niet zo heel leuk weggegaan. De eigenaar van dat magazine heeft er in die tijd nogal een potje van gemaakt. Dat had z’n weerslag op het bedrijf en het team kon daar ethisch gezien niet blijven werken. Daarom besloten we zelf een ander magazine op te richten. Het heeft zijn vruchten afgeworpen, want twee jaar later hebben wij Squeeze overgenomen.’

Hoofdredacteur Edwin Reinerie hier als tweede van links, samen met collega Remco Teppema als tweede van rechts.Is Winq inmiddels een heel ander magazine dan 10 jaar terug?
‘Tja, wat is “heel anders”. Het is nog steeds een lifestylemagazine. We hebben natuurlijk voor het jubileumnummer flink wat oude nummers moeten doorspitten. Ik moet zeggen: die eerste paar nummers zien er wel heel anders uit. [lacht] Je komt hoogtepunten tegen, maar ook wel dieptepunten. Wat vooral opvalt is dat we de laatste tijd veel minder naakt in het magazine hebben staan. Het is wat minder gay in your face dan een paar jaar geleden. We proberen het een beetje anders aan te pakken dan andere gaybladen, zover als een papieren magazine dat toelaat. We bedienen een kleine doelgroep, maar wel een die openstaat voor experimenteren. De naakte torso’s hebben we inmiddels wel gezien, dus het is goed om ook eens wat anders te proberen. Uiteraard zonder de wensen van onze trouwe lezers daarbij uit het oog te verliezen.’

Op welke mijlpaal ben je het meest trots, terugblikkend op de afgelopen 10 jaar?
‘Ik denk de keer dat we Gordon als gasthoofdredacteur hadden. Hoogtepuntje van heb ik jou daar. Nee hoor, dat was op zichzelf wel grappig, maar niet hét hoogtepunt uit onze geschiedenis. Ik ben wel trots op de editie die we maakten over de 500 meest invloedrijke homo’s wereldwijd. Dat was nog niet eerder gedaan. Je hebt het concept wel per land in onder andere Engeland en Amerika. Ook het religiethemanummer uit 2010 heeft veel losgemaakt bij mensen. Nu kun je het je bijna niet meer voorstellen, maar destijds lag de katholieke kerk nog helemaal niet zo onder vuur als de afgelopen twee, drie jaar. We waren er dus redelijk vroeg bij.’ 

‘De Gay Krant bleek niet meer levensvatbaar’

Welk interview is je persoonlijk het meest bijgebleven?
‘We hebben het laatste geprinte interview gedaan met hiv/aids-wetenschapper Joep Lange, de dag voordat de MH17 neerstortte. Daar sta je toch echt een beetje van te kijken. Ik kende hem niet persoonlijk, maar het kwam ineens wel heel dichtbij. Dat interview hebben we ook nog een keer extra laten checken door zijn familie voordat we het gepubliceerd hebben. Daar zijn we heel secuur mee omgegaan.’

De trouwe lezer is het ongetwijfeld opgevallen dat Winq|GK sinds het vorige nummer toch weer door is gegaan als Winq? Hebben jullie de Gay Krant nu definitief in de ban gedaan?
Winq|GK was eigenlijk altijd al bedoeld als een overgangstraject. Toen de Gay Krant failliet ging, hebben we het magazine overgenomen, maar het bleek niet meer levensvatbaar. De overgebleven lezers hebben we daarom dit combinatiemagazine gestuurd. Door het Gay Krant-katern erin te houden boden we ze een stukje gewenning. Nu zijn we bijna twee jaar verder en snappen mensen wel hoe Winq in elkaar steekt; het was dus tijd om weer terug te gaan naar onze eigen merknaam. De formule is wel permanent veranderd sinds de overname van GK.’

Volgende week donderdag organiseren jullie de eerste editie van het Autumn Ball. Vertel ons eens kort wat daar gaat gebeuren.
‘Het is een awardgala. Tijdens het gala reikt platform Workplace Pride vijf Leadership Awards uit aan bedrijven en directeurs die een uitzonderlijk LHBT-vriendelijk beleid voeren. Wij reiken vier Winq Awards uit aan de hand van onze vier pijlers: People, Culture, Fashion & Design en Travel. Onder andere Boris Dittrich, Erwin Olaf, Marcel Wanders en Jelle Brandt Corstius zijn genomineerd.’

‘Ik denk niet dat ik dit de rest van mijn leven blijf doen’

En die week erop is er een jubileumfeestje waar iedereen welkom is?
‘Klopt, de Nachttempel, in het statige Felix Meritis aan de Amsterdamse Keizersgracht. We organiseren dat feest in samenwerking met Bo Productions [o.a. verantwoordelijk voor Hotelnacht en House of Bad Habits – red.]. Het wordt een hele beleving met verschillende area’s. We bootsen onder andere een New Yorkse nachtclub na, maar er is ook een Silent Techno Tempel en een uniek dj-labyrint.’

Ben je van plan je hele leven magazines te blijven maken voor mannen die van mannen houden? Of heb je nog andere dromen?
‘Nee, joh! Ik ben niet echt een dromer, meer een aanpakker. Ik denk niet dat ik dit de rest van mijn leven blijf doen. Zou ook niet goed zijn voor het magazine. Op een gegeven moment begin je toch de feeling met het jongere publiek te verliezen. Maar wanneer ik precies de handdoek in de ring gooi, dat weet ik nog niet.’

Tekst: Martijn Kamphorst / Beeld: Winq