Sarjon (19) is een knappe, goedgeklede jongeman die graag luistert naar Lady Gaga, Björk en FKA Twigs. Later wil hij graag filmmaker worden. Zo op het eerste gezicht is er niets met hem aan de hand, maar hij heeft een aangrijpend verhaal. Sarjon groeide op in Syrië en kwam onlangs naar Nederland om de oorlog en homofobie in zijn thuisland te ontvluchten. ‘Maar de homofoben zitten in hetzelfde vluchtelingenkamp als ik, en laten me niet met rust.’

Verstikkend
Hij vertelt openhartig hoe het is om te leven als homoseksueel in Syrië: 'Als homo in Syrië sta je constant onder druk, het kan heel verstikkend voelen. Je moet sterk in je schoenen staan om dat aan te kunnen. Mensen zijn zo intolerant. Ik hoor al mijn hele leven over extreem geweld tegen homo’s in Syrië. Ik denk dat homo’s daardoor een beetje afgestompt raken, ze worden heel bitchy en vergeten hoe ze lief moeten hebben. En zo worden homo’s in Syrië ook gezien – het heeft niets met liefde of emoties te maken, ze willen gewoon seks met andere mannen. En dan heb je ook nog de berichten over ISIS die homo’s geblinddoekt van gebouwen af gooit. Dat is heel beangstigend om te horen, en maakt me erg boos.'

Sarjon betaalde een smokkelaar om mee te mogen in een rubberbootje dat hem van Turkije naar Griekenland zou varen. 'Normaal gesproken gaan er in een rubberboot ongeveer tien mensen. Toen ik onze smokkelaar aan de lijn had zei hij dat er ongeveer 25 mensen in onze boot zouden zitten, maximaal 30. Toen we bij de boot aankwamen, telde ik 45 mensen. Maar wat kun je op zo’n moment doen? Toen we wegvoeren waren de golven ontzettend hoog, het was doodeng. Maar wat ik vooral beangstigend vond waren de gezichten van de andere vluchtelingen.' Daarna volgde een lange tocht door Macedonië, Servië, Hongarije, Oostenrijk en Duitsland, om uiteindelijk in Nederland aan te komen.

Flikker
Eenmaal in Nederland aangekomen was Sarjon aangenaam verrast over de vriendelijkheid en gastvrijheid, maar werd hij niet geaccepteerd door de andere vluchtelingen in het kamp. 'Iedereen keek naar me, en ik had al snel door dat ze over me roddelden. Sommige andere vluchtelingen leken zelfs een beetje bang voor me te zijn, misschien vanwege m’n piercings, anderen keken me vol walging aan. Op een gegeven moment probeerde ik koffie te zetten, toen een van de mannen zei "schiet eens op, flikker, anders sla ik je in elkaar".' Later werd Sarjon van Ter Apel overgeplaatst naar Arnhem. 'Het is een oude gevangenis, en ik deel een "cel" met George, een vriend van me, dus dat is wel fijn. Het is nog steeds raar om in de gemeenschappelijke douches te gaan en me uit te kleden en te douchen met de mannen die me pesten. Ik heb zelfs gevraagd of ik niet terug kon naar Ter Apel, maar dat bleek geen optie te zijn. Hoeveel ik ook word gepest of lastiggevallen, ik voel me op een bepaalde manier ook wel veilig.'

Foto's: Leonel Piccardo

Sarjons volledige verhaal is te lezen in de het novembernummer van Gay&Night-ZiZo, dat eind volgende week verschijnt maar nu al online te lezen is.