Hoe ben je in de dragwereld beland?
‘Twee jaar geleden deed ik een modeopleiding. Mijn afdeling hield een klassenfeest met een dragthema, dus alle jongens moesten als vrouw komen en vice versa. Ik keek al wel een beetje RuPaul’s Drag Race, maar ik had nooit gedacht dat ik ooit zelf een jurk zou aantrekken. Het was een leuke kans om te kijken wat ik ervan zou bakken. Eenmaal op het feest vond iedereen me er zo vrouwelijk en “echt” uitzien. Dat vond ik een heel grappig effect. Als ik merk dat ik ergens goed in ben, wil ik er ook meteen de beste in worden. Daarbij ben ik redelijk ongeduldig, dus ik heb meteen stevig doorgezet. De tweede keer dat ik drag deed, was meteen in het openbaar. Ik kreeg weer datzelfde gevoel als op het feest. Iedereen was in de war of ik nou een jongen of een meisje was. Het was hysterisch. Dat is de grap ervan. Het leukste is om te zien hoe verward men raakt. En misschien dat ik flink wat complimenten krijg.’

Er zijn veel verschillende stijlen drag. Hoe typeer je die van jou?
‘Ik noem mijn eigen stijl “glamourpoes”. Ik houd heel erg van mode – ik heb zelfs mode gestudeerd – en ik ben fan van glamour. Ik vind het leuk als mijn look compleet gepolijst is. Ik ben echt een fishy dragqueen. Dat ligt me heel natuurlijk, maar ik ben daar ook het beste in. Ik doe het omdat het kan, omdat ik er ruimte voor heb in dit land en ik er heel veel creativiteit in kwijt kan. Het geeft een enorme kick om een dragqueen te zijn. Ik zie het als een schilderij dat ik maak voor één avond en waar ik dan gelijk een expositie voor organiseer.’

‘Ik doe het omdat ik er ruimte voor heb in dit land’

Het gerucht gaat dat er misschien een Nederlandse Drag Race op handen is. Heb je je auditievideo al opgenomen?
‘God nee, ik ben pas twee jaar bezig. Ik ben nog heel erg aan het experimenteren met hoe ik eruit wil zien. Ik zou zeker een paar seizoenen wachten. Ik denk dat ik de basis wel goed heb neergezet inmiddels, maar er zijn nog zoveel kanten die ik moet ontwikkelen. Mijn stijl is nu nog eentonig. Het kan nog leuker en sterker. Ik heb eerst de tijd nodig om al mijn ideeën uit te werken.’

Een jonge dragqueen kan niet zonder dragmoeder, toch?
‘Ik heb geen drag-mama, maar een drag-oma! Ik heb eerst zelf geëxperimenteerd, maar toen leerde ik Connie Veer kennen. We werden snel dikke vrienden. Zij leerde me veel over de geschiedenis van oude filmsterren, glamour en mode. Ze heeft me altijd aangemoedigd. Ze vindt wat ik doe belangrijker dan hoe ik eruit zie. Ze geeft nooit kritiek, maar wel kleine adviezen als “misschien moet je een donkerdere lip proberen” of “die wenkbrauwen mogen wel wat smaller”.’

© Jurrie de Vries

Vond je echte familie het ook zo leuk dat je je in de dragscene stortte?
‘Ik heb geen contact met mijn vader, dus ik weet niet wat hij ervan vindt. Mijn moeder vond het in het begin wel een beetje vreemd, ze had geen idee wat het inhield. Ze moest er heel erg aan wennen. Dat veranderde toen ze me voor de eerste keer in actie zag. Mijn moeder, stiefvader, broer en zus kwamen ineens als verrassing langs. Ik was zo blij. Ik vond het heel leuk dat iedereen me eindelijk een keer in het echt zag, maar dat mijn moeder kwam betekende echt heel veel voor me. Het eerste wat ze zei was: “wat lijk je veel op je zus!” Inmiddels staat ze helemaal achter me. Ze is trots.’

‘In drag zit heel veel bloed, zweet, tranen en geld!’

Helaas waren er het afgelopen jaar weer meermaals verhalen over dragqueens die tijdens het uitgaan werden lastiggevallen. Ben je nooit bang om in drag de straat op te gaan?
‘Het is alleen eng als ik in mijn eentje over straat moet. Ik host één keer per maand een feest in Utrecht en dan moet ik tien minuten lopen om bij het café te komen. Ik ben dan nog niet helemaal aangekleed, maar heb al wel al mijn make-up op. Dan word ik best zenuwachtig. Ik ben bang dat mensen het aanstootgevend vinden. Toch heb ik nog nooit negatieve reacties gekregen op straat, en ik denk ook dat ik wel weet waar dat door komt. Ik zie er heel vrouwelijk uit, dus het is makkelijk voor mensen om te geloven dat ik gewoon een vrouw ben. Ik krijg eerder opmerkingen naar mijn hoofd als “Wat ben je sexy” of  “Wat heb je mooie lange benen”. Voor een meer campy dragqueen is dat moeilijker. Een vriend van mij beoefent een heel ander soort drag en hij krijgt wel veel nare opmerkingen naar zijn hoofd geslingerd als we samen over straat gaan. Dat vind ik heel opmerkelijk.’

© Jurrie de Vries

Hoe is het anno 2015 gesteld met de Nederlandse dragscene?
‘Hoewel Amsterdam echt het middelpunt is van de dragscene, heeft elke stad wel zijn eigen token queen. De Nederlandse scene neemt in populariteit toe. Zelfs groepen vrienden wagen zich er weleens een keertje aan voor de grap. Tijdens de Amsterdam Gay Pride kwam ik een hele groep jongens tegen die voor één keer uitgaan in drag waren. Ik vind het een beetje gevaarlijk om dit te zeggen, omdat ik zelf immers ook nog een groentje ben, maar ik weet niet of je dat drag kunt noemen. Voor mij is drag wel echt meer: het is optreden, een show maken en een volledig karakter uitdenken. Een compleet pakket. Een keertje uitdossen om uit te gaan is superleuk, maar dat wil ik dan nog niet meteen een “dragqueen” noemen. Er zit heel veel bloed, zweet, tranen én geld in. Ik wil er geen kwaad over spreken: het is fantastisch dat die mensen het durven en leuk vinden, maar een dragqueen is iemand die performt.’

Waarom is die interesse zo rap toegenomen, denk je?
‘Ongetwijfeld door de populariteit van RuPaul’s Drag Race.’

Wat vind je van de invloed van dat programma?
‘Veel mensen hebben nu gezien hoe cool drag is. Het programma leert veel mensen over de veelzijdigheid van iemands geslacht. Er zijn veel meer kanten dan alleen man of vrouw of trans of wat dan ook. Het maakt duidelijk dat als je drag doet, dat niet per se heel veel zegt over je genderidentiteit. Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik ben nog steeds man.’

Als je, net als in Priscilla, Queen of the Desert, een roadtrip mocht maken met twee beroemde dragqueens, welke meiden zou je dan in je busje willen?
[lacht] ‘O jeetje… sowieso Willam en Coco Peru. Willam is hysterisch. Ik vind zijn humor echt geweldig. De filmpjes die hij post als hij onderweg is met collega’s zien er ontzettend gezellig uit. Van Coco Peru denk ik dat zij het karakter van “oude transvrouw vol wijsheden” mooi zou kunnen oppakken. Dat zie ik wel zitten. Pak die bus maar, ik stap in!’

Klik hier voor deel twee van de serie Queens of the Polder.

Iedere vrijdag mogen we twee kaartjes verloten voor Priscilla Queen of the Desert. Heb jij op 18 november nog geen plannen en wil je dit spektakel met eigen ogen meemaken? Mail dan nu naar win@gay.nl o.v.v. 'Priscilla'. De eerste winnaar maken we volgende week bekend.

Tekst: Tom Haines / Coverbeeld: Silvia Veldkamp