Toen Tokke op de basisschool in groep acht zat, was er natuurlijk ook DE musical. De hele klas keek er enorm naar uit want ze hadden niet gekozen voor een standaardverhaal, maar een vrolijke weergave van hun eigen belevenissen van de afgelopen acht jaar. Om tussen elk nagespeelde schooljaar door de kinderen een kans te geven zich weer te verkleden, zaten er acht journaals in die ook weer refereerde naar de desbetreffende jaren. De journaals bestonden uit het wereldnieuws, het sportnieuws én het blokje Royalty News, omdat er toevallig alle acht die jaren iets noemenswaardigs was gebeurd met Willem Alexander en Máxima.

Alle kinderen mochten een top drie van hun favoriete rollen inleveren bij de leerkracht en bij meerdere kandidaten voor dezelfde rol zou er een loting plaatsvinden. Bij bijna alle meisjes stond Máxima met stip op nummer 1. Logisch, je mocht zowel in spijkerbroek als in galajurk, in positiekleding met kussen en in een chique rok. Met als kers op de taart: de trouwjapon.

'Afijn, mijn zoon werd Máxima in de schoolmusical'

Tokke had op nummer 1, 2 én 3 van zijn lijstje alleen Máxima staan. Met uitroeptekens! Unaniem hadden de dames uit de klas toen besloten: 'Laat Tokke het dan maar doen.' En het beste lagereschoolvriendje van Tokke wilde wel Willem Alexander zijn. Afijn, mijn zoon werd Máxima in de schoolmusical.

En zo schitterde mijn lieve Tokke op een warme avond in juni in de aula van de school. Hij pinkte in een hagelwitte trouwjurk een traantje weg tijdens het Adiós Nonino van Carel Kraayenhof. Riep met perfect accent in een rood verlovingspakje: 'Hij was een beetje dom…' en zat bij de troonrede hoogzwanger tegenover Beatrix (een koningin met een grote jungleprint-pleister op haar knie, want deze actrice was vlak voor de voorstelling nog even keihard onderuit gegaan op haar skateboard). Hij was geweldig. De absoluut objectieve mening van een trotse moeder. 

'Soms spreekt mijn bezorgde moederhart net iets luider dan mijn gevoel voor mode en stijl'

Onlangs had Em haar groep 8 musical en in dezelfde warme aula zaten wij met de rest van het gezin te kijken naar onze jongste telg. Ook zij had haar droomrol: een assertief paard dat af en toe ook op de rug van een ridder zat. Met Tokke als trotse broer in de zaal. Hij had er een barre reis op zitten met treinvertragingen, gemiste aansluitingen op volgende treinen en een ketting die van zijn fiets af was gevlogen. Nog in de kleding die hij op de modeacademie altijd draagt. En dat is niet dezelfde kleding die de ouders van groep 8 kinderen voor een jongen van 20 gewend zijn in ons dorp. Op hakken en met een rok over zijn spijkerbroek liet hij heel wat hoofden draaien. Ook die van zijn oudste zus, die altijd jaloers naar zijn schoenen kijkt (zowel de hoge hakken als de lage sneakermodellen) en baalt dat ze een veel kleinere maat heeft, dus samen delen is helaas geen optie. 

Tokke moest na afloop snel weer met de trein terug naar Arnhem. Op zijn hakken en met zijn rok. Hij zag er supergaaf uit, vond ik. En toch spreekt soms mijn bezorgde moederhart net iets luider dan mijn gevoel voor mode en stijl. Toen ik hem zo op zijn rug keek terwijl hij richting de trein liep op het station waar ik hem had afgezet, zag hij er ineens zo kwetsbaar uit. Cool, maar ook breekbaar. Hij draaide zich nog één keertje om en zwaaide vrolijk. Ik zwaaide vanuit de auto terug en voordat ik wegreed naar huis kon ik het toch niet laten op hem nog even een WhatsAppje te sturen: 'Lief dat je er was voor je zusje. Laat je 't even weten als je veilig op je kamer bent aangekomen? Love you en tot zaterdag. X'