Wanneer zette je je eerste stap in de wondere wereld van drag?
‘Ik raakte ermee in aanraking omdat een van mijn toenmalige vrienden ermee bezig was. Hij spoorde me aan een keer met hem mee te doen. Ik was toen 17. Vanwege mijn opleiding modedesign experimenteerde ik al veel met make-up, en ik had de hakken toch al in de kast liggen. Tijdens een avondje wijn drinken hebben we een naam voor me verzonnen. Heel veel queens hebben een voor- en achternaam, vaak met een grapje erin verwerkt. Ik wilde dat toch net even anders hebben. Ik heb één naam en daar moet men het maar mee doen. Juno is in de Romeinse mythologie de heerseres van de hemelen. Mooi gegeven an sich, maar om het nog een extra beetje schwung te geven, heb ik dat accentje op de u erbij verzonnen.’

Je was dus piepjong. Hoe werd daar in Noord-Nederland op gereageerd?
‘Ik ben geboren op Terschelling en heb van m’n 15de tot m’n 17de in Leeuwarden gewoond. Mijn eerste keer drag was daar, tijdens een verjaardagsfeestje van die vriend. Alleen hij wist dat ik in drag zou verschijnen. Met hakken ben ik 2,20 meter, dus ik trok een hoop bekijks toen ik binnen kwam wandelen. Ik ben echt een soort monsterlijke verschijning. Ik trek gelijk de aandacht als ik binnen kom.  Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar volgens mij ben ik de langste dragqueen van Nederland. De meeste drags halen lekker een hakje bij de Scapino voor 15 euro, maar dat gaat voor mij helaas niet op. Ik prijs me dan ook zielsgelukkig als ik bij de vintagewinkel een paar hakken maat 46 van strippersmerk Pleaser op de kop kan tikken!’

'Een halfjaar terug was ik nog die dronken travestiet aan de bar’

Zie je drag als een hobby of als een carrière?
‘Ik durf wel te zeggen dat het vrij professioneel is. Ik bevind me nu op een punt in mijn dragcarrière dat het een baan begint te worden. Ik word er goed voor betaald en ik word steeds vaker geboekt. Een halfjaar terug was ik nog die dronken travestiet aan de bar, die haar wimpers was verloren. Toen was het nog meer een soort grapje.’

Hoe typeer je jouw dragstijl?
‘Vintage Hollywood. Oude supermodellen. Ik laat me inspireren door modeontwerpers als Thierry Mugler en Alexander McQueen. Ik vind het heel belangrijk dat de look echt af is en ik draag zelden twee keer hetzelfde. Ik geef een godsvermogen uit aan een outfit en na één avondje gaat-ie regelrecht richting het Leger des Heils. Althans, wat er nog van mijn outfit over is.’

© Bete van Meeuwen (Supertoys)

Zijn je ouders weleens komen kijken naar een van je optredens?
‘Nee, nog niet. Dat zou ik overigens wel heel leuk vinden. Ze hebben me weleens met hakken en make-up gezien tijdens een schooloptreden, maar nog nooit in full drag. Ik kom uit een heel creatieve familie. Mijn moeder heeft haar eigen kledingzaak op Terschelling en support mijn drag enorm. Ze vindt het heerlijk dat ik zo met mode bezig ben. Mijn ouders zijn alleen soms een beetje bang dat het te ordinair wordt, maar ik hou het altijd classy en deftig.’

Heb je een dragmoeder?
‘Mijn dragmoeder is het internet. Ik zat in Leeuwarden op een studentenkamer en er was daar totaal geen dragscene. Er wonen om dit moment drie dragqueens in Leeuwarden. En in Groningen volgens mij vier of vijf. Je kunt het op twee handen tellen. Ik heb het dus volledig autodidactisch aangepakt. Ben ik ook best trots op.’

Is de Nederlandse dragscene experimenteel, of wil de nieuwe generatie dragqueens vooral zo vrouwelijk mogelijk ogen? 
‘Onder de jonge queens wordt er best veel geëxperimenteerd, we zijn alles natuurlijk nog een beetje aan het ontdekken. De oude groep heeft dat denk ik ook wel gedaan, maar die hebben toch op een gegeven moment voor één stijl gekozen. Kijk bijvoorbeeld naar Jennifer Hopelezz of Snorella. Zij doen een zeer experimenteel soort drag, maar toch kiezen ze wel voor één vaste stijl. Voor mij is drag een vorm van kunst. Mijn make-up is nooit hetzelfde. De ene keer gebruik ik mijn eigen wenkbrauwen, de andere keer scheer ik ze juist compleet af. Ik ga ze nu overigens wel weer laten groeien, denk ik. Het ziet er toch een beetje terminaal uit zo.’

‘Ik heb een hekel aan RuPaul’s Drag Race

Ben je weleens bang om alleen de straat op te gaan? Diva Mayday is dit jaar al meermaals lastiggevallen.
‘Ik voel me weleens onveilig, maar ga niet daarom een taxi pakken. Het moet geen reden zijn om ons te verschuilen. Ik ben op dat gebied een soort Jehova’s getuige: je moet het ze door de strot stampen. Ik weiger in de slachtofferrol te kruipen.’

Heeft de populariteit van RuPaul’s Drag Race veel invloed gehad op je keuze om drag te gaan doen?
‘Dat staat er echt totaal los van. Ik raakte pas driekwart jaar geleden bekend met RuPaul, dus nadat ik begonnen was met drag. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er een hekel aan heb. Enerzijds is RuPaul’s Drag Race het beste wat de dragscene had kunnen overkomen, omdat het ’t vak een enorme boost en bekendheid heeft gegeven. Tegelijkertijd haalt het de dragscene volledig ten onder. Drag staat nu gelijk aan RuPaul’s Drag Race en het vlakt de scene enorm af. Iedereen gebruikt hetzelfde jargon, alles is ‘sickening’ en ik word er heel moe van. Maar goed, eerlijk is eerlijk, zonder die populariteit had ik er nooit een carrière in kunnen. Niemand had er dan oor naar gehad, haha.’

© Ergens.nu

Het gerucht gaat dat er misschien een Nederlandse Drag Race op handen is. Is dat iets voor jou?
‘Ik vraag me af of het in Nederland zou werken? Met het aantal drags dat we hier hebben ben je in twee seizoenen klaar. Daarbij vraag ik me af wie ernaar zou kijken? Het heeft in Amerika al een relatief klein publiek, laat staan hier! Maar als het er zou komen, zou ik zeker meedoen. Dat durf ik wel aan.’

Ben je van plan nog lang door te gaan met drag?
‘Ik denk het wel. Ik doe nu een opleiding Art & Design en ben toch een beetje mijn eigen canvas. Drag is heel erg in mijn dagelijkse leven verwerkt. Misschien dat ik op een gegeven moment ook wel verhuis naar het buitenland. Naar Tokyo, bijvoorbeeld. Ik denk dat ik daar wel in de smaak val met m’n lengte. Hysterie wordt daar wel gewaardeerd.’

Als je, net als in Priscilla, Queen of the Desert een roadtrip zou mogen maken met twee dragqueens, welke meiden zou je dan in je busje willen?
'Dan zou ik Salem Reed meenemen en Violet Chachki, omdat we alle drie modemeisjes zijn. En dan vooral die scène naspelen waar een van die meiden in een enorme hak op het dak operanummers lip-synct. Met meters wapperend chiffon achter ons aan urenlang door de woestijn scheuren. Dat lijkt me een feest!’

Klik hier voor deel één van de serie Queens of the Polder.

Iedere vrijdag mogen we twee kaartjes verloten voor Priscilla Queen of the Desert. Heb jij op 18 november nog geen plannen en wil je dit spektakel met eigen ogen meemaken? Mail dan nu naar win@gay.nl o.v.v. 'Priscilla'. De eerste winnaar maken we volgende week bekend.

 Tekst: Martijn Kamphorst / Coverbeeld: Marc Deurloo