Een paar jaar geleden zat je in zo’n beetje alle realityseries op tv en daarna was er ineens een radiostilte van zo’n twee jaar. Wat heb je allemaal uitgespookt in de tussentijd?
‘Ik heb eigenlijk voornamelijk geschreven aan m’n boek. Ik heb dit verhaal al heel lang willen schrijven. Toen ik een paar jaar terug ineens zoveel aandacht kreeg in de Nederlandse media, besefte ik dat het moment gekomen was. Ik had nu ineens een stem en miljoenen mensen die daar oor naar hadden. Ik heb me altijd voorgenomen om volledig eerlijk te zijn, niets over mezelf te verbergen.’

We kennen je als zanger, maar nu komt er dus een boek uit van jouw hand. Hoe is dat gelopen?
‘Veel boeken over een gewichtsverlies worden een beetje vanuit een slachtofferstandpunt geschreven. Dat gaat voor mijn boek niet op: ik was een ontzettend zwaarlijvige tiener, maar heb daar nooit problemen mee gehad in sociale zin. Ik heb een aantal uitgevers benaderd met mijn verhaal en dat heeft zijn vruchten afgeworpen; ik kreeg de kans om mijn verhaal te publiceren. Daar heb ik echt geluk mee gehad. Tijdens het schrijfproces heb ik een hoop geleerd van mijn jongere zelf.’

Paul in zijn tienerjaren.Vertel?
‘De zwaarlijvige Paul Turner die naar de middelbare school ging was zo cool. Ik ben achteraf onder de indruk van mezelf dat ik die tijd heb overleefd. Ik manipuleerde altijd de situatie zodat ik zelf nooit het doelwit werd van pesterijen. Dan maakte ik een grap van het feit dat ik dik was, en maaide zo het gras voor iedereens voeten weg. Ik was moddervet, maar nooit “de dikkerd”. In zekere zin natuurlijk wel, maar daar kleefde geen negatieve bedoelingen aan. Ik had de lachers zo op m’n hand. Het hele idee van mijn boek is om kinderen met een laag zelfbeeld te helpen inzien dat een deel van de moeilijkheden te voorkomen is door aan je eigen houding te werken. Als je veel angst en zwakte uitstraalt, word je onmiddellijk het doelwit van pesterijen. Dat is verschrikkelijk, en zou niet nodig moeten zijn, maar ik denk dat het bijna onmogelijk is om te verwachten dat we ooit in een wereld leven zonder pesters. Ik wil mensen die gepest worden helpen zich beter over zichzelf te voelen. Als ze zich beter kunnen verweren, hebben ze de tijd om hun problemen – en je hebt er flink wat als tiener – in hun eigen tempo op te lossen.’

Je was dus eigenlijk nooit het doelwit van pesterijen. Toch heet de volwasseneneditie van je boek Mijn strijd tegen de kilo’s.
‘Mijn strijd was een innerlijke strijd. Dat is ook de meest gezonde strijd, denk ik. Ik heb deze beslissing zelf gemaakt, toen ik er klaar voor was. Ik ben er niet met pesterijen toe gedreven om af te vallen, dat maakte het ook een stuk makkelijker om er consequent mee door te gaan. De druppel was voor mij het moment dat ik wilde gaan tapdansen. Ik mocht niet, omdat er een te grote kans was dat ik m’n enkels zou blesseren. [lacht] Nu kan ik erom lachen, maar toen vond ik het niet bijzonder grappig. Ik wil met dit boek op geen manier zeggen dat dik zijn gezond is, maar ik wil wel benadrukken dat het ongezond is wanneer anderen jou ertoe dwingen om kilo’s te verliezen.’

'Iemand met een fijn sixpackje kan ook een rolmodel zijn, maar niet per se voor de totale wereldbevolking' 

Hoe heb je de strijd met de kilo’s aangebonden?
‘Ik ging met m’n moeder naar Weight Wachers. Ik kom uit een zwaar gezin. Bij Weight Wachters bestaat het grootste deel van de groep uit vrouwen van middelbare leeftijd, dus ik was met m’n 15 jaar nogal een vreemde eend in de bijt. Ik ben ze tot op de dag van vandaag dankbaar – ze hebben me daar geleerd eten te waarderen. Ik was verslaafd aan eten en had er totaal geen respect voor – dat geldt voor alle kinderen denk ik, maar ik had echt een probleem. Ik realiseerde simpelweg niet dat mijn eetgedrag de oorzaak was van mijn gewicht.’

Een groot deel van de gayscene is erg gefocust op het uiterlijk. Heb je tijdens het daten nooit last gehad van je gewicht?
‘Nee, ik persoonlijk niet. Maar je hebt een punt, dat is wel degelijk een probleem, niet alleen in de gayscene overigens. Ik heb er een bloedhekel aan. Wie verzint in ’s hemelsnaam die regels? Iemand mag van mening zijn dat overgewicht niet aantrekkelijk is, maar dat maakt het nog niet de absolute waarheid. Je moet kunnen zijn wie je wil zijn, zolang jij er maar blij mee bent. Ik probeer ook altijd bewust het woord “dik” te gebruiken, omdat we van het stigma af moeten dat aan dat woord kleeft. Er zijn heden ten dage gelukkig dikke mensen op televisie, waarvan je kunt zien dat ze er echt geen probleem mee hebben. Ze zijn dik, blij met wie ze zijn, en staan daar vol zelfvertrouwen. Zij zijn ontzettend goede rolmodellen. Iemand met een fijn sixpackje kan ook een rolmodel zijn hoor – zij werken immers hard aan hun lichaam – maar niet per se voor de totale wereldbevolking.’

Ga je hierna weer terug het podium op?
‘Ja, ik werk momenteel aan wat nieuwe muziek. De muziek waar ik nu aan werk is wat minder rondrennen-met-confettikanonnen en wat meer ingetogen. Ik focus me nu wat meer op de kunst van het zingen in plaats van de lol die je ermee kunt hebben. Ik heb ook wel erg van het schrijven genoten en begin binnenkort aan een tweede boek.’

Kiloknaller en Mijn strijd tegen de kilo’s zijn vanaf 4 november verkrijgbaar bij een boekhandel bij jou in de buurt. Paul is ook te volgen op Twitter, Instagram en Facebook.

Wil jij een exemplaar winnen van Mijn strijd tegen de kilo’s? We mogen er in samenwerking met uitgeverij Leopold drie verloten. Mail naar win@gay.nl o.v.v. ‘Paul Turner’ om kans te maken. Vergeet niet je volledige naam en je adresgegevens te vermelden.

Tekst: Martijn Kamphorst / Coverbeeld: Sonja Wiegand