Dit beeld ging door mijn hoofd toen ik een aantal weken geleden een artikel las van het Reformatorisch Dagblad. Het beschreef een bijeenkomst voor ambtsdragers*. Onderwerp: omgang met homoseksualiteit. Er werd tijdens deze bijeenkomst geconstateerd dat deze ‘problematiek’ – zo wordt homoseksualiteit nog altijd betiteld – jarenlang geen belangrijke kwestie vormde in de kerk, maar dat men er nu achter was gekomen dat homoseksualiteit ook in de orthodoxe kerk voorkomt.

'Maandenlang keek ik met tranen in mijn ogen om me heen tijdens de kerkdienst'

Een zekere dominee Kievit stelde tijdens deze bijeenkomst dat het homo-zijn niet kan worden geaccepteerd in de orthodoxe kerk maar ook dat men in gesprek moet gaan met ‘de zondaar’. Hij stelde echter wel de volgende hoofdeis: ‘Een aangegane homoseksuele verhouding moet ten spoedigste beëindigd worden. Bij het volharden in de zondige homoseksuele praxis is het nemen van tuchtmaatregelen, hoe pijnlijk ook, noodzakelijk.’

Dit is de orthodoxe kerk anno 2015. De kerk waarin ik ben opgegroeid en waarin jongeren die ten einde raad zijn op deze manier worden benaderd. Maandenlang keek ik met tranen in mijn ogen om mij heen tijdens de kerkdienst met de vraag of ik nu écht de enige was. Ik ben toen ‘uit de kast’ gekomen en ik ben dus een zondaar. Volgens de kerk. Volgens mijn ouders. Een gesprek met de kerk heb ik nooit gehad. De mannen in het zwart zijn nooit langsgekomen. De deur van de kerk en mijn ouderlijk huis ging dicht. Potdicht.  

'Geloof is een persoonlijke keus, dat zou ook moeten gelden voor homoseksualiteit'

Ik ben bang dat de orthodoxe kerk, die is blijven hangen in de verzuiling, waar kinderen naar aparte scholen en verenigingen worden gestuurd, nog lang op deze manier met homoseksualiteit om zal gaan. Ik ben bang voor de jongeren die opgroeien in deze kerk en zich aangetrokken voelen tot hetzelfde geslacht. Moeten zij de kerk verlaten? Nee, ik roep niet op tot onttrekking van de kerk. Geloof is een persoonlijke keus. Individueel. Vrij. Precies zoals homoseksualiteit gezien zou moeten worden! Individueel en vrij! 

Ik hoop dat als je deze moeilijke tijd ervaart; als de deur van de kerk voor je neus dichtvalt, dat je je eigen weg kunt gaan. Dat je kunt luisteren naar je hart en gevoel en niet naar een collectieve orthodoxe manifestatie. Dat je omringd bent door ouders of goede vrienden die het wél begrijpen, en dat je met trots durft te zeggen: ‘Het is beter zó!’  

*Ambtdragers (de mannen in het zwart) vervullen verschillende taken in de kerk, zoals langs de gezinnen gaan voor pastorale gesprekken of het ophalen van geld.