Ik heb alle kerstpraat een beetje vermeden de afgelopen tijd. Ik heb ook getracht de herinneringen die Facebook je tegenwoordig stuurt voor de komende dagen uit te zetten. Tot nu toe zonder succes. Vorig jaar zat ik nog gezellig met mijn broer en ouders aan het kerstdiner en ik tel af tot de dag dat Facebook me zal confronteren met een gezellige selfie met de familie, inclusief ingerolde witlof met ham en kaas.

‘Een kerstboom is in onze kerk niet te vinden’

We vieren kerst thuis altijd zonder cadeaus (al kon ik het nooit laten om stiekem toch wat mee te nemen). Kerst behoort volgens de orthodoxe kerk namelijk sober te zijn. Het gaat niet om de acties, de versieringen of al die voorbereidingen, maar om het herdenken van de geboorte van Jezus. Een kerstboom is dan ook niet in onze kerk te vinden. Ook nooit in mijn ouderlijk huis. Er wordt overigens wel ieder jaar een kerststukje op de salontafel gezet. Dat vind ik altijd maar vreemd.

Mijn relatie met mijn ouders in de afgelopen jaren is ergens wel te vergelijken met het kerststukje en de kerstboom. Had ik een relatie (een vol opgetuigde kerstboom) dan bleef de deur dicht. Was ik vrijgezel (een klein kerststukje) dan werd ik toegelaten. Mijn ouders vinden het maar moeilijk om ermee om te gaan dat ik homo ben en waren daarom de laatste jaren erg wisselend in hun contact. Natuurlijk was (en is) het voor hen niet gemakkelijk, maar het heeft mijn mentale boom in de afgelopen tien jaar flink afgetuigd, totdat ik bijna al mijn naalden was verloren.

‘Dit jaar vier ik kerst zonder mijn vader en moeder. Dat is even slikken’

Na al die jaren heb ik mij gerealiseerd dat ik een vol opgetuigde kerstboom wil zijn. Met slingers, ballen en een enorme piek! Dat besluit heeft ertoe geleid dat het gezellige kerstdiner nu niet meer plaatsvindt in het ouderlijk huis. Dit jaar vier ik mijn kerst zonder vader. Zonder moeder. Dat is even slikken. Het is ook even slikken als ik vrienden of collega’s hoor praten over de plannen met hun familie. Voel ik mij dan zielig? Nee. Super juist dat zij die momenten wel mogen hebben. Ben ik dan alleen? Nee. Deze in vol ornaat opgetuigde kerstboom gaat met zijn vrienden en collega’s een goede tijd tegemoet. Voor mij een topkerst, zonder kindeke Jezus, zonder ouders, maar met een paar goede herders om zich heen. 

Voel je je alleen tijdens deze dagen, om welke reden dan ook, klop dan aan bij je vrienden. Geef aan hoe je je voelt. Zij helpen je waarschijnlijk graag door deze lastige tijd. Zij tuigen je op met slingers, ballen en de allermooiste piek. Zij staan klaar voor je, no matter what!

Merry Christmas!

Foto: Mgr. Madhatter