‘Oh,’ stamelt een kersverse vriend naast me. Snel slaat hij zijn hand op zijn kruis. 

‘Ik heb het wel gezien hoor,’ fluister ik hem in zijn oor.

‘Is-ie net zo groot als die daar….’ Ik wijs op een duidelijk aanwezig geslacht. Stijf, zoals ze dat de hele avond al zijn. Ben de tel kwijt van het aantal mannen dat ik langs heb zien komen. Het geslacht flink opgepompt, vacuüm gezogen tot de aderen op knappen staan en dan een cockring. Je leert nog eens wat in Thailand.

'De shows zijn zo ongekend plat en banaal, dat zelfs mijn buurman het niet lang warm houdt'

Dream Boys is een fenomeen op de Soi Twilight. De bekendste van de vele gogo-danserclubs, met 'big cock'-shows en een hoop buitengewoon erotische voorstellingen. Het Nederlandse publiek dat ik naar de club heb meegenomen is onder de indruk, maar ligt ook regelmatig in een deuk. De shows zijn zo ongekend plat en banaal, dat zelfs mijn buurman het niet lang warm houdt. Junglethema’s waarbij naakte mannen woest dansen om een gigantische, spuitende opblaaspenis (met het luide pornogekreun van een vrouw op de achtergrond) worden afgewisseld met Rihanna, Chinese folklore en joost mag weten.

Ondertussen klagen twee Amerikanen in het bekende Telephone Bar op de Silom Soi 4 steen en been. In deze veel rustigere straat vol cafés en restaurants die nog het meest weg heeft van de Reguliers, kun je afzakken voor een flink biertje en cabaret van ladyboys, zo mooi dat het bloed naar m’n wangen slaat (en daar was dan niet eens een vacuümpomp voor nodig).

‘Sinds de militaire junta aan de macht is, wordt Bangkok steeds braver’, klagen de heren op leeftijd. Ze wonen al jaren in de Thaise hoofdstad, dat als een waar seksparadijs kan worden gezien. 

‘Hoe dan?’ In deze totale gekte van markten vol dildo’s en seksclubs kan ik me de zogeheten verpreutsing toch moeilijk voorstellen. 

‘Nou, Dream Boys, bijvoorbeeld. Daar werd iedere show vroeger afgesloten met live seks, maar nu mag dat niet meer.’

'De meeste van deze jongens zijn er door hun straatarme familie op uitgestuurd om geld te verdienen'

De mannen kijken geïrriteerd. En het is waar, er gebeurt van alles, maar net niets… Hoewel ik drie jongens elkaar uiteindelijk toch echt zie pijpen, ze maken het tot opluchting van ons allen net niet af. En door. Dansen maar weer op Madonna.

’Het is toch niet te geloven?’ mompelt een andere buurman. ‘Dan sta je toch voor paal!’ 

Jep, met een paal staan ze zeker, in krappe onderbroekjes. En maar pareren. Wel zestig van hen. Mooi nummertje om. tweeduizend baht. vijftig euro, Dream Boys is een dure bar. Het hoogste in z’n rang. Maar dan heb je ook wat: superknappe mannen en de sleutel voor hun kleine hokjes.

De meesten komen niet eens uit Bangkok, maar uit arme provinciestreken of buurland Cambodja. Terwijl de carrousel aan heren maar doorgaat, vraag ik me af hoe erg het eigenlijk is dat de regering de ergste uitwassen van de seksindustrie een beetje in wil dammen en Thailand langzaam een iets andere reputatie wil geven dan sekswalhalla. De meeste van deze jongens zijn geronseld, of er door hun straatarme familie op uitgestuurd om geld te verdienen.

‘Kom, laten we maar gaan’, zegt mijn buurman opeens. Hij heeft het ondertussen al een stuk minder warm gekregen. ‘Ik heb nu wel genoeg gezien.’ 

Ik denk er al net zo over. Alle broeierigheid ten spijt, geef mij maar wat vriendschappelijke gezelligheid.  

Foto: Mgr. Madhatter