Het stuk verhaalt over de tijd dat China een atoombom tot ontploffing bracht, dat de eerste man voet zette op de maan en dat de seksuele revolutie vol in zwang was. De 'Summer of Love'. De zomer dat Patti Smith en Robbert Mapplethorpe elkaar ontmoeten. Op documentaire wijze vertelt het stuk over de liefdesgeschiedenis tussen dit stel, dat alles geeft voor de kunst. Ludwig wordt in de voorstelling bijgestaan door Matthijs van de Sande Bakhuyzen en Judith van den Berg.

They are just kids maakt deel uit van een drieluik en werd voorafgegaan door (in) Koud Water, een bewerking van de roman Huis aan het eind van de wereld van Amerikaanse schrijver Michael Cunningham. Beide verhalen spelen met dezelfde thematiek. ‘De verhalen gaan over jonge mensen die zichzelf ontdekken en die zoeken naar een alternatieve levenswijze’, aldus de 27-jarige Ludwig. ‘Het zijn heel Amerikaanse thema’s: vrijheid en worden wie je bent.’ Volgend jaar volgt volgt het slotstuk van het drieluik, On the road van Jack Kerouac.

'Robert Mapplethorpe, Patti Smith en Andy Warhol.' © Louise Te PoeleDit tweede deel ging vorig jaar reeds in première en ontving destijds louter positieve recensies. ‘Ze laten je iets zien, maar vooral iets voelen’, schreef de Theaterkrant. ‘Deze voorstelling zet hoog in, vibrerend van energie’, aldus het NRC

Kende je je teksten nog?
‘Ik moest het script er wel weer even bij pakken, haha. Ik speel momenteel in Fresh Young Gods en dat is een totaal ander stuk. Het is een heftig verhaal over een aantal Shellmedewerkers die ontwaken uit een heftige drugstrip en dan een enorme clusterfuck moeten zien te voorkomen. Een soort the Hangover, maar dan politiek geladen. Het is heel actueel en heftig, They are just kids is meer documentair en biografisch.’

Waar gaat They are just kids volgens jou over?
‘Over de overgave aan de kunst. Voor dit stuk heeft Marcus [de regisseur – red.] zich laten inspireren door het boek Just Kids van Patti Smith, haar eerbetoon aan Robert. Zij maakt het verhaal superromantisch. Ze vertelt in haar boek vooral over de rooskleurige kant, het is vrij zoetsappig, geen geld hebben voor een hotdog en dan op Coney Island een broodje delen, dat soort zoete materie. Roberts vertelling van het verhaal is veel duisterder. Beiden geven zich echter helemaal over aan hun vak. Ze zijn helemaal bezeten van het maken en creëren en scheppen en ze gebruiken elkaar om tot een punt te komen. Het raakt me en ik heb daar heel veel bewondering voor.’

‘Robert was een verslaafde. Hij was bezeten van de kunst, maar ook van seks, drugs en andere driften’

Was je überhaupt bekend met Robert Mapplethorpe?
‘Niet echt. Ik kende hem wel van de foto’s met een zweep in z’n aars en zo, maar ik wist bijvoorbeeld niet dat hij aan hiv was overleden. Van het bestaan van Patti’s muziek wist ik ook af, maar ik zette het nooit op. Inmiddels ben ik echter al twee keer naar concerten van haar geweest. Het is zo vet. Ze is al bijna zeventig, maar ze stond daar vol vuur iedereen op te zwepen met de boodschap: “Jullie zijn de volgende generatie. Liefde zal overwinnen en muziek is ons wapen". Ze zei het zo oprecht, ik kreeg er helemaal kippenvel van. Je voelde gewoon wat deze vrouw heeft meegemaakt. Haar totale overgave aan de kunst en de poëzie, op het zieke af. Ongelooflijk inspirerend. Ze is onwijs radicaal. Het stond ook vol met jonge mensen. Doordat ik me er zo in heb verdiept, heeft hun werk ook een heel andere betekenis voor me gekregen.’

Hoe heb je je voorbereid op je rol?
‘Ik heb naast het boek van Patti de biografie van Robert Mapplethorpe gelezen. Daar komt meer de donkere kant van het verhaal in naar voren. Hij was een verslaafde. Zoveel drugs, zoveel seks. Robert was bezeten van kunst, maar ook van allerlei andere driften. Deze voorstelling laat mooi beide kanten van het verhaal zien. Het is heel open en documentair. We spelen met z’n drieën en schieten de hele tijd in en uit rollen. Ik speel vooral Robert en Judith is vooral Patti, maar Matthijs neemt geloof ik wel twintig rollen voor zijn rekening. Het is een ontzettend snelle, speelse voorstelling.’

'De afgelopen jaren zijn we weer veel meer in hokjes gaan denken'

Herken je jezelf in Robbert en Patti, in de manier waarop zij kunst maken?
‘Wat ik vooral herken is die totale overgave aan het werk. Ik heb in Maastricht op school gezeten, en daar zit je helemaal geïsoleerd in het zuiden van het land. Het is bijna een klooster. De school zit in een oud weeshuis. Ik ben een geboren, getogen Amsterdammer, maar ik heb er bewust voor gekozen om mijn studie daar te volgen en er geen films en andere klussen naast te doen. Het is echter niet te vergelijken. In de tijd van Patti en Robert gebeurde er zoveel: de eerste man op de maan, de Koude Oorlog, de seksuele revolutie, Vietnam. Er werd op alle gebieden geëxperimenteerd.’ 

Een van de thema’s in dit stuk is seksuele verkenning. Hoe zit dat met jou, ben je een beetje openminded?
‘Ikzelf ben supervrij opgevoed. Ik heb van alles geprobeerd, maar in die tijd experimenteerde iedereen met alles. Het was allemaal heel vrij. We zijn nu veel preutser geworden. De afgelopen jaren zijn we weer veel meer in hokjes gaan denken. We moeten ineens weer allemaal taboes doorbreken die al doorbroken waren. Iedereen is heel politiek correct geworden. Deze voorstelling laat zien hoeveel paden er vroeger eigenlijk al gebaand zijn. We zijn lang niet meer zo vrij als toen en we zijn ook veel meer met onszelf bezig. Het collectieve gevoel is tegenwoordig een beetje zoek. Ik hoop dat deze voorstelling dient als een spiegel, die aantoont hoe streng we weer zijn geworden vergeleken met toen.’

They are just kids tourt van 12 januari tot en met 27 februari langs verschillende Nederlandse theaters. Kijk voor de volledige speellijst op www.toneelgroepoostpool.nl.

Tekst: Martijn Kamphorst / Coverbeeld: Sanne Peper