Veel van de films gaan vooral in op de vleselijke aspecten van gender, ergo: het lichaam. Begrijpelijk, want het is makkelijk te verbeelden. Close-egodocumenten, vaak gefilmd in huiselijke setting of de krappe omgeving van een kamer, laten zien hoe de Belgische Abiguel een Andrew wordt in de fraaie korte film Andrew: A strong courageous warrior. Maar het toont niet hoe diezelfde 'heldhaftige strijder' de confrontatie met de grote buitenwereld met al haar normatieve vooroordelen en geslachtelijke stereotypen aangaat. Hetzelfde geldt nog meer voor Outfitumentary, een anderhalf uur durende aaneenschakeling van 'gefilmde selfies', waarin te zien is hoe een zelfverklaard lesbische feminist haar dagelijkse outfit filmt. Op zich is het 'geklede lichaam' een interessant gegeven. Maar waarom ze zich kleedt zoals ze zich kleedt en hoe de boze buitenwereld daarop reageert, wordt echter niet getoond (of verteld).

'Deze kinderen zijn niet in het verkeerde lijf geboren, maar in de verkeerde wereld'

Daartegenover weet de Italiaanse speelfilm Arianna te ontroeren en te verrassen. Ook deze film gaat over het lichaam en de rol van man en vouw, maar dan met diepgang en pijnlijke scherpheid. Ver voorbij het trans-issue, snijdt deze film een thematiek aan waar media en maatschappij tot vooralsnog weinig raad mee weten. In dit coming-of-ageverhaal ontdekt een jonge vrouw met intersekse te zijn geboren en helemaal niet – zoals haar is aangeleerd – een meisje te zijn. Het maakt niet alleen een discussie los over de afwegingen van ouders en dokters, maar ook over de maatschappij in zijn geheel, die niet accepteert dat kinderen met een dubbel of onduidelijk geslacht worden geboren. Er moet een keuze worden gemaakt, voor hen, en wel zo vroeg mogelijk. Deze kinderen zijn echter niet in het verkeerde lijf geboren, maar in de verkeerde wereld. Een wereld die hen in hun letterlijk biologische genderfluïditeit niet accepteert en die de mens nog steeds als uitsluitend man óf vrouw ziet.

Hopelijk wordt met deze en andere films een stap richting een goed debat gezet. Zodat we niet blijven hangen bij de 'uitzonderlijke ander', maar de spiegel op durven pakken om naar de daadwerkelijke opbouw van onze 'eigen ik' te kijken. Binnen deze wereld van vastomlijnde pasvormen, roze en blauw, barbies en brandweerautootjes, serieuze bladen voor mannen en gossip en glamour voor vrouwen. 

Foto: Mgr. Madhatter