Voor wie het niet weet, even een heel snel lesje (kerk)geschiedenis: de Anglicaanse Kerk is ooit in Engeland ontstaan, omdat de Engelse koning Hendrik VIII wilde scheiden van zijn vrouw Catharina van Aragon. Dat mocht niet van de paus en die moest hij gehoorzamen. Dat liet koning Hendrik echter niet op zich zitten en hij scheidde het Engelse deel van de kerk af van Rome en verklaarde zichzelf tot hoofd van wat de Anglicaanse Kerk ging heten. Dat was in 1534. Met de uitbreiding van het Britse Rijk over de wereld in latere eeuwen breidde ook de Anglicaanse Kerk zich uit. En de kerk bleef achter toen het Britse Rijk zich uit de meeste van haar koloniën terugtrok. Vandaag de dag bestaat de kerk uit 85 miljoen gelovigen. Met name op het continent Afrika groeit de kerk heel snel. En zoals iedereen inmiddels wel weet: op een paar uitzonderingen na zijn de meeste Afrikaanse landen niet erg vriendelijk voor LHBT’s.

De meeste landskerken die deel uitmaken van de zogenaamde Anglican Communion hebben altijd redelijk zelfstandig besluiten kunnen nemen. De kerken in het Westen konden zich dus op een manier ontwikkelen die paste bij wat er gebeurde in de Westerse samenleving. De Episcopal Church, de Amerikaanse tak van de Anglicaanse Kerk, liep daarin voorop. Niet alleen werd in 2003 besloten paren van gelijk geslacht te zegenen, zoals ook ‘gewone’ heteroparen, in 2004 werd ook de eerste openlijke homoseksuele bisschop verkozen: Gene Robinson. En deze bisschop had ook nog eens een relatie! Het ging toen al velen veel te ver. Uit de Amerikaanse kerk ontstond een nieuwe Anglicaanse Kerk en met name in Afrika waren de bisschoppen furieus over deze beslissingen. Ondanks alle verschillen van mening konden de kerken naast elkaar bestaan, ruim tien jaar lang. Tot 14 januari jongstleden. Toen besloten de in Canterbury (Engeland) verzamelde bisschoppen de Episcopal Church te straffen.

'Ik durf gerust de stelling aan dat er bloed kleeft aan de handen van de bisschoppen'

De Anglicaanse Kerk is niet gescheurd, maar wat een zwarte dag voor deze kerk. En wat een ongelooflijk slechte boodschap voor alle miljoenen LHBT’s die wereldwijd bij deze kerk horen. Geweld tegen LHBT’s is in veel Afrikaanse landen aan de orde van de dag. Alleen al in Nederland zijn honderden gevluchte LHBT’s die hun leven in hun land niet meer zeker waren. Als kerk zeggen dat jouw relatie geen zegen waard is, heeft in landen waar de kerk nog een grote invloed heeft een enorme impact. Want als jouw eigen bisschop een relatie tussen twee mensen van hetzelfde geslacht tot een tweederangs relatie verklaart, waarom zou je daar dan nog respect voor op moeten brengen? Dat soort minderwaardige mensen kun je rustig isoleren, of gevangen zetten of martelen. De verbinding tussen een kerkelijk besluit en geweld tegen mensen met een andere seksuele oriëntatie of genderidentiteit lijkt misschien overdreven, maar ik durf gerust de stelling aan dat er sinds 14 januari (en eigenlijk ook al eerder) bloed kleeft aan de handen van deze bisschoppen. Bisschoppen moeten herders zijn van alle mensen, maar die eretitel zijn zij wat mij betreft niet meer waardig.

Foto: Mgr. Madhatter