Begrijp me niet verkeerd, ik ben in principe helemaal tegen stereotyperingen en het trekken van voorbarige conclusies, maar na zeven jaar ‘out and proud’ homo te zijn, zou je zeggen dat ik toch wel mijn eigen ‘soortgenoten’ kan herkennen? Homo’s en hetero’s beginnen steeds meer op elkaar te lijken. Wie is wat? En wat is wie? Mijn guncles (gay uncles) zeggen altijd: ‘Als het kwaakt als een eend, waggelt als een eend, er eruitziet als een eend, dan is het een eend!’ Hebben zij gelijk?

‘Misschien weet hij het zelf nog niet?’

Meestal herken ik homo’s vrij snel. Omdat ze dezelfde houdingen aannemen als ik, bijvoorbeeld, of andere herkenbare signalen lijken af te geven. Maar betekent dat misschien dat die leuke jongen het zelf nog niet weet? Worstelt hij met zijn eigen (seksuele) identiteit? Identiteitscrisis 101! Ik ken genoeg jongens die er pas na hun twintigste – of zelfs jaren later – achter zijn gekomen dat ze mannen tóch wel leuker vinden. En met leuker bedoel ik: ze willen liever een relatie of seks met mannen, dan met (hun eigen) vrouwen. 

Misschien heeft mijn oude vertrouwde gaydar zijn beste tijd gehad. Misschien moet ik me realiseren dat er ook gewoon mannen zijn met vrouwelijke trekjes en homo’s die in eerste instantie niet homo lijken. Pluriformiteit moeten we vieren. Het betekent dat meer mensen leven zoals ze willen leven, zoals het ook hoort. Ik denk dat deze diversiteit ervoor zorgt dat de overeenkomsten tussen hetero’s en homo’s steeds groter worden. Allicht is hokjesdenken meer iets van 2015. Of van 2005. 

‘Mijn gaydar presteert niet meer optimaal in een tijd waarin vrijwel alles kan’ 

Deze nieuwe opmars van diversiteit plaatst mijn gaydar enigszins buitenspel. Het ding weet zich niet meer zo goed te redden in een tijd waarin vrijwel alles kan, waarin iedereen zich steeds meer gedraagt hoe ze daadwerkelijk willen. 

Erachter komen wat je echte identiteit is, is voor velen een nieuw en spannend avontuur in een wereld waarin seksuele diversiteit steeds meer openlijk besproken wordt. Voor je uit de kast bent kan het voelen alsof je voor een dicht oerwoud staat met een kapmes. Een weg zie je nog niet, maar iedereen zal er vroeg of laat een voor zichzelf moeten banen. Ik ga in de tussentijd even mijn gaydar updaten. Of misschien moet ik gewoon eens de moed bij elkaar rapen om het gewoon op de man af te vragen.

Foto: Mgr. Madhatter