Je hebt een man en twee jonge kinderen. Wie was je klankbord? De jongeren in dit boek komen namelijk ontzettend geloofwaardig over.
‘Ik heb mijn man wel een paar vreemde vragen moeten stellen. “Trekken jongens zich nog altijd af in een sok?”, bijvoorbeeld. Wat betreft de authenticiteit van de homoseksuele karakters, ik heb gewoon de sprong gewaagd. Je weet niet of het herkenbaar gaat zijn voor iedereen, en je moet je er denk ik als schrijver bij neerleggen dat het verhaal niet iedereen aan zal spreken. Wat zeker heeft geholpen is dat ik bijna tien jaar klinisch psycholoog ben geweest. In die tijd heb ik met name gewerkt met homoseksuele jongens en niet-gendernormatieve kinderen. Ik ben zo met een hoop verhalen uit de LHBT-gemeenschap in aanraking gekomen. Het was geen directe inspiratie voor het boek, maar het heeft me wel geholpen om me in mijn karakters te verplaatsen. Ik ben heel stellig in het niet gebruiken van de verhalen van mijn cliënten. Ik wil niet dat een van mijn voormalige cliënten ineens merkt dat ik zijn of haar geheim heb gebruikt voor een boek. Voor mijn proefschrift heb ik ook voornamelijk gewerkt met homomannen. Simon lijkt echter meer op mij dan op wie ik ook ken. We hebben enorm veel overeenkomsten. Mensen vragen me weleens hoe ik de toon van een jongen zo geloofwaardig heb gekregen, maar ik heb voor mijn gevoel gewoon mijn eigen stem gebruikt.’

Is het boek dan in zekere zin ook autobiografisch?
‘Veel meer dan de meeste mensen doorhebben waarschijnlijk. Simon verschilt vooral van mij in het feit dat hij niet erg onzeker is. Als tiener was ik dat al heel erg. Hij is nog iets meer clueless dan ik op zijn leeftijd was, maar ook veel charmanter en extraverter dan ik.’

‘Als mijn kinderen tieners zijn, gaan ze me waarschijnlijk haten’

Was het je bedoeling om met dit boek een hulpstuk te schrijven voor jongeren die worstelen met hun seksualiteit?
‘Ja en nee. Het is een persoonlijk verhaal, maar ik heb mijn boek wel altijd gezien als een van de stemmen in de grotere discussie over diversiteit. Ik ben blij dat ik er deel van uit mag maken, maar ik zou niet durven stellen dat ik het wiel hierin heb uitgevonden. Er zijn zoveel goede Amerikaanse YA-boeken over coming-out en romances tussen same-sex jongeren. Veelal zelfs van schrijvers die zelf niet deel uitmaken van de LHBT-gemeenschap. David Levithan bijvoorbeeld. Het blijft echter een minuscuul percentage als je het afzet tegen de boeken die over heterorelaties gaan, daar mag nog aan gewerkt worden. Met name boeken over relaties tussen twee jongens zijn erg schaars. Voor elk verhaal zoals dat van Simon zijn er een miljoen verhalen over blanke, cisgender, aantrekkelijke heterokoppels.’

Becky met een van haar zoons. Hoe heeft de Amerikaanse LHBT-gemeenschap gereageerd op je boek?
‘Ik was erg bang dat ik iemand onbedoeld zou kwetsen of verkeerd zou weergeven. Tot dusver heb ik echter enorm goede feedback gehad. Ik weet zeker dat er mensen zijn voor wie dit verhaal niet herkenbaar is, maar ik krijg veel hartverwarmende berichten via de mail en Twitter. Die berichten zijn enorm belangrijk voor me. Horen dat het boek aanslaat bij de Simons van deze wereld is natuurlijk fantastisch. Maar ik ontvang ook berichten van homomannen van mijn leeftijd die me zeggen dat ze dit boek graag hadden gelezen toen zij tieners waren. Als psycholoog worstelde ik met het feit dat ik alleen de kinderen kon helpen die naar mij gebracht werden. Hun ouders waren dus al openminded en zochten steun. De kinderen die minder begripvolle ouders hebben, kon ik dus maar moeilijk bereiken. Nu ik dit boek heb gepubliceerd hoor ik echter soms toch van die kinderen via Twitter of m’n mail. Dat vind ik een heel fijne gedachte, dat ik ze zo toch een hart onder de riem kan steken.’

Hoe gaan jouw kinderen om met jou als super openminded moeder. Ergeren ze zich er net zo aan als Simon?
‘Nou, mijn zoons zijn tweeënhalf en drie maanden, dus praten doen ze nog niet, [lacht]. Maar ik weet nu al dat ik later de meest gênante moeder ooit ga zijn. Ik bedoel, ik ben een tienerpsycholoog én een YA-schrijver, die zichzelf ook nog eens ziet als “coole moeder”. Als ze tieners zijn, gaan ze me waarschijnlijk haten. Daar bereid ik me maar vast op voor. Als moeder was het wel heel belangrijk voor me om dit boek te schrijven. Al zou het nooit zijn gepubliceerd, had ik mijn twee kinderen op deze manier toch kunnen laten zien dat ze met mij over dit soort dingen kunnen praten. Waarschijnlijk gaat het juist averechts werken en vinden ze het supergênant dat ik er zo’n ding van maak en willen ze er helemaal niet met me over praten. Maar ik wil dat ze weten dat ik er meer dan oké mee ben, dat ik alles wat ze over zichzelf te weten komen toejuich.’

‘Boeken over relaties tussen twee jongens zijn in Amerika erg schaars’

Simon zegt ergens in het boek tegen zijn ouders dat je ouders vertellen dat je een meisje zwanger hebt gemaakt eigenlijk het hetero equivalent is van uit de kast komen. Heb je zelf weleens voor iets uit de kast moeten komen?
‘Grappig dat je dit noemt. Het is natuurlijk niet een op een te vergelijken met de strijd die veel kinderen doormaken om uit de kast te komen. Ik wil het niet bagatelliseren. Maar het was voor mij wel een manier om me erin te verplaatsen. Het is niet toevallig dat ik dit boek heb geschreven net nadat ik ben bevallen. Ik was 28 jaar oud toen ik trouwde en zwanger raakte. Toch was het doodeng om m’n ouders te vertellen dat ik in verwachting was. Als tiener maakte verliefdheid me doodsbang. Ik durfde mijn ouders daar nooit over te vertellen. Zelfs als het ging om celebrity crushes. Als m’n moeder me vroeg of ik een acteur aantrekkelijk vond, sputterde ik gelijk “nee!”.’

Heb je nog leestips voor onze bezoekers? Bijzondere boeken die je tegenkwam tijdens je research voor Simon?
‘In ieder geval het hele oeuvre van David Levithan. Zijn werk is zelfs tijdens mijn jeugd erg belangrijk voor me geweest. Ik heb ‘m ooit ontmoet en wist niet wat ik met mezelf aan moest. Ik kon geen woord over m’n lippen krijgen. Ook prachtig is More Happy Than Not door Adam Silvera, een goede vriend van me. Het is verdrietig, maar zo ontzettend mooi. Mensen die mijn boek fijn vinden, houden meestal van dat boek. Dan is er nog How To Repair A Mechanical Heart door J.C. Lillis. Ik geef dit boek ook vaak cadeau aan mensen. Iedereen die ik dit heb gegeven is er lyrisch over. Oké, nog eentje, The Big Summer door Jamie B. Laurie. De auteur is zelf homo en was nog een tiener toen hij dit schreef. Prachtig en heel herkenbaar.’

In samenwerking met Blossom Books mogen we vijf exemplaren verloten van Simon vs. de verwachtingen van de rest van de wereld. Het boek verschijnt in twee verschillende edities, om nog een keer extra te benadrukken dat het om de inhoud draait. Je weet dus niet welke van bovenstaande covers je op de mat krijgt. Kans maken? Mail naar win@gay.nl en vergeet niet je naam, adres en profielnaam te vermelden.

Tekst: Martijn Kamphorst / Beeld: © Blossom Books