Hiervoor gaf je les op een school, en ik begreep dat je het weleens aan de stok hebt gehad met wat ouders, omdat je hun fragiele kinderen een boek had laten lezen waarin twee jongens verliefd worden op elkaar?
‘Ik heb zes jaar les gegeven op een christelijke school. Daar heb ik echt weleens ouders gehad die zeiden “wij willen niet dat ons kind voorlichting krijgt over homoseksualiteit, want we willen niet dat ons kind daarmee geconfronteerd wordt. Dadelijk gaat het zelf denken dat het homo is, terwijl dat iets is dat ze op school en in de media wordt aangepraat”. Dan moet je jezelf écht inhouden. Ik heb ze altijd doorgestuurd naar mijn leidinggevende. Die moest er maar mee gaan praten want ík zou gaan slaan, ik heb daar echt geen geduld voor.’ 

Je was pas bij DWDD, met het nummer ‘M/V’, waarin je zingt dat je graag een keer een jongetje zou willen zijn. Best een moedige keuze, lijkt me?
‘Nou, ‘M/V’ is sowieso de eerste single. Ik vind het niet zo moedig meer, eigenlijk. Ik vind dat je over die onderwerpen gewoon moet kunnen praten. Mijn hele eerste plaat ging over verliefd zijn op een meisje. Ik heb er geen seconde over nagedacht dat dat moedig zou kunnen zijn, maar toen hij uitkwam kreeg ik allemaal berichten uit de homowereld over me heen. Alsof ik iets fantastisch had gedaan. Dat was supertof, maar ik had er zelf helemaal niet zo over nagedacht. Voor mij was het gewoon een onderwerp, helemaal niet zo beladen als voor sommige mensen in de buitenwereld. Ik ben opgegroeid in een superliberaal gezin. Mijn vader is muzikant, doet veel in musicals, dus van kleins af aan zat ik bij Tony Neef op schoot. Voor mij was homoseksualiteit als kind al geen issue. Mijn ouders waren ook heel erg strikt in het genderneutraal opvoeden, zeiden altijd “als je later trouwt met een man óf met een vrouw …” Dus voor mij was het eerder een schok dat andere mensen er zoveel moeite mee hadden. Bijna alsof je moeite hebt met mensen met krullen, of zo. Toen ik het nummer in DWDD had gezongen, kreeg ik wel wat berichten van mensen, waaronder transgenders en transseksuelen, die het fijn vonden dat ik het gespeeld had. Ik ben iedere keer weer geshokeerd als ik erachter kom dat homoseksualiteit en transseksualiteit nog steeds een onderwerp is. Dan denk ik bij mezelf “Oh, fúck ja, dít is de wereld. Jammer.”’

Terwijl het eigenlijk een heel licht liedje is, over nieuwsgierigheid?
‘Ja! Het is ook gewoon een oprechte interesse. Het is een van m’n grootste frustraties dat je niet gewoon even één keer kan ruilen van geslacht. Een dag of zo. Dat je even kan ervaren hoe het is om aan de andere kant te staan.’

Hoe denk je dat zo’n dag er voor jou uit zou zien?
‘Heel veel aan m’n piemel zitten, denk ik. Dat sowieso. Ik zou weleens een rondje door de stad willen lopen. Ik denk dat dát al zó anders is wanneer je een man bent, dan wanneer je een vrouw bent. Dat gewoon de dagelijkse dingen al zo weird zijn op het moment dat je een ander geslacht hebt. Dat vind ik al mateloos interessant. Hoe is het om naar de supermarkt te gaan? Of als je uitgaat op zaterdagavond? Ik stond net verkeerd geparkeerd, toen kwam er een politieagent langs, deed ik gewoon m’n zieligemeisjesact, en toen was het meteen goed. Maar hoe is dat als man? Dat zou ik allemaal een keer willen weten. En staand plassen, dat lijkt me echt te gek.’

Voor je komende tournee heeft Bas Kosters de kostuums ontworpen. Hoe is dat gegaan?
‘Ik wilde al heel lang iets van hem hebben, en besloot hem gewoon maar eens te vragen of ik niet eens iets zou mogen lenen voor een tour. Toen ik met hem ging praten wilde ik eigenlijk dat hij iets voor mij, m’n bandleden en het decor zou gaan maken. Dat kon ik natuurlijk nooit zelf betalen, dus heb ik subsidie aangevraagd en gelukkig gekregen. Hij was heel enthousiast. Hij vindt het heel leuk om dit soort praktische dingen te doen, die op andere plekken te zien zijn dan de catwalk. Volgens mij doet hij dat eigenlijk het liefst, als ik hem een beetje heb leren kennen. Als je iets voor de catwalk maakt, ben je er heel lang mee bezig, dan ziet iedereen het één keer en dan is het weer weg. Dus ik denk dat hij het juist heel leuk vindt om dingen te doen voor theater, muzikanten en kledinglabels die wel gewoon in de winkel hangen. En ik ben er heel trots op dat het gelukt is.’ 

Het maartnummer van Gay&Night verschijnt volgende week, het volledige interview kun je hieronder teruglezen.

Tekst: Martijn Tulp / Foto: Marc Deurloo