In 2008 studeerde Aaron af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Met zijn afstudeerfilm I Wish I Could Share the Happiness of Being Alone With Someone Else sleepte hij gelijk een aantal awards in de wacht. Later maakte hij met behulp van crowdfunding het indrukwekkende Wednesdays, waarin we kindermisbruik meemaken vanuit het perspectief van een jonge jongen. ‘Dat was niet het makkelijkste onderwerp om te verkopen’.

Hoewel hij er duidelijk aanleg voor heeft, was werken in de filmwereld niet Aarons kinderdroom. ‘Ik ben er pas op mijn achttiende ingerold. Ik richtte me destijds nog op podiumkunsten: toneel, muziek en dans. Ik heb een halfjaar gestudeerd voor dramadocent voordat ik in aanraking kwam met de filmwereld. Het trok me direct erg aan omdat in film iedere kunstdiscipline samenkomt. Muziek, theater, vormgeving, schrijven, verhalen vertellen. Dit is mijn medium, dacht ik, want hier kan ik álles naar m’n eigen hand zetten.’

‘Mijn eigen seksuele oriëntatie speelt eigenlijk geen rol in mijn werk’

Al het werk dat Aaron tot nu toe heeft gemaakt bevat een zekere kalmte. De rode draad in zijn werk is volgens hemzelf intimiteit. ‘Ik denk dat we daar in deze maatschappij, althans, de manier waarop die gevormd is, behoefte aan hebben. Alles verloopt zo vluchtig – neem bijvoorbeeld het contact via Grindr, Tinder, Facebook en WhatsApp – dat we onszelf beginnen te verliezen. Ik kom zelf uit Ede en heb een aantal christelijke vrienden. Één bevriend stel is even oud als ik, ongeveer dertig, en zij zijn al acht jaar getrouwd. Die bouwen iets heel anders op dan het merendeel van de huidige generatie Randstad-mensen. Daar wordt vaak heel neerbuigend over gedaan, terwijl zij mijns inziens juist iets heel bijzonders hebben.’

Hoewel seksualiteit en homoseksualiteit deel uitmaken van het merendeel van Aarons films, speelt zijn eigen seksuele oriëntatie volgens hem totaal geen rol in zijn werk. ‘Het meest verbaasd ben ik wanneer ik zie dat mijn film Wednesdays, over kindermisbruik, op zoveel sites als gayfilm wordt bestempeld. Met name in landen als Rusland, waar homoseksualiteit nog vaak in verband wordt gebracht met pedofilie. Meestal is de homoseksualiteit in mijn werk gewoon een gegeven. Bij Een goed leven was het uitgangspunt een film maken over een vrouw op leeftijd die haar seksualiteit herontdekt. Daar ben ik heel schematisch een karakter bij gaan zoeken. Ik wilde een jonge jongen, vanwege het leeftijdsverschil, en ik wilde dat hij heel vrij was, vandaar een escort. Gezien er op die leeftijd geen jongens actief zijn voor vrouwen, heb ik ervoor gekozen hem homo te maken. Het geeft het verhaal direct iets interessants, maar het was dus geenszins zo dat ik er per se een homokarakter in wilde stoppen.’

Aan personages die ‘gewoon homo’ zijn is volgens Aaron vandaag de dag nog altijd een gebrek. ‘In Een goed leven is homoseksualiteit ook slechts een thema, geen onderwerp. Voor je het weet maak je namelijk een soort verkapte voorlichtingsfilm. Ook de film Jongens van Mischa Kamp weet dat mooi te overstijgen.’

In april gaat Aarons nieuwste film Oud Zeer in première, op Go Short in Nijmegen. Een goed leven is nog altijd terug te kijken via NPO Gemist. Meer van zijn werk vind je op Vimeo en www.aaronrookus.com

In 'Uit de kunst' zetten we bijzondere kunstenaars in de spotlight. Ben jij een getalenteerd fotograaf, beeldhouwer, tekenaar, schilder of bijvoorbeeld breier? Laat het ons weten via redactie@winq.nl.

Omslagbeeld: Armando Branco