Ik ben zo blij dat Tokke nooit ambities heeft gehad om een carrière op te bouwen in de logistieke dienstverlening. Mijn kind heeft vele talenten, waar ik ook bijzonder trots op ben. Maar zodra hij te maken krijgt met vervoer in welke vorm dan ook tart hij vaak het noodlot.

Al zijn fietsen – de huidige maar ook de voorgangers – zijn in no-time gestript van alle overbodige luxeartikelen als lampen, standaards, rechte sturen, reflectoren, kettingkasten, bagagedragers en bellen. Zadels zijn nimmer heel en de handige beschermhoesjes zijn meestal loyaal aan het zadel waar ze overheen gespannen zijn. Ook kapot. Kettingen vliegen er standaard af en als de fiets eenmaal op slot staat moeten er soms betonscharen aan te pas komen omdat meneer zijn sleuteltje weer eens kwijt is. Kortom, de fietsen van Tokke lijden (geen taalfout) een leven dat je weinig vervoersmiddelen toewenst. Ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat deze rampen op twee wielen wel vaak prachtig goud of een andere flitsende kleur gespoten worden. Functioneel waardeloos maar ze staan wel te shinen op de stoep (al dan niet met een lekke band).

Het hoofdstuk Vespa (van zijn 16de totdat hij op kamers ging) heb ik verdrongen. Ik ben gewoon heel blij en dankbaar dat hij überhaupt nog leeft en dat er (op wat littekens hier en daar na) geen blijvende lichamelijke schade is.

'Tokke was onbekend met de regel dat je niet met een enorme motorgrasmaaier met gevulde benzinetank de trein in mag'

Openbaar vervoer, een hoofdstuk apart. Kijk; in slaap vallen in de trein, net de laatste trein niet halen of uit de trein verwijderd worden en stranden op een stil en verlaten station kan iedereen gebeuren toch? Zo ook bij Tokke dus, maar helaas bij hem iets vaker dan bij de gemiddelde reiziger. Hij heeft wel altijd een goed verhaal. Er stonden schapen, kamelen, bejaarden of andere levende wezens op het spoor. Er werden halverwege de treinreis ineens bussen ingezet en daardoor was hij echt nét te laat voor de allerlaatste treinaansluiting. Hij was onbekend met de regel dat je niet met een enorme motorgrasmaaier met gevulde benzinetank de trein in mag (vind ik persoonlijk ook heel kinderachtig van de NS). En met een fiets (jawel, die gouden) in de vrijdagavondspits reizen vinden conducteurs over het algemeen ook geen goed idee. Vaak pech, al lukt het hem wel om zo nu en dan met het OV-weekabonnement van een vriend te reizen omdat Tokke een weekendabonnement heeft. Als de conducteur dan wat twijfelend van de foto op de kaart naar Tokke heen en weer kijkt, zegt hij stralend met een breiwerkje op schoot: 'Ja, ik ben een modestudent. Elke week een ander uiterlijk. Sorry dat ik nauwelijks herkenbaar ben.'

Onlangs is Tokke vanuit Nederland vertrokken naar Berlijn voor een stage van bijna 4 maanden. Zijn kamer in Arnhem moest worden leeggehaald. Alles uit dat studentenhok van 17 vierkante meter moest in de grootste maat boedelbak. Appeltje eitje! Op papier. Mijn man, ik mag wel zeggen een logistiek talent, vertrok vol goede moed met een lege boedelbak (allergrootste maat!) richting Gelderland. Nu is mijn echtgenoot een ex-militair en een zeer geordende, goed georganiseerde man. Ik heb het idee dat het hele militaire apparaat in Nederland bestaat uit louter stapelbare items (op een tank, onderzeeër en gevechtsvliegtuig na) en daar ging het met het verwachtingspatroon van mijn man een beetje mis. De spullen van Tokke waren talrijk, maar niet echt stapelbaar. Buiten de werkelijk onvoorstelbare hoeveelheid kleding waren er ontelbare tassen met spullen van zijn opleiding.  Allemaal van andere formaten en gewichten, gevuld met leer, kant, knopen, wol, stof, tekenmateriaal en andere zaken die sowieso bewaard moesten blijven. Toen uiteindelijk (bijna) alles toch met pijn en moeite in de boedelbak gepropt zat, bedacht Tokke dat zijn koelkast nog in de keuken van het studentenhuis stond…..   

Nu lijkt het alsof het alleen maar kommer en kwel is met deze jongen als het gaat om transport. Maar dat is niet waar. Zet hem op een paard en Tokke is een ware prins. Dan gaat het zelden mis. En wie wil dat nou niet: een prins op het witte paard? Dan neem je die kleine logistieke onhandigheidjes toch met plezier voor lief?