Uit de kunst

"Wat is dat precies, een normale man?"

Theatermaker Igor Vrebac

Leestijd: 3 minuten - door Winq redactie op 01 maart 2016

Bestaat er een hokje voor de homo sapiens? Die vraag tracht theatermaker Igor Vrebac (29) te beantwoorden met zijn eerste onafhankelijke voorstelling Homo Sapiens. ‘Dat hokje bestaat, geloof ik, maar mensen mogen zich daar flink wat bewuster van zijn.’

In essentie betekent het woord homo ‘gelijk’, maar in de praktijk wordt het vaak in de mond genomen met een heel andere betekenis in gedachten. "Dat is niet alleen een probleem van de jeugd. Bij voetbalwedstrijden lijkt het woord homo een gangbaar, bijna verantwoord scheldwoord. Ik woon zelf in de buurt van de Amsterdam ArenA en hoor het passerende voetbalsupporters met regelmaat roepen naar elkaar en andere voorbijgangers. Soms bedoelen ze het grappend, soms kwetsend, maar in beide gevallen lijken ze helemaal niet te beseffen dat ze er iemand mee mee krenken. Toch interessant dat hetzelfde niet opgaat voor het woord hetero."

"Deze voorstelling is over de mens, voor de mens en met de mens gemaakt"

In Homo Sapiens neemt Igor de vorm aan van een Mattaccino, een soort Italiaanse nar, die vroeger werd ingezet om de koning slecht nieuws te brengen wanneer niemand dat durfde. "De Mattaccino was een lelijk figuur, met een kromme rug en een grote neus. Er werd verondersteld dat iemand die reeds als paria werd gezien door de rest van de samenleving geen reden had om te liegen en dus altijd de waarheid zou spreken. Dat gegeven heb ik als uitgangspunt genomen om in mijn voorstelling waarheden te vertellen. Ik vermeng in Homo Sapiens feiten uit de geschiedenis met voorspellingen over de toekomst van homo’s. Uiteindelijk transformeert de Mattaccino in de voorstelling in een 'normale man'.

Maar wat is dat precies, een normale man, hoe ziet zo iemand eruit? En als je anders bent, kun je dan eigenlijk toch als normaal gezien worden? Die vragen komen allemaal aan bod. De normale man schuilt volgens mij in iedere homoseksuele man, maar wordt niet of nauwelijks erkend door de maatschappij."

Igor is geboren in Sarajevo (Bosnië, toen nog Joegoslavië). In 1994, tijdens de Joegoslavische Burgeroorlog, vluchtte hij met zijn ouders en jongere broer naar Nederland. Hij groeide op in Haren, vlak bij Groningen. Na twee jaar Theater Film en Theaterwetenschappen te studeren in Utrecht, begon hij in 2008 aan de Amsterdamse Theaterschool. In 2012 studeerde hij af en ontwikkelde hij deze eerste onafhankelijke productie. "Het project werd bij verschillende fondsen afgewezen, maar de noodzaak voor het maken ervan was voor mij dermate groot dat ik het via crowdfunding heb geprobeerd. Uiteindelijk is me dat gelukt. Ik denk dat de voorstelling er daarom nog steeds staat, omdat-ie met zoveel liefde is gemaakt en gesteund. De voorstelling is over de mens, voor de mens en met de mens gemaakt."

"Amsterdam barst van de meningen, vooral over elkaar"

Eerder trad Igor met Homo Sapiens ondere andere op tijdens het ACT Festival in Bilbao (Spanje) en het MESS Festival in Sarajevo. In beide gevallen werd de voorstelling lovend ontvangen. "In Spanje was ik niet zo bang voor de reacties, in Bosnië lag dat anders. Ik stond daar met meer zenuwen, maar dat was vooral aan mezelf te wijten. Ondanks dat ik zelf vind dat homoseksualiteit normaal is en geen ziekte of keuze, was ik wel bang dat ze me er anders gingen zien of dat het publiek mijn homoseksualiteit reden genoeg zou vinden om me buiten het theater op te wachten. Er heerst nogal een taboe over dat onderwerp in mijn vaderland. Dat nodigt aan de andere kant juist uit om een dergelijk stuk, dat hun horizon tracht te verbreden, daar op te voeren. Er waren in Bosnië overigens wel mensen die tijdens de voorstelling opstonden en wegliepen. Dat doet wel wat met je, maar aan de andere kant ging ik er juist met nog meer passie tegenaan voor de mensen die bleven zitten."

Heeft zijn boodschap ook relevantie in het zo tolerant geachte Amsterdam? Igor denkt van wel. "In Amsterdam kan veel, maar niet alles. Ik woon er inmiddels zes jaar en heb in die tijd veel zien veranderen. Mensen zijn angstiger geworden. De stad is zo groot en telt zoveel verschillende nationaliteiten, dat het barst van de meningen, vooral over elkaar. Met deze voorstelling wil ik mensen ertoe bewegen om de blik meer inwaarts te richten. Bijna niemand kijkt meer naar zichzelf. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, maar lang niet iedereen lijkt zich daarvoor te interesseren. Ik probeer te vertellen dat ik gewoon een man ben, ongeacht wat voor muziek ik luister, welke clubs ik bezoek, wat ik draag, wat voor films ik kijk. Dat is allemaal aan smaak verbonden. Uiteindelijk is iedereen gewoon een mens, een levend wezen, dat ademt en leeft."

Homo Sapiens is op 5 maart om 20.30 uur te zien in het Compagnietheater te Amsterdam. De voorstelling is Engels gesproken. Kaartjes kosten € 12,50 per stuk.

Coverbeeld: Bart Grietens

Advertentie
Advertentie
Artikelen in dezelfde serie - Uit de kunst

“Mozart was een zeer vrije geest, ook seksueel. Daar put ik inspiratie uit”

“Kinderen vinden twee prinsen die verliefd op elkaar zijn heel normaal”

Igor Vrebac onderzoekt opnieuw het verschil tussen mannelijk- en vrouwelijkheid

"Er zit óók een soort Hollandse nuchtere heteroman in mij"

“Met ballonnen kaart ik maatschappelijke thema’s aan op vriendelijke wijze”

“Deze mensen hebben allemaal voor zichzelf gekozen”

“Mensen denken dat racisme iets is dat van ras tot ras gaat, maar het gaat zoveel verder”

Fahd Larhzaoui maakt voorstelling over de tijd na je coming-out

“Er is in onze maatschappij ruimte genoeg voor de overwinnaar”

“Door dat malle ouder worden, leer je toch wel echt dat less is more”

“Ik dacht dat de emancipatie van LHBTQ’s wel gestreden was”

Teun Seuren maakt collectie over homoseksualiteit en het geloof

Modeontwerpster Sabine Staartjes: van prooi tot paradijsvogel

“Steeds meer mannen slaan aan het breien”

Urgentie voor het vieren van diversiteit voelbaarder dan ooit

"Dansen doet altijd pijn, maar dat hoort bij het vak"

“Mijn foto’s zijn een sprookjesachtige perfectie in een wereld die niet bestaat”

'Dante vs. Mohammed Ali' beleeft wereldpremière tijdens NFF

Ryan Djojokarso nog één keer te zien met dansvoorstelling over homoseksuele gevoelens

"Ik verken de extreme uitersten van mijn persoonlijkheid"

“Homo’s zijn in heteronormatief oog nooit echt mannelijk”

Italiaanse mannen voor het eerst uit de kleren voor Sabrina van den Heuvel

Robin van der Haak maakte een film over queer zijn. Wat is dat precies?

Noah Valentyn fotografeert Amsterdam Pride-ambassadeurs

“Schilderijen van Marlene en Audrey moesten mooi zijn, dit was iets anders”

“We zijn het gewoon gaan doen, in elkaars trui en foto's schieten”

‘Ik werd ermee gepest, maar als ik danste, voelde ik me geen buitenbeentje'

Jochem Brouwer fotografeert de mode van Frank Govers

Een onthullend gesprek met producer, model en Insta-hunk Alexander Abramov

REINDIER is niet te stoppen – zelfs niet met een verlamde stemband

“In Roemenië hebben homo's letterlijk een dubbele agenda”

Fotografieduo Dario en Misja over de liefde, dromen en lastige modellen

“Ik probeer zoveel mogelijk homokoppels in mijn strips te plaatsen”

“Ik hoef niet origineel te zijn”

Van Defensiemedewerker tot dansfotograaf

Jauke bestrijdt zijn onzekerheid met fotografie

Bij hun geboorte leken Laurens en Yentl tweelingzussen, maar niets bleek minder waar

'Ik haal mijn inspiratie uit "onze" geschiedenis'

‘Veel porno is repetitief en slaapverwekkend’

‘In onze zoektocht naar wezenlijk contact komen we steeds verder van elkaar af te staan’

Sterresoet en Gale geven iconische beelden een gay makeover

Levenskunstenaars Gerald en Martijn zochten zichzelf en vonden elkaar

'Hetero's kunnen nog heel wat leren van LHBT's'

'Veel mensen hebben niet door dat je in slechts 24 landen mag trouwen'

'Fotograferen tijdens de Canal Parade is een feestje!'

'Ik had geen idee hoe ingewikkeld een coming-out eigenlijk is'

'Ook hetero's moeten aandacht besteden aan de situatie van Tsjetsjeense homo's'

Stephanie en Esther raakten alles en iedereen kwijt, maar vonden elkaar

'Ik dacht altijd dat Nederland het toonbeeld van vrijheid was'

'Ik ben opdrachten verloren omdat ik fetisjfoto's maak'

Delen op

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine 97

Deze keer: Alex Klaasen en heel veel pride!

Neem een abonnement

Geef cadeau