Het is nu twee weken geleden dat ik Grindr verwijderd heb. Ik wilde het niet meer op mijn telefoon. In mijn achterhoofd vond ik het altijd al een oppervlakkige app en vroeger droomde ik niet ervan om mijn toekomstige man via een gay datingapp te ontmoeten. Ik ben meer een wanneer-komt-mijn-prins-op-het-witte-paardtype. En aangezien ik toch weinig mannen ontmoette via Grindr, werd het tijd om er voor eens en altijd afscheid van te nemen.

Maar eerlijk is eerlijk, het is lastiger dan ik dacht om het niet opnieuw te downloaden. Ik ben constant nieuwsgierig of iemand mij misschien nog een berichtje heeft gestuurd. ‘Hey, top or bottom?’ Om de zoveel uur voel ik de aandrang om gewoon ‘even te kijken’ of er nieuwe, interessante mannen in de buurt zijn. Ik betrap mezelf er zo nu en dan op dat ik naar m’n mobiel grijp om even te loeren. Het wordt me pijnlijk duidelijk dat ik lichtelijk verslaafd ben geraakt aan Grindr. Wat ik eigenlijk heel gek vind, want als ik een ongevraagde naaktfoto kreeg toegestuurd dacht ik vaak juist: vriendelijk bedankt! Als ik een collage zou maken van alle naaktfoto’s die ik ooit gekregen heb via Grindr, zou ik er een flinke woonkamer mee kunnen behangen. 

'Een foto van een onthoofde torso roept mij bij eerder afkeer dan lust op'

Iedereen moet zelf weten of ze Grindr willen gebruiken of niet. Ik ben lang een van die gebruikers geweest. Toen ik naar de grote stad verhuisde, wilde ik nieuwe mannen leren kennen. Eén klik op de downloadknop en zo geschiedde. Maar ik heb de app altijd gebruikt met een heel andere intentie dan de meeste mannen. Een foto van een onthoofde torso riep bij mij eerder afkeer dan lust op. ‘Hè, bah, weer een naaktfoto van Supersucker69.’

Voor mij zijn de vele inhoudsloze en ongegeneerde gesprekken geen reden meer om Grindr te behouden. En natuurlijk, ik heb er ook leuke jongens door leren kennen, maar ik wil niet meer mijn tijd verdoen met het constant bekijken van nieuwe profielen, in de hoop dat heel misschien mijn nieuwe droomman ertussen staat. Die zijn er ook op andere plekken. Online, maar ook zoals onze ouders dat vroeger moesten doen, offline.

En als Supersucker69 écht zo ‘sweet and caring’ is als hij beweert in zijn tekst, dan kan hij altijd een keer met mij praten, in het weekend, in de Reguliers, in het echt.

Foto: Mgr. Madhatter