In 2006 richtte Karleen organisatie Outforever op, samen met Frank Schuurman. De twee kenden elkaar van de voorlichtingsgroep van het COC. ‘We hadden beiden onze ouders in een verzorgingstehuis zitten, zagen hoe dat eraan toeging en dachten: dat moeten wij beter kunnen organiseren voor onszelf.’

Menig onderzoek heeft aangetoond dat roze ouderen het niet altijd even gemakkelijk hebben in verzorgingstehuizen. Vaak stuiten ze op onbegrip van zowel medebewoners als verplegend personeel en sommigen kiezen ervoor de laatste jaren van hun leven terug de kast in te gaan. ‘Vandaar ook de naam Outforever’, aldus Karleen. ‘We zijn niet van plan weer terug de kast in te gaan.’

'Het idee van op een andere manier samenwonen, een community vormen, is weer terug'

Een van de eerste projecten waar Outforever aan werkte was een roze verzorgingstehuis in Amsterdam. ‘Dat plan is helaas nooit van de grond gekomen, dit zelfbouwkavel is een spin-off van dat plan. Eerst was het idee om een wooncomplex in het centrum van Amsterdam op te zetten met 300 woningen voor LHBT’s met een laag inkomen. Te ambitieus, bleek al snel. De Roze Hallen is kleiner opgezet. Het zijn 15 appartementen bedoeld voor het middensegment, het is een vrije sectorproject. Vorig jaar kregen we uitsluitsel en mochten we van start. Eind volgend jaar staat de oplevering gepland.'

Waarom richten jullie je specifiek op ouderen? Is er meer interesse onder die doelgroep voor een dergelijk project?
‘We hadden ook een woonproject lopen in Buiksloterham, waar juist veel jongere LHBT’s in geïnteresseerd waren. Helaas ging dat uiteindelijk niet door. Ik vond het wel leuk om te zien dat het idee van op een andere manier samenwonen, een community vormen, ook onder jongeren weer terug is. Op een andere manier dan de jaren tachtig van de vorige eeuw, wat praktischer, minder idealistisch. De jongste toekomstige bewoner van De Roze Hallen is overigens 37. De oudste is bijna 70.’

Initiatiefnemer Karleen (rechts) en haar vrouw Josee.Wat is voor jou persoonlijk zo aantrekkelijk aan het samenwonen met andere homo’s en lesbiennes van je leeftijd?
‘Het wonen in een appartementencomplex met een gemeenschapsgevoel. Het is ook heel leuk om samen met een groep zo’n gemeenschap vanuit niets op te bouwen. Daarbij vind ik het fijn om op maatschappelijke manier iets met mijn homoseksualiteit te doen, nu ik geen voorlichter meer ben bij het COC. Je hóéft je natuurlijk als LHBT's niet af te zonderen, maar we hebben het gewoon wel heel gezellig met elkaar. Iedereen heeft dezelfde humor. We proberen er geen statement mee te maken, het is voor ons gewoon een ontzettend gezellige manier om samen en veilig oud te worden. Het is niet besteed aan de hele LHBT-gemeenschap, maar er bestaat duidelijk een draagvlak voor. Er is een grote groep waar dit wel leeft. Ieder zijn ding. Ergens is het maar goed dat niet iedereen er oor naar heeft, je zou maar duizenden LHBT’s op deze manier moeten huisvesten!’

'Sommige leeftijdsgenoten vonden het een afgrijselijk idee'

Zijn er nog woningen beschikbaar?
‘Nog drie. We hebben die bewust een tijdje verzwegen, zodat we de fundering konden leggen met de groep die er nu is. We hebben op dit moment meer mannen dan vrouwen. We trachten echter bij de eerste lichting een gelijke verhouding te krijgen. Het volgende is ons op gevallen: de mannen tekenen eigenlijk vrij snel als ze van het project horen en trekken zich dan later in sommige gevallen toch terug. De vrouwen doen juist eerst al het vooronderzoek en wanneer ze de beslissing maken erin te stappen, is het een definitieve keuze. Het belangrijkste blijft echter dat er een klik is met de rest van de groep, of je nu man of vrouw bent. De groep is momenteel heel stabiel, dus dat willen we graag bewaken.’

Wat verwachten jullie van mensen die geïnteresseerd zijn?
‘Voorop staat dat je een sociale buur bent. Het bijzondere is dat we uiteindelijk een van de vijftien appartementen inrichten als gemeenschappelijke ruimte. Ongeveer 180 dagen per jaar gaan we die aanbieden aan mensen uit de LHBT-gemeenschap die tijdelijk zorg nodig hebben. Bijvoorbeeld omdat ze net een operatie hebben ondergaan, maar zodanig wonen dat het tijdens de revalidatieperiode onmogelijk is om in hun eigen huis te verblijven. De zorg zal via zijn of haar eigen zorgverzekering verlopen en wij dragen vooral bij op sociaal gebied. We gaan op ziekenbezoek en helpen met de boodschappen, bijvoorbeeld. De kosten voor dat losse appartement worden verdeeld over de andere appartementen, dus zo draagt iedereen z’n steentje bij. De andere helft van het jaar wordt het appartement gebruikt voor gemeenschappelijke activiteiten als etentjes, optredens en filmavonden. Overdag kunnen bewoners de ruimte gebruiken als kantoor. Er zit ook een gemeenschappelijke tuin aan vast en er komt een wasserette in.’

Een digitaal voorbeeld van het eindresultaat dat najaar 2017 wordt opgeleverd.En wat als iemand wil verhuizen? Zoeken jullie dan een LHBT-vervanger?
‘We hebben daar een regeling voor getroffen. Als iemand zijn woning wil verkopen, geeft hij dat aan bij de VvE. Dan wordt er een marktprijs getaxeerd. Iedereen wil immers dat z’n woning tegen marktwaarde verkocht kan worden, maar tegelijkertijd wil iedereen het communitygevoel beschermen. Daarom krijgt de VvE eerst de mogelijkheid om een nieuwe kandidaat te vinden via het netwerk van Outforever of misschien zelfs intern. Daar hebben we een termijn voor afgesproken. Wordt die termijn overgeschreden, dan gaat de woning gewoon op Funda. We gaan er echter vanuit dat de eerste beste bekrompen hetero zich niet zo snel zal aanmelden voor een LHBT-woongroep. We hebben er vertrouwen in dat het concept zichzelf in stand houdt, maar hebben dus wel wat voorzorgsmaatregelen getroffen.’

'Wat als je als LHBT zonder partner of kinderen oud wordt, heb je dan nog wel een vangnet?’

We plaatsen het nieuws vorig jaar op de site en toen waren de reacties niet mals. Maar liefst vijftig procent reageerde in een poll dat ze het maatschappelijke nut er niet van inzagen, slechts tien procent dat ze zich meteen in wilden schrijven. Verrassend?
‘Nee hoor, ook onder leeftijdsgenoten heb ik veel mensen gehad die zeiden: “Afgrijselijk, ik moet er niet aan denken”. Outforever heeft iets van 800 leden, daar zijn mensen best van onder de indruk. Uit onze enquêtes blijkt heel duidelijk dat wanneer mensen nadenken over ouder worden, ze toch enorm het belang van een project als dit inzien. Hoe ouder men wordt, hoe meer de angst toeneemt. Wat als je als LHBT zonder partner, zonder kinderen oud wordt, heb je dan nog wel een vangnet?’

September dit jaar gaan jullie van start met bouwen. Geschatte opleverdatum ligt in het derde kwartaal van 2017. Gaan jullie dat redden?
‘Het is ambitieus, maar ons huis is al in aanbouw. Het dak van de ondergrondse parkeergarage die reeds af is, vormt de fundering van ons pand. Dat verkort de bouwtijd aanzienlijk.’

Zijn jullie van plan je hele leven in dit kavel te blijven wonen?
‘Dat is wel het plan. Iedereen die zich bij dit initiatief aansluit heeft dat voor ogen denk ik. Met alles wat daar fysiek voor nodig is, is rekening gehouden. Zo is er bijvoorbeeld een lift en kiest bijna iedereen bij ons voor een stukje robotica, waardoor je zo lang mogelijk zelfredzaam blijft of in ieder geval vast de voorzieningen hebt mocht je op latere leeftijd minder mobiel zijn. Alle appartementen worden rolstoeltoegankelijk. Impliciet is wel duidelijk dat wij niet voor elkaar gaan zorgen, maar sociaal ondersteunen we elkaar wel. Het plan is zeer toekomstbestendig.’

Er zijn momenteel nog drie appartementen beschikbaar in De Roze Hallen. Interesse? Neem eens een kijkje op www.outforever.nl.

Tekst: Martijn Kamphorst