Taboo. Reality. Vie. Geen mens te zien. Weer Taboo. Soho. Amstel 54. Trut. Een stuk of tien dragqueens. Nog een keer langs de Vivelavie – alweer niemand, afgezien van twee toeristenkoppels bij kaarslicht, dus door. Wicked Jazz Sounds. Daar veel mooie mensen, maar geen homo’s. Een shotjesbar. Een ordinair café op de Korte Leidsedwarsstraat, waarvan de naam op een soa lijkt, met dan wel weer heel goede muziek. Hetero as hell. En terug naar de Reguliers.

Zo heftig stappen doe ik eigenlijk nooit. Maar ja, ik had een gebroken hart en een overvol hoofd, dus daar moest alcohol in – aldus mijn vrienden. En zo namen ze bij toerbeurt een avond vrij van Netflix om mij te entertainen. 

Maar terwijl ik telkens dezelfde tenten afstruinde, schrok ik van hoe klein en beperkt de uitgaanskeuze is en vooral: hoe leeg.

Nooit wilde het echt druk worden, zelfs niet in de late uurtjes. Vrouwen zijn nagenoeg nergens te vinden. Gedanst wordt er weinig en zeker niet goed. Het publiek is blank en droevig eenzijdig. Of hipster. Of homo. Of oud (nee, dit is geen leeftijdsdiscriminatie).

'Nooit wilde het echt druk worden, zelfs niet in de late uurtjes'

Daartegenover werd ik op twee huisfeestjes verrast door alles dat knalde, mixte en danste. Het eerste feest was een Surinaamse b-day, met de voltallige United Colors of Benetton. De meeste vrouwen waren gay, of bi-curious, de mannen hetero, niemand die ergens van opkeek, terwijl vrouwen halfnaakt tegen vrouwen schuurden en mannen nou ja, gewoon doen wat mannen doen, houterig kijken met de kont tegen de muur gedrukt. De muziek dreunde door de straat. De alcohol gutste door de kelen en het zweet besloeg alle ramen. En maar dansen, dansen, dansen, tot er geen centimeter huid droog bleef.

Het andere feestje was al even druk en onstuimig. Nog meer mensen. Ditmaal van respectievelijk Liberiaanse, Surinaamse, Namibische, Marokkaanse, Turkse en Hollandse komaf. Het is een mix die je in de clubs niet vaak ziet, maar in een bovenkamer in Bos en Lommer kennelijk wel. Het thema was American b-day party, inclusief red cups. Dresscode: nude & naked. Favoriete artiest van de avond: Beyoncé, zowel solo als in diverse Destiny’s Child-uitvoeringen (driekoppig, vierkoppig en onderbezet). De helft van de vrouwen was into the single ladies, de andere helft into de mannen. En de mannen? Die deden gewoon lekker hun eigen ding.

Het nachtleven moet op de schop. Voor seks zijn er apps, voor daten is er het internet, maar voor echt lekker dansen en het maken van nieuwe vrienden is er niets anders nodig dan goede muziek, een diverse crowd en een bedompte woonkamer. 

Foto: Mgr. Madhatter