Eindelijk écht volwassen… Tokke is 21 geworden.

20 verjaardagspartijtjes zijn er inmiddels gepasseerd. Via een taartje met één kaars, spelletjes in huis, speurtochten op de hei, discobowlen en discozwemmen, eerste avondfeestjes en huisfeestjes in Arnhem belandde ik voor het 21ste feestje in een internationaal studentenhuis in Berlijn, waar Tokke momenteel stage loopt.

21 jaar daarvoor werd hij op zaterdagochtend om 11:33 uur thuis geboren. Toen mijn man hem na 5 minuten voor het eerst in zijn armen had, sprak hij de woorden: ‘Irene, ik ben voor het eerst van mijn leven verliefd op een vent!’ Terechte opmerking, want het was meteen al een heerlijk mannetje.

In 21 jaar is er veel veranderd maar ook een heleboel niet. Tokke is nog steeds lief, creatief, een ramp in het verkeer, trouw, eigenwijs, talentvol, knap, gevoelig, moeilijk voor zichzelf en man wat kan ik met hem lachen. Maar hij is ook wijzer, verstandiger (soms), kwetsbaarder en jaloersmakend gericht op het nu en de toekomst. Hij is echt volwassen. Zo volwassen zelfs, dat hij inmiddels rustig en prima de momenten kan aangeven waarop ik hem soms nog te veel als een kind behandel. Overbezorgd zijn; de valkuil van menig moeder vrees ik.

‘Toen Tokke nog een kleuter was zag ik al dat hij waarschijnlijk later met een heer thuis zou komen’

Toen hij nog een kleuter was zag ik al dat Tokke waarschijnlijk later met een heer thuis zou komen. Waarom? Ik weet het niet. Later, op de lagere school, werd het me steeds duidelijker. Ik heb het er de eerste 14 jaar nooit met hem over gehad. Nog goed weet ik dat ik een avond alleen met hem thuis was. Vanuit het niets begon hij hartverscheurend te huilen. Hij was 13 jaar en bijna jarig. Zijn spichtige schouders schokten en ik zag de twijfel en aarzeling in zijn ogen. Was dit het moment? Ging hij het me nu vertellen? Maar buiten tranen kwam er niets. Wat een dilemma, moest ik er specifiek naar vragen? Het hem proberen wat makkelijker te maken? Zeggen dat het me helemaal niets uitmaakte? Toch nam ik de beslissing om niets te vragen, ik had sterk het gevoel dat het helemaal zíjn verhaal moest zijn, niet een inkopper op mijn voorzet. Dus pakte ik hem alleen maar vast en zei: ‘Het valt niet mee hé? Volwassen worden’, hopend dat ik hem daarmee niet tekort zou doen. Hij schudde nee met zijn hoofd en daar bleef het die avond bij. 

Heel kort daarna kwam het allerliefste coming-outbriefje van Tokke. We zijn later nog één keer terug gekomen op die huilbui. ‘Had ik het toen toch niet moeten vragen, Tokke?'. Gelukkig antwoordde hij: ‘Ik was zó blij dat je dat niet deed toen.’ God weet dat ik veel fouten maak als moeder, maar gelukkig op dat kwetsbare moment net even niet.

21 jaar! Van harte, lieve Tokke. X

Coverfoto: © Mgr. Madhatter