Het is eigenlijk niet alleen vreugde hier. Mijn Marco heeft geluk gehad, met zijn familie en met zijn vriendinnen en vrienden. Het was voor geen van hen een probleem toen hij, helaas pas op zijn 32e, voor het eerst vertelde dat hij homo is. Toch weet zijn werk, een ziekenhuis, niet waar hij nu precies een snipperdag voor heeft opgenomen. Het is in Nederland bijna ondenkbaar dat je dit niet gewoon met je collega’s zou kunnen delen. In Italië geldt precies het omgekeerde. Het privéleven en het publieke leven zijn ver van elkaar verwijderd en zoiets prijsgeven zou je positie erg kwetsbaar maken. In het openingsrondje van de conferentie vertelt een deelnemer dat hij zijn Siciliaanse familie heeft verteld dat hij op yogacursus is. En zo hoor ik meer mooie smoezen. We lachen er samen om, maar dat die smoezen nog nodig zijn in een land dat op nog geen twee uur vliegen van Nederland ligt, is natuurlijk heel treurig.

‘Zijn familie heeft geen probleem met z'n homoseksualiteit, maar zijn werk weet niet waarom hij een snipperdag heeft opgenomen’

Christelijke LHBT’s in Italië. Ze zijn vooral verenigd in tientallen kleine groepen die ten minste een keer per maand bijeenkomen in de grotere steden, variërend van vijf tot enkele tientallen leden. Het zijn nagenoeg allemaal rooms-katholieken, vaak niet welkom in de eigen parochie voor een bijeenkomst met gelijkgestemden. Zo komt de groep van Marco altijd samen in de kerk van de Waldenzen (protestanten) in Rimini. In deze groepen wordt gepraat en gedeeld, maar er wordt ook gevierd. Het zijn eigenlijk allemaal kleine gemeenschapjes geworden, die, naast de kerk, een eigen spiritualiteit hebben ontwikkeld. Een spiritualiteit waarin het leven zelf nauw verbonden is met de verhalen uit de Bijbel en de traditie van de kerk; zoals het eigenlijk zou moeten in de kerk, maar waarvoor deze mensen stuk voor stuk de kans niet hebben gekregen, ook al houden sommigen dapper vol. Nu vieren we samen in Albano. We vieren de liefde die ons gegeven is en die wij mogen leven en uitdelen. Hoogtepunt in de openingsviering van de conferentie is de onderlinge zegen. Een wildvreemde Italiaan plaatst met water een kruisje op mijn voorhoofd en zegt: wat er ook tegen je wordt gezegd, wat jou ook wordt voorgehouden, je bent een gezegend mens.

De vreugde van de liefde. Onder deze titel publiceerde paus Franciscus op 8 april zijn exhortatie over het gezin. Deze paus verdient lof om de barmhartigheid die hij aan de dag legt waar het leven het ideaal van de Rooms-katholieke Kerk niet haalt. Maar wat lijkt zijn schrijven onmetelijk ver weg in Albano waar geen ruimte hoeft te worden gegund, maar die gewoon wordt genomen, omdat iedereen daar verzameld weet: waar liefde en vriendschap is, daar is God. Basta.