Ik weet dat de moeders die het moeilijk hebben met het feit dat hun kind homo is, deze site niet zullen bezoeken en daarom deze open brief waarschijnlijk niet zullen lezen. Toch schrijf ik hem, in de hoop dat iemand hen toch attent zal maken op het volgende: 

Lieve collega-moeder,

Negen maanden hebben we een kind onder ons hart gedragen. Of nog langer uitgezien naar een kindje dat we niet onder ons hart maar wel al in ons hart hebben gedragen. Ons afgevraagd hoe de kleine eruit zou zien, ons zorgen gemaakt over de gezondheid en halsreikend uitgezien naar het moment dat we ons kind in onze armen konden nemen. Negen maanden of een hele adoptieprocedure lang, de tijd om ons voor te bereiden om al bij voorbaat van een onbekend wezentje te gaan houden. Ons voor te nemen er altijd voor dat kind te zijn en het voor het hele leven onvoorwaardelijk lief te hebben.

'Kwantitatief zal een puber je niet overspoelen met kwaliteitsmomenten, en dat is maar goed ook'

Als de kleine wurm er eenmaal is, blijkt het houden van vaak geen probleem. Maar het altijd leuk vinden om moeder te zijn, ligt soms wat moeilijker. Vooral als zo’n kleine je nachtenlang wakker houdt, over jouw schone kleren heen spuugt en midden in de Etos een enorme driftbui heeft. Als ze ouder worden heb je gelukkig samen al een nog hechtere liefdesband opgebouwd om slechte rapporten, grote monden en stiekem roken/drinken – kortom: de pubertijd – te overleven. Want daartegenover staan die dierbare momenten dat er even geen vriendjes in de buurt zijn en je wél die dikke knuffel krijgt. Dat ze heel soms zo intens lief en kwetsbaar hun tienerproblemen met je willen delen. Je ziet dat ze hun talenten gaan ontwikkelen en struikelend en vallend steeds verder komen. Als moeder van een puber leer je dat je in deze periode de kwaliteitsmomenten moet koesteren, want kwantitatief zal je er door je kind niet mee overspoeld worden. En dat is maar goed ook; ze moeten het steeds meer zelf gaan doen, het leven uitvogelen. En helaas, of misschien gelukkig, gaat dat niet altijd op jouw manier. 

Maar dan komt die dag dat je verteld wordt dat de (toekomstige) relatie van je kind met een geliefde, niet de relatie zal zijn zoals jij die kent. Geen man-vrouw maar vrouw-vrouw of man-man. En wat als je dat vreselijk vindt? Onverteerbaar? Dat je verscheurd wordt; de liefde voor je kind aan de ene kant en die weerzin tegen dat homo-zijn aan de andere kant?  Of dat nu komt door je eigen opvoeding, je geloof, je onbekendheid met deze vorm van liefde, dat doet er eigenlijk niet toe, je wordt voor je gevoel voor het blok gezet. En dat voelt naar;  dan zet je misschien je hakken nog wel meer in het zand. 

'Het ontkennen of wegredeneren dat je van je kind houdt, is jezelf foppen'

Maar wat nou als je terug gaat naar het begin. Je jezelf dwingt te herinneren hoezeer je je voorgenomen had om er altijd voor dit kind te zijn? Hoe onvoorwaardelijk je liefde zou zijn? Blijken daar nu ineens toch voorwaarden te zijn? Hoeveel lief en leed heb je met dit kind al niet gedeeld? Hoeveel pleisters op knietjes geplakt en kusjes gegeven die de pijn wegnamen? Hoeveel momenten heeft je kind jou al niet ontroerd? Hoeveel liefde heb je al mogen ontvangen, al was het maar in de vorm van te kort afgeplukte paardenbloemen en madeliefjes of een veel te zacht gekocht eitje op bed met Moederdag? Er is waarschijnlijk al zoveel moois voorbij gekomen in jullie gezamenlijke leven. Ben je bereid om dat nu af te sluiten of wil je meer? Kies je voor meer, dan gaan er tranen en verdriet volgen maar ook momenten om te koesteren. Heel veel momenten om te koesteren. Je hebt zoveel te verliezen zonder je kind.

Moeder ben je voor altijd, of je nu wilt of niet. En het houden van je kinderen verdwijnt ook nooit. Of je dat nu wilt of niet. Je kunt het gevoel bedekken, wegredeneren of ontkennen, maar elke moeder weet diep van binnen dat ze zichzelf dan fopt. Het erkennen dat je wel van je kind houdt en dat je sommige dingen misschien niet zo leuk vindt, is zoveel rustiger voor jezelf. Het gooit dan ook geen deuren definitief dicht, want daar zit geen moeder (en geen kind) op te wachten. En wie weet… Misschien kom je tot nieuwe inzichten die jullie leven als moeder en kind alleen maar makkelijker gaan maken.

Je hebt iets prachtigs gemaakt. Een persoon die kan liefhebben. Dat heeft je kind van jou geleerd. Vergeet dat nooit!

Fijne Moederdag,

Irene

Coverfoto: © Mgr. Madhatter