Twee jaar geleden met kerst, toen het contact met mijn ouders korte tijd goed was, maakte ik voor hen een portret van mij en m’n broer. Daarna trokken we voor de lol onze nette kleren uit en vereeuwigden we onszelf en onze tattoos in mijn studio. Wij zagen de lol er wel van in. Onze ouders niet, maar dat terzijde. 

Mijn broer heeft het al jaren niet makkelijk met zichzelf en de wereld om hem heen. Zijn gedachten zijn vaak donker en hij voelt zich geregeld niet prettig in zijn eigen vel. Een bericht sturen of bellen heeft in die momenten geen zin. Hij sluit zich dan liever alleen op. Het liefst zou ik bij hem langsgaan, maar hij woont helaas niet bepaald om de hoek. 

Mijn broer heeft een heel speciale plek in mijn hart. Hij heeft me altijd onvoorwaardelijk gesteund en accepteert me voor wie en wat ik ben. Die steun heeft ervoor gezorgd dat ook hij het contact met onze ouders is verloren. Ik zeg weleens: 'loyaliteit wordt zwaar bestraft'.

‘Met de dag denk ik minder aan mijn ouders en groeit de genegenheid voor mijn broer’

Uit de relatie met mijn broer ontstond het idee voor de serie 'Family Values', die vorige week in samenwerking met Gay.nl van start is gegaan. Van mijn eigen broer had ik al een paar weken niets gehoord, maar deze week belde hij ineens. Hij klonk niet zo down als ik had verwacht. Het was de afgelopen weken wel ‘bar kut’ geweest. En hoe het met mij ging. Ik vertelde hem over de emotionele rollercoaster van de afgelopen weken: relatie uit, nieuwe baan, huis verkocht en in no-time nieuw onderkomen moeten vinden. 

‘Hoe gaat het met je hartje?’, vroeg hij. Hij doelde hiermee op mijn verbroken relatie. ‘Nou, die Fransman speelt nog goed door mijn hoofd’, antwoordde ik. Ook mijn broer vond het jammer. Hij kon goed met hem overweg.

‘Weet je wie door mijn hoofd spelen?’, vroeg hij ineens. ‘Pa en ma’. Ik vertelde hem dat ik een aantal weken geleden met Pasen de stoute schoenen had aangetrokken en ze een e-mail had gestuurd. Gewoon heel kort. Dat ik aan ze denk. Helaas blijft een antwoord tot op de dag van vandaag uit.

Ook hij had vorig jaar onze ouders een pittige mail gestuurd waarin hij hen ‘de waarheid’ eens flink liet horen. Ook hier volgde geen antwoord op. Hij twijfelde of hij ze moest bellen, maar dat hebben we nog maar even in de koelkast gezet.

'Ik wil gezinnen vastleggen waar familie op de eerste plek staat'

Ik denk nog vaak aan mijn ouders, maar het wordt met de dag minder. De genegenheid voor mijn broer groeit echter met de dag. Onze opa’s en oma’s zijn jong overleden. Onze zus, met haar kroost van negen kinderen, wil geen contact met een homoseksuele broer en dat laat ze ook haar kinderen duidelijk weten. We hebben dus geen gelukkig gezin. 

Daarom wil ik foto’s maken van gay meiden, jongens, mannen en vrouwen, met hun trotse vader, moeder, broer of zus, die wel met elkaar over homoseksualiteit kunnen praten. Waar geen issues zijn, maar juist dialogen. Waar kerk op de tweede plek komt en niet op de eerste zoals bij ons thuis. Waar een ouder kan vragen: ‘Ben je gelukkig?’ en een kind daar vol overtuiging ‘ja’ op kan antwoorden, want family matters. 

Foto: Peter van der Wal