We zaten op het bed in de logeerkamer, samen met Sheila, het vriendinnetje van mijn oudste zoon Martijn. Even daarvoor was ik lekker maf de kamer binnen komen huppelen, zoals ik wel vaker deed en gelukkig nog steeds regelmatig doe. 

Ik schrok me kapot. Niet om het feit dat hij homo is; dat was hij die dag en al die tijd daarvoor ook al – al had ik daar zelf nooit maar één seconde over nagedacht. Hij is tenslotte nog steeds dezelfde Jasper. Lief en grappig, mijn jochie met de grootste collectie My Little Pony's die een kind zich maar kan wensen. Alle exemplaren kende hij bij naam en tot in de kleinste details wist hij welke attributen bij welke pony hoorden.

Alle doemscenario's die je maar kunt verzinnen gingen op dat moment door mij heen. Mijn moederhart was in tranen. Nog meer problemen op het levenspad van mijn lieve, leuke, grappige, maar ook zeer serieuze zoon met (te) veel genen van zijn moeder, die het toch al niet gemakkelijk had in zijn leven. Ik moest er even van bijkomen.

Maar zoals dat gaat bij mij, de knop ging om en al snel zaten we er gezellig over te kletsen en te lachen. Het zou tenslotte veel vervelender zijn geweest als Martijn homo zou zijn, want die had Sheila …

Drie dagen later. Tweede Pinksterdag. De telefoon gaat, Martijn aan de lijn: ‘Mam, zijn jullie vanavond thuis? Sheila en ik willen wat komen vertellen.’ Mijn eerste gedachte: o nee, Sheila zwanger. Maar dat was niet het geval. 

'Twee van mijn drie zonen, zo gehaat door zoveel mensen die hen niet kennen'

Ik weet niet meer wat ik heb gedacht die middag, maar toen Martijn en Sheila 's avonds kwamen vertellen dat Martijn ook op jongens valt, stond ik volgens mij niet echt verbaasd te kijken. 

Al snel maakten we de wildste plannen voor de toekomst. Martijn, Jasper en Sheila in één huis. Sheila als draagmoeder enzovoorts, enzovoorts.

Tot Sheila's vader haar op kwam halen en het tot mij doordrong dat ik deze lieve leuke grappige spring-in-'t-veld voorgoed kwijt zou raken. Ik, die zich niet zo snel aan mensen hecht, was drie dagen in tranen. Zoveel verdriet omdat ik haar moest missen en zoveel verdriet om haar omdat zij Martijn, op wie ze zo ontzettend dol was, moest missen.

En o ja, Martijn en Jasper zijn dus homo. Daar heb ik nooit een traan om gelaten. Dat was Pinksterweekend mei 2007.

9 jaar later. 12 juni 2016. Een van mijn ergste nachtmerries komt uit. 49 doden in Orlando. Een aanslag gericht op de doelgroep waar ook twee van mijn drie zonen toe behoren. 

Het is nu een dikke week later en ik huil. En huil. En huil. De meeste tranen vergiet ik vanbinnen. En af en toe stromen ze over mijn wangen. Zoals wanneer ik de bijdrage lees die mijn zoon heeft geschreven op Gay.nl, de site waar hij inmiddels hoofdredacteur van is. 

Mijn 3 zonen. Zo geliefd door iedereen die hen kent. Maar 2 van de 3 zo gehaat door zoveel mensen die hen niet kennen.

Thea Kok (53) woont en werkt in Amersfoort en is moeder van drie zonen, waarvan twee homo.

Coverbeeld: Herdenking voor Orlando-slachtoffers in Minneapolis, Minnesota | CC-Fibonacci Blue