'Helemaal top, die moet ik hebben', dacht ik toen ik de Hema-T-shirts vorige week zag langskomen. Ik greep er helaas net naast, maar dat kon mijn pret niet bederven. Op Facebook zag ik foto’s en filmpjes langskomen van vele vrienden die het shirt wel hadden bemachtigd en er trots mee rondliepen tijdens het openingsweekend van EuroPride. Ik zag mensen lachen, genieten, elkaar omhelzen en liefde uitstralen. Ik zag verdraagzaamheid. Ik zag egalité, liberté en fraternité. Ik kreeg nog meer zin in de komende week, in Milkshake en de Canal Parade. En zo begon ik te schrijven over mijn eerste gaypride, een aantal jaren geleden. 

'Onbegrijpelijk, dit EuroPride-interview van het RefDag'

Samen met mijn toenmalige vriendje en zijn ouders stond ik aan de kant in een roze T-shirt met open mond te kijken naar hoe iedereen zich daar liet zien, liet gaan en zich voelde. Vrij. Ik kende die vrijheid tot een paar jaar geleden niet. Mijn vrijheid werd onderdrukt door gedachten van vroeger, door het orthodoxe geloof waarin ik was opgegroeid, door mijn ouders en de kerkelijke gemeenschap die vonden dat deze vrijheid slecht was voor mij, de wereld en voor zichzelf. 

Ik kwam niet verder met de column en besloot 'm even te laten rusten. Totdat ik het interview las van het Reformatorisch Dagblad met Hema over de T-shirts en EuroPride. Ongelooflijk. Onbegrijpelijk. Dat je als dagblad of schrijver een mening mag hebben over de actie, lijkt mij vanzelfsprekend, maar de manier van interviewen en de veronderstellingen die deze ‘journalist’ deed maakten mij boos.

EuroPride staat voor verdraagzaamheid en dat voel ik meer dan ooit in deze dagen. Verdraagzaamheid is een deugd die inherent is aan het christen zijn, stelde ooit Augustinus. In de kerk wordt elke zondag gebeden om verdraagzaamheid naar de medemens, maar de worst van het RD, deze vermeend loepzuivere journalist met duidelijk gebrek aan zelfreflectie waar ik graag mee in gesprek zou willen, houdt hier geen rekening mee en zo herkende ik weer de gemeenschap waarin ik was opgegroeid. Gemakzuchtig mensen wegzetten als zondig en slecht, zonder ook maar één moment een innerlijke spiegel voor te houden.

'Ik ben blij dat ik het recht heb intolerantie de deur te wijzen'

De kracht van een gemeenschap ligt in verdraagzaamheid. Die kracht laat de LHBT-gemeenschap, in Amsterdam, in Orlando of waar dan ook ter wereld, sterker zien. 

Die kracht, die vrijheid voel ik nu, helaas zonder mijn ouders langs de kant tijdens de Canal Parade, maar nog steeds met mijn vriendje van toen en zijn ouders. Dan ben ik blij, zoals EuroPride-ambassadeur Valentijn De Hingh het verwoordde tijdens de opening op de Dam ‘om het recht te hebben om die intolerantie en discriminatie in de ogen te kijken en de deur te wijzen’.

Foto: Peter van der Wal