Op een dag kreeg ik een berichtje van mijn (toenmalige) vriend. Hij wilde praten over de dag op zijn werk. Hij was net met frisse moed aan de slag gegaan bij een restaurant. Na een vraag van een collega had hij zijn geaardheid bevestigd en al snel kwamen daar negatieve reacties op. Eerst probeerde de chefkok plagerig om hem verbaal in een hoek te drijven, maar na een paar dagen volgde zijn uitgesproken afkeuring. Afkeurende woorden om wie hij is en om zijn liefde voor mij. Ook de samenwerking leed eronder. Wanneer een homostel in het restaurant bijvoorbeeld een dieetwens doorgaf, dan weigerde de chefkok daar gehoor aan te geven. Gaf mijn vriend daar commentaar op, dan kreeg hij te horen dat hij zich niet zo moest aanstellen – iets wat alle homo's doen, volgens de chefkok. Omdat de manager na een waarschuwing geen verdere actie ondernam en de situatie niet veranderde, besloot hij toen zelf ontslag te nemen. Dit was duidelijk niet de juiste plek voor hem.

‘Ik spring altijd met rechte rug op de barricaden, zonder eerst de gevolgen in te schatten’

Vol ongeloof hoorde ik zijn verhaal aan. Ik was kwaad: hoe haalden ze het in hun hoofd om iemand die zo lief is, en met toewijding zijn werk doet, lastig te vallen? En hoe kun je als leidinggevende weigeren hem in echte bescherming te nemen? In gedachten ging ik al zelf verhaal halen, klachtenbrieven schrijven en gelijkgestemden mobiliseren. En tegelijk vroeg ik me af waarom hij dat zelf niet al meteen deed. Ik ben iemand die met rechte rug de barricaden op springt, zonder eerst de gevolgen in te schatten. Van hem verwachtte ik dat misschien ook en ik voelde een beetje teleurstelling. Maar na enige uitleg en bezinning besefte ik dat dit niet mijn strijd was, maar die van hem. Hij kende de mensen waar het om ging, hij wist met welke hiërarchie hij te maken had en alleen hij kon daar met zijn regenboogvlag zwaaien. Want hoe hij er ook mee omging, boos op hem zijn was niet op zijn plaats. Hij was het slachtoffer van zijn ontslag, niet de dader. Het gezegde never blame the victim moest ik mezelf extra inprenten.

De volgende dag gaf ik een reeks gastlessen op een middelbare school in Den Haag. Routine is het nooit, maar ik was met een collega waarmee ik al vaak lessen had gegeven en wij waren goed op elkaar ingespeeld. Na kennisoverdracht, een video en een spelopdracht kwam de vragenronde. Eigenlijk het leukste deel van onze lessen. Nadat de leerlingen hadden gevraagd naar de geaardheid van mijn medevoorlichter en mij, vroeg een nieuwsgierigere leerling: ‘Hebben jullie weleens te maken met discriminatie?’

‘Dat intieme, onschuldige en gelukkige leven, was voor anderen een aanleiding om hem te haten’

Normaal vertel ik dan over de keren dat er een blikje frisdrank naar mijn hoofd werd gegooid. Over de angst om hand in hand te lopen en over scheldwoorden die we soms toegeworpen krijgen. Maar deze keer vertelde ik ze over het ontslag van de jongen waar ik zo veel van houd. En ineens lukte het me niet meer. Mijn stem sloeg over en ik voelde tranen branden in mijn ooghoeken. Pas op dat moment ontdekte ik hoe groot de impact eigenlijk op mij was. Dat zijn liefde voor mij werd gezien als een reden om hem te pesten. Dat intieme, onschuldige en gelukkige leven samen, was voor anderen ineens een aanleiding om hem te haten. Dat schrille contrast raakte me diep. En terwijl ik normaal zelfs de meest onrustige klassen aankan, besloot ik de les over te dragen aan mijn collega en de vaste docent van de klas. Op de gang deed ik iets dat ik in jaren niet meer had gedaan: ik huilde.

Ik kan niet voor een ander beslissen hoe een strijd moet worden gestreden, maar wat ik wel kan, is er in mijn gastlessen aandacht voor vragen. Ik kan leerlingen laten zien dat LHBT+-discriminatie nog steeds bestaat, ook al gebeurt het soms onzichtbaar. En leerlingen kunnen aan mij zien wat de impact is en waarom het moet stoppen. Sommige klassen zijn aandachtiger dan andere. De ene keer werkt je lesmethode beter dan de andere keer. Totdat je over jezelf vertelt. En gelukkig is voor dat menselijke verhaal iedereen, in elke les, keer op keer aandachtig.

Meer lezen of zelf interesse om voorlichter te worden? Neem eens een kijkje op de Facebook-pagina van Voorlichting COC Haaglanden.