Tom: ‘Vertel Hans, waarom zitten we hier? 

Hans Verhoeven, ambassadeur van Amsterdam Gay PrideHans: ‘Toen ik je opmerkingen las, voelde ik boosheid. Op mezelf en de organisatie, omdat we blijkbaar niet in staat zijn om alle mensen uit onze eigen community duidelijk te maken waar we als evenement voor staan. Maar ook op mensen die ons niet begrijpen, omdat die informatie er best is en er voor mijn gevoel af en toe een gebrek aan betrokkenheid en oprechte interesse is. De Facebookpagina van Pride Amsterdam heeft viertienduizend volgers. Gek, want op het evenement komen honderdduizenden mensen af. Zo’n pagina zou een veel groter bereik moeten hebben. De gerechtvaardigde vraag is dus of wij onze informatie op de juiste manier beschikbaar stellen. Daarom ben ik nog meer geneigd om te reageren op stukken en opmerkingen die ik lees op media als Gay.nl, zeker wanneer het community leaders als jij betreft. Ik ga ervan uit dat jij jezelf als Mister Gay goed informeert over kwesties die de LHBT-gemeenschap aangaan en wil ervoor zorgen dat mensen als jij onze boodschap ook begrijpen en uitdragen.’

Tom van den Nieuwenhuijzen, Mister Gay NetherlandsTom: ‘Ik ben blij dat je me uitnodigde voor een gesprek. Als Mister Gay probeer ik met name duidelijk te maken dat de eerste stap acceptatie binnen de LHBT-gemeenschap is, ongeacht de verschillen. Daar hebben we nog weleens moeite mee. De volgende stap is aan de rest van Nederland die diversiteit te durven laten zien en daar is nog flink wat werk aan de winkel. Kijk maar hoe weinig echte acceptatie er is van homo’s, laat staan van andere lagen van de LHBT-gemeenschap. We zijn al lang niet meer het meest homovriendelijke Europese land. In die context is het belang van Amsterdam Gay Pride groter dan ooit. Het is niet langer een Amsterdams feestje, het is uitgegroeid tot een nationaal evenement. Wat hier gebeurt is toonaangevend. Roze Maandag en Roze Zaterdag zijn prachtige initiatieven, maar de gemiddelde Nederlander denkt bij Pride enkel aan de Canal Parade. Dat evenement haalt nationaal en internationaal de media en is dus hét evenement om je boodschap te tonen. Ik vind het heel belangrijk dat dit evenement dan ook écht een LHBT-boodschap uitdraagt, staat voor waar Pride om draait: diversiteit.’

Het openingsbootje van de Pride, waarop verzekeraar Ditzo een tweetal plekken verlootte. © Jeroen Ploeger

‘Bedrijven krijgen in de Canal Parade gevoelsmatig steeds meer de overhand’

Tom: ‘Deze Pride was er nog een ander zwaartepunt, het mensenrechtenconcert dat op de publieke omroep werd uitgezonden. Ik was bij de show en vond het prachtig, maar zie in de uitzending vervolgens dat de boodschap volledig sneuvelt. Vervolgens zie ik een Canal Parade, waarin gevoelsmatig bedrijven steeds meer de overhand krijgen. En niet alleen meer de bedrijven met mooie homonetwerken, maar ook bedrijven als Ditzo, die plekjes op hun boot verloten onder klanten, zodat ze vooraan in de parade een mooie selfie kunnen maken. In de boodschap blijf helemaal níéts over van een link met de LHBT-community. Langzaamaan geeft dat mij steeds meer het gevoel dat het een reclamekaravaan aan het worden is. De hele boodschap waar de parade om zou moeten draaien begint te verdwijnen. Daar zit bij mij de pijn, los van alle goeie dingen die worden georganiseerd. Ik zie heus wel dat die bedrijven het evenement mede mogelijk maken, daar hoeft onze discussie niet over te gaan. Ik vind het an sich ook niet erg dat er bedrijven meevaren, het gaat om de manier waarop. Het moet potverdorie geen partyparade worden waarbij je homootjes aan de kant kunt spotten.’

Hans: ‘Laten we vooropstellen, je hebt gelijk. De Canal Parade is als meest zichtbare evenement van de Amsterdam Gay Pride een belangrijk instrument om een boodschap over te brengen. Er varen wat mij betreft ook een paar boten mee waar ik mijn twijfels bij heb. Die gaan geen hoge ogen scoren in mijn jurywerk. Er varen echter veel meer boten mee waarop die boodschap wel te zien is, waarop activisten staan. Er vaart een boot mee met roze ouderen, die de hele dag worden begeleid, een boot met politieagenten uit 27 korpsen die in hun eigen land vaak helemaal niet zo open zichzelf kunnen zijn, laat staan ervoor worden toegejuicht. Er is een boot met Oekraïense zangeres Kamaliya Zahoor, met als thema Bridging the Gaps, die aan boord een aantal Oekraiënse LBHTI-rechten heeft gevraagd. Dan kun je denken: beetje goedkoop om als Oekraïense zangeres de Amsterdam Gay Pride te gebruiken om meer cd’s te verkopen. Dat was ook mijn eerste reactie toen ik hoorde dat ze meevoer, maar ik heb in mei in Kiev samen met haar meegelopen in de zwaarbewaakte Gay Pride. Toen ik haar uitnodigde mee te lopen met de EuroPride-vlag, ging ze daar gelijk op in. Ze support ook in Oekraïne openlijk de LHBT-gemeenschap. Als gevolg daarvan verkoopt haar nieuwe cd minder goed en toch gaat ze onverbiddelijk door. Het interesseert haar geen fuck.’

De Freedom Princess van Oekraïense popster Kamaliya Zahoor. © Jeroen Ploeger

‘Niet ieder bedrijf dat aan de deur rammelt mag zomaar meevaren’

‘Het lastige is ook dat een KPN of een Ditzo communicatiemogelijkheden hebben waar een COC niet over beschikt. Zij sturen met twee klikken een e-mail uit naar 300.000 mensen. Het is voor hen veel makkelijker om aandacht voor hun boot te genereren. Dat gezegd hebbende gaan we niet zomaar met iedereen in zee: niet ieder bedrijf dat aan de deur rammelt mag meevaren, daar worden wel degelijk eisen aan gesteld. We hebben liever niet dat de kosten voor de boot uit het diversiteitsbudget komen, want dat gaat ten koste van andere projecten, maar het mag ook niet een puur marketinginstrument zijn. Dat is moeilijk om te handhaven, zeker in de periferie. De boten hebben we grip op, iedereen moet zijn plannen van tevoren indienen, maar een e-mailcampagne kunnen we niet voorkomen. Ik weet zeker dat we op termijn ook met bedrijven in gesprek kunnen over dat soort onwenselijke acties, maar het is altijd aftasten hoe ver je kunt gaan. Er moet een wederzijdse vertrouwensband tussen het evenement en de sponsoren ontstaan, waarin je steeds verder kunt gaan. Vodafone is daar een heel goed voorbeeld van, zij gaan heel prudent om met de reclame die ze maken rondom de Amsterdam Gay Pride. Zij organiseren ieder jaar een wedstrijd waarbij ze hun personeel in alle landen vragen een foto in te sturen van hun most gay moment. Iets van honderd winnaars worden uiteindelijk ingevlogen om op de boot plaats te nemen. Ze hebben tevens een stevig intern LHBTI-netwerk.’

Tom: ‘Ik snap dat het met muizenstapjes werkt, maar je gaf net aan dat er ook boten zijn waarbij jij je wenkbrauwen optrekt. Daartegenover zijn er boten uit het hart van de LHBT-gemeenschap die niet door de ballotage komen. Ergens heeft een commissie besloten dat die partyboot toch beter is voor de parade dan die LHBT-boot en dat vind ik een vreemde gewaarwording. Dat versterkt voor mij dat gevoel van: zie je wel, een commerciële partyboot wordt verkozen boven een LHBT-groep.’

'Als er in Utrecht een alternatieve Canal Parade komt, sta ik vooraan'

Hans: ‘Er vallen ieder jaar een paar boten af, er zijn immers maar tachtig plekken. Een paar mensen hebben daar in de media heel verbolgen op gereageerd, waardoor een beeld is ontstaan dat er geen een LHBTI-organisatie meer meevaart. Dat is dus absoluut niet waar. Elk jaar vallen er boten af. Elk jaar moeten we keuzes maken. Dat is altijd moeilijk. Vaak is het daarbij zo dat wie wel mag meevaren het eens is met onze beslissingen en wie niet mag meevaren oneens. Om dan hard te schreeuwen dat er alleen maar partyboten meevaren, gaat voorbij aan de keuzes voor boten met een prachtige boodschap die ook meevaren. Ik hoorde van een van de teleurgestelde partijen dat hij overweegt een Canal Parade in Utrecht te organiseren. Dat vind ik prachtig. Als die georganiseerd wordt, sta ik vooraan.’

De boot van Jack's Casino. Slogan: 'In het spel heeft iedereen gelijke kansen'. © Jeroen Ploeger

‘Alle ogen zijn gericht op Amsterdam Gay Pride, daar komt een verantwoordelijkheid bij kijken’

‘We streven er bij AGP naar om iedereen die mee wil doen een plekje te geven binnen het evenement, voor zover mogelijk. Daar houden we wel een “wie eerst komt, wie eerst maalt”-principe bij aan, want op een gegeven moment zijn we door onze middelen heen. Toch ontstaan er zo prachtige community-driven evenementen zoals de TransPride in Amsterdam Oost. Dat begon in 1994 ooit als één activiteit, georganiseerd door Yvo Manuel Vas Dias, voorzitter van TransAmsterdam. Na 22 jaar is het uitgegroeid tot een zelfstandig evenement van een week met een eigen Pride-walk. Die dingen helpt Amsterdam Gay Pride mede mogelijk maken vanuit middelen die vanuit sponsoren komen. En ja, dat we daar soms een veer bij moeten laten op het gebied van inhoud doet ons ook pijn, en dat is iets waar we in de toekomst steeds meer over praten.’

Tom: ‘Wat ik Amsterdam Gay Pride heel graag wil meegeven is dat het niet alleen een ‘Amsterdam Pride’ meer is. Jullie zijn in uitgegroeid tot de nationale pride, in ieder geval qua exposure. Alle ogen zijn op jullie gericht en daar komt een verantwoordelijkheid bij kijken. Realiseer je dat van de 17 miljoen Nederlanders, 16 miljoen het meekrijgen via de media. Realiseer je wat de impact en de urgentie daarvan is. Realiseer je ook dat slechts twee à drie van de driehonderdvijftig evenementen die je organiseert gezien worden door de media. Dat is heel bepalend voor de boodschap die bij de rest van de Nederlanders in de woonkamer landt. Het is je visitekaartje en misschien wel je brug naar de rest van de maatschappij. Het is ontzettend belangrijk dat die boodschap van LHBT-emancipatie daar landt. Ik begrijp alle afwegingen die je me vertelt en het dilemma waar jullie mee zitten, maar mensen die het evenement zien moeten denken: hé, verdorie, KPN staat voor veel meer en vindt het ook belangrijk dat diversiteit gevierd wordt. Daar is heel veel te winnen.’

De Roze 75+ boot, een gezamenlijk initiatief van Roze 50+ en zorginstellingen Amstelring, Cordaan, Evean en Amsta. © Jeroen Ploeger

‘Ik zou willen dat mijn oma naar Pride kijkt en trots is op het gevecht van de homogemeenschap’

Hans: ‘Dat is een verantwoordelijkheid die zwaar weegt en waarvan we soms niet weten hoe we hem vorm moeten geven. Het is waar wat je zegt; de Canal Parade is het zwaartepunt in de mediaverslaggeving. We proberen er daarom op allerlei mogelijke manieren voor te zorgen dat de boodschap juist aankomt, maar dat is heel hard knokken.’

Tom: ‘Dat weet ik, maar nu snap je waarom ik me zo hard uitsprak in het Opiniepanel. Het maakt me boos.’

Hans: ‘Maar waarom ben je boos?’

Tom: ‘Omdat het me aan het hart gaat, Hans. Ik vind het heel belangrijk dat Amsterdam Gay Pride de boodschap brengt die het zou moeten brengen, omdat ik wil dat als mijn oma naar Pride kijkt, ze trots is op het gevecht van de homogemeenschap. Dat is mijn droom. Ik zou willen dat we dat punt bereiken, maar zolang we in een land leven waarbij 32 procent van de mensen het nog niet kan aanzien dat twee mannen elkaar een zoen geven op het station, betekent dat dat van iedere tien mensen die je tegenkomt er één bij de gemeenschap hoort, zes het accepteren en de rest niet. Dat is Nederland vandaag. En zolang dat zo is, hebben wij nog keiveel te doen met elkaar. Ik draag daar graag mijn steentje aan bij, dus als ik ergens bij kan helpen, dan weet je me te vinden. Het gaat namelijk alleen lukken als we elkaars verschillen en tegenstellingen niet bestrijden, maar accepteren.’

Tekst: Martijn Kamphorst / Beeld Botenparade: Jeroen Ploeger