Eerlijk gezegd is het net of ik mijn coming-out een beetje verdrongen heb. Niet omdat die zo slecht verliep, maar omdat ik daarna stukken beter in mijn vel zat. Ik was nog vrij jong, veertien, en kwam erachter dat ik op jongens val door een paar lange chatsessies met een schattige jongen op MSN. Ik merkte destijds ook dat ik steeds meer naar jongens keek, terwijl ik daarvoor altijd alleen oog had gehad voor meiden. 

De eerste twee jaar van de middelbare school was ik zelfs nog ‘verliefd’ op een meisje. Maar mijn interesse voor jongens bleef groeien en na een paar maanden gaf ik aan mezelf toe dat ik echt niet op meisjes val. In het begin was dat besef nog niet zo makkelijk, ik wilde niet ‘anders’ zijn dan de meesten. Met de tijd realiseerde ik me echter dat je je geaardheid niet zelf in de hand hebt. Dat gaf rust. Intussen verstreken de weken en ik zocht naar een goed moment om mijn ontdekking met mijn familie te delen. 

‘Veel jongens zeggen niet dat ze homo zijn, maar dat ze op mannen vallen’

Uiteindelijk verliep het totaal ongepland. Op een avond voelde ik ineens de moed om het mijn moeder te vertellen, maar net op het moment dat ik het wilde zeggen, kwamen plotseling mijn broer en vader de kamer binnengelopen. Ik maakte me ongemakkelijk los uit het gesprek en vluchtte naar mijn kamer. Mijn moeder vermoedde echter al dat ik niet uitgepraat was en klopte niet veel later op mijn deur. 

Op internet had ik al gelezen dat veel homo’s bij hun coming-out niet zeggen dat ze homo zijn, maar dat ze op mannen vallen. Dan val je misschien een beetje minder met de deur in huis (of minder hard uit de kast). Toen mijn moeder naast me op bed kwam zitten zei ik dus ook maar: ‘Mam, ik val op jongens’. Ze reageerde eigenlijk heel normaal, maar schrok wel een beetje. Ze had het niet verwacht. En dat had ik dan weer niet aan zien komen. We hebben er die avond nog lang over gesproken. 

Later die week heeft mijn moeder het denk ik aan de rest van mijn familie verteld – het nieuws verspreidde zich in ieder geval als een lopend vuurtje – en verder heb ik er nooit problemen mee gehad. 

'Je kunt pas echt gelukkig zijn als je jezelf volledig accepteert'

Tegenover mijn vrienden vond ik het overigens een stuk makkelijker om uit de kast te komen. De grote meerderheid bestaat uit vriendinnen, die vonden het alleen maar leuk om er een nieuwe gay best friend bij te hebben. Misschien was het achteraf zelfs fijner geweest om het eerst aan hun te vertellen en daarna pas aan mijn ouders.

Wat ik wil meegeven aan iedereen die moeite heeft om uit de kast te komen: je kunt pas echt gelukkig zijn als je jezelf volledig accepteert. Be proud of who you are!

PS Als je mij vroeger had verteld dat ik nu zó vrij en blij gay zou zijn, had ik je hoogstwaarschijnlijk niet geloofd.

Foto: Mgr. Madhatter