Niet voor een persoon dit keer, maar voor een plek, deze stad, Amsterdam, waar ik voor het eerst volledig als man de vrijheid vieren kan. EuroPride was een bonte aaneenschakeling van feesten, parades en demonstraties. Twee weken lang werd de stad overspoeld door roze broeders en zusters uit de hele wereld. Gouden dagen voor een gigantische reeks commerciële partijen en evenementenbureaus. Maar platinum voor dat hart van mij, dat opleefde bij iedere vlag, roze brievenbus, zwaaiende hand, klinkende high-five, warme kus op de wang en zoenend same-sex koppel in het park.

'We mogen trots zijn, dat homofobie en anti-pride-praat ons niet van ons doel af kunnen brengen'

En dan die geweldige transgenders in de Q-factory die vol trots hun anthem zongen, borst vooruit (of plat als een postzegel), tranen in de ogen, stralende schaterlach. Het waren de T’s die mij misschien nog wel het meest raakten. Trots in het wit op een eigen boot. Een weeklang geolied programma vol empowerment in Oost. Terwijl ik van opvliegers naar energieboosts schoot nu de testosteron door m’n aderen kolkt en ik soms wat verloren op de bank lag, overspannen benen omhoog, geteisterde rug plat (leuk die spierexplosie, maar het gaat wel erg hard), waren het al die berichten, lachende gezichten en hartelijke begroetingen op de festivalterreinen die mij niet alleen vol goede moed door laten gaan, maar ook echt het gevoel gaven er niet alleen voor te staan. 

We mogen trots zijn, Amsterdam. Heel trots. Dat we dit kunnen. Dat we dit doen. Dat terreurdreigingen, homofobie en anti-pride-praat ons niet van ons doel af kunnen brengen. Namelijk: de liefde te bezingen. Laten we sterk en verenigd blijven staan. Vrijheid is nog nooit mooier, kwetsbaarder en rozer geweest. 

Foto: Monseigneur Madhatter