Inmiddels zijn we twaalf jaar verder. De discussie over de islam woedt voort en is met de opkomst van IS alleen maar heftiger geworden. En er is niet alleen meer sprake van discussie, er worden ook maatregelen genomen, om de zogenaamde ‘islamisering’ van de Westerse samenleving tegen te gaan. Voorlopig dieptepunt wat mij betreft waren de Franse maatregelen rond de boerkini. Met afgrijzen heb ik aangezien hoe Franse agenten op een Zuid-Frans strand een vrouw in boerkini dwongen deze uit te trekken en zich te gedragen ‘conform de waarden van de Franse samenleving’. Wat is dat voor samenleving eigenlijk als je je eigen waarden zo moet afdwingen? Toen Theo van Gogh werd vermoord was zoiets als dit precies waar ik bang voor was. Vandaag de boerkini, morgen het keppeltje en overmorgen het kruisje om mijn nek?

‘Het blijft opmerkelijk in de ogen van velen: gelovig én homo?’

Zowel in mijn religieuze opvoeding als binnen de LHBT-beweging heb ik geleerd dat diversiteit een groot goed is, sterker nog: dat we dat moeten vieren. Toen ik eenmaal voor mijn homoseksualiteit was uitgekomen, ben ik een roze driehoekje gaan dragen. Omdat ik wilde laten zien: dit ben ik. Ik ben Wielie en ik ben homo. En als zodanig ben ik een geliefd kind van God en kan ik op mijn eigen kleurrijke wijze een bijdrage leveren aan de kerk en aan de samenleving. Ik heb mij van meet af aan gerealiseerd dat dat op z’n minst opmerkelijk is in de ogen van veel mensen: gelovig zijn én homo? De vraag is me in mijn leven vaak gesteld, zowel door gelovige als niet-gelovige mensen. En iedere keer weer beantwoord(de) ik die vraag geduldig, omdat een vraag een uitnodiging is tot een gesprek en een gesprek kan leiden tot waardering voor ieders eigenheid, zelfs als je die niet helemaal begrijpt of er vragen bij blijft houden.

Goddank leef ik in een vrije en open samenleving waarin ik mijn eigen keuzes kan maken én waarin ik mensen kan vragen naar het hoe en waarom achter hun keuzes, althans, nog wel. Of hebben we de grens nu bereikt? Geldt de wens van gevierde diversiteit niet voor iedereen? Ik stond de afgelopen Canal Parade met mijn albe en regenboogstola (religieuze kleding) op de World Religion Boat. Met een roze imam, een lesbische rabbijn, een solidaire moslima, een solidaire heterodominee en nog tientallen anderen vierde ik de vrijheid: de vrijheid om precies te zijn wie ik ben, de vrijheid om precies zó bij te dragen aan de prachtige samenleving die wij nu (nog) zijn, me te verbinden met anderen en de vrijheid om kritische vragen te stellen aan wie ik wil. Dat is de vrijheid die ik overal wil bevechten, maar nooit ten koste van de vrijheid van anderen. Een samenleving die het aandurft met deze vrijheid gaat het redden.

Foto: Mgr. Madhatter